Corrigeren van mensen
Het overkomt me wel eens dat ik in een omgeving ben waar mensen zich niet aan de ‘normale’ omgangsvormen en/of regels houden. Heel irritant bijvoorbeeld als mannen (meestal met een geboortejaar in deze eeuw) zich misdragen in de sportschool door met gewichten te gooien of er een puinhoop van maken. Ik probeer dan te vertrouwen op het zelfcorrigerend vermogen van hun groepje, soms komt dat, of hoop dat iemand anders er iets van zegt.
Op zich durf ik best een corrigerende opmerking te maken, maar gezien mijn uiterlijk en voorkomen, ben ik dan snel te omschrijven als een Gerda of Karen.
Waarom grijpen die andere ‘echte volwassenen’ niet in? Vinden die het niet erg, niet hun probleem of durven ze niet.
‘Corrigeren’ jullie vreemden in het openbaar?
ik kan meestal ook mijn mond niet houden, maar hé, ik ben moeder èn docent, ben gewend om anderen op te voeden 
Zijn niet alleen jonge mannen die je moet corrigeren, ik doe dat op de golfbaan regelmatig ook bij ouderen heren. Meestal op een nette manier maar pas geleden stonden met de extreme droogte enkele spelers net buiten de baan te roken en daar heb ik in pittige bewoording iets van gezegd.
nee ik doe het niet, omdat er teveel rare mensen zijn en ik dit dan teveel moet doen😊
Ja en nee, ik vind mezelf daar soms een beetje laf in.
Ik corrigeer mensen wel gerust (hé, je laat wat vallen roep ik ook regelmatig bijvoorbeeld), maar alleen als ik denk dat dat veilig is. Ik ben niet echt bang, ik zeg ook gerust iets tegen iemand die een meter boven me uittornt bij wijze van spreken, maar niet tegen een jochie van 16 die nog een groepje uitschot bij zich heeft.
Soms.
Hangt af van de situatie. Ben wel wat meer aan mijn veiligheid gaan denken. Ooit eens op de snelweg een aso een groot-lichtknipper gegeven. Ik zag dat die mij vervolgens achtervolgde en ben meteen na de afslag van de snelweg een woonwijk ingedoken, net op tijd zodat hij (ongetwijfeld een hij...) me niet meer kon vinden.
Maar afgelopen week nog een meisje op de fiets gecorrigeerd. Nu de brugklassen weer zijn begonnen, komen er meer onervaren fietsers op de weg. Ik fietste op voorrangsfietspad, zij kwam van rechts, had haaientanden, maar ze schoot tóch net voor mij, mijn fietspad op (zelfde richting). Die heb ik wel even gezegd dat ík voorrang had. Maar dat doe ik vooral omdat ze die weg voortaan altijd zal fietsen en ze ongelukken gaat maken als ze voorrang blijft nemen. 'Mijn' fietspad is druk.
ToetieToover schreef op 23-09-2026 om 09:42:
Tegenwoordig kwalificeer ik ook als ‘Karen’ maar ik heb al mijn hele leven een nogal ad-rem hardop uitgesproken oordeel. Jongetjes die de trein bekladden berispend toespreken, is niet slim op een verlaten station in de avond en zijn vriendjes waren er ook. Gelukkig kwam mijn trein aan op het andere perron want ik overwoog eventjes de 100 meter sprint. Wildplassers luid commentaar geven op hun smerige gewoonte en hun piemel beledigen was ook mijn hobby vroeger bij het uitgaan, tot afgrijzen van mijn vriendinnen die dat gevaarlijk vonden. Mensen die hun peuk op de grond gooien kunnen altijd een “je laat iets vallen” van mij verwachten. Loslopende honden in een natuurgebied met aanlijnlijngebod? De baas kan van mij verwachten dat “hij doet niets hoor” wordt beantwoord met “maar ik wel, dus houd ‘m maar even veilig bij je”. Laatst nog een poepende hond gezien in de speeltuin en de eigenaar een preek gegeven. Was een kleine man, dat scheelt. Maar formaat maakt niets uit. Manlief zegt regelmatig dat als mensen agressief worden, ik achter hem moet gaan staan maar pfffft ik heb meer zwarte banden dan hij en bovendien worden ze van hem alleen maar agressiever. Kortom, ik ben een ongeleid projectiel en wordt overal instant kwaad om. Het kan de leeftijd niet zijn, het zit ingebakken in mij.
Geweldig! 
Ik durf ook wel iets te zeggen maar ik moet niet het gevoel hebben dat ik mijn eigen veiligheid in gevaar breng.
Op 1 uitzondering na: dierenmishandeling. Daarvan ben ik twee keer getuige geweest en heb ik luid en duidelijk gezegd wat ik ervan vond. Beide keren ben ik flink uitgescholden en bedreigd...gelukkig ben ik de dans ontsprongen.
Ik denk wel eens dat mijn neiging mensen aan te spreken op alles wat ik irritant vind m'n ondergang wordt.
Gelukkig woon ik in een hele nette buurt waar de jongelui die 's nachts lawaai staan te maken en die ik weg probeer te jagen met kssssjt geluiden vanaf een verdekt opgesteld open raam, 'we gaan al hoor, mevrouw!' terugroepen. Niet dat ze dan meteen gaan. Maar dan kssssjt ik gewoon even door tot ze wel gaan.
Ik ben ook niet op mijn mondje gevallen. Als ik last heb van onhebbelijk gedag van iemand anders dan zeg ik dat meestal wel.
Ooit zat ik in de metro met man en mijn toen nog kleine kinderen.
Tegenover ons zat een jongeman op zn gemakkie een joint te draaien. Prima, geen last van. Maar toen hij een aansteker uit zijn zak haalde en aanstalte maakte om de joint aan te steken heb ik hem aangesproken. "Je gaat die hier toch niet aansteken?"
Dat had hij idd niet gedaan en hij stapte de volgende halte uit.
Mijn (ex-)man was boos op mij. Ja doei, ik ga met mijn kinderen niet in die stank zitten.
Mensen die hun rugzak op de stoel naast zich leggen en die laten liggen als de bus/tram/metro volloopt. De eigenaar zat heel druk op zijn/haar telefoon en sloeg totaal geen acht op zijn/haar omgeving.
Ik heb tientallen jaren met het OV in Amsterdam gereisd, van en naar werk.
Op een gegeven moment was ik daar zo klaar mee. Ik liet mijn bips heel rustig boven de rugzak/tas zakken en ging zitten. Meestal verdween die tas dan en heel soms ook niet. 
In mijn vrijwilligerswerk is het regelmatig mijn verantwoordelijkheid corrigerend op te treden en dat doe ik ook. Hoewel velen er niet normaal op kunnen reageren en meteen fel uithalen. De tieners waar ik mee werkzijn meestal nog volop bezig om te leren hoe je je in Nederland gedraagt en pakken het goed op. Vorige week was een groepje meisjes eikeltjes tegen auto's aan het gooien ik kon meteen ingrijpen en zeggen dat we dat hier zien als vandalisme (het expres iets (proberen te) vernielen. In de voorgaande dagen waren er lessen geweest van boa's en politie over wat crimineel gedrag is en waar vandalisme is en dat je dan een strafblad hebt als je het echt bont maakt. De meisjes stopten meteen.
Als ik met de volwassen groep aan het werk ben zijn het vaak andere, autochtone, volwassenen die de les verstoren en daarbij is corrigerend optreden vaak moeilijker. Die groep vindt dat ze ook recht op de publieke ruimte hebben die wij gebruiken en willen dan niet accepteren dat de honden die zij bij zich hebben niet zo goed matchen met onze leerlingen. Met een hoop asociaal geschreeuw tot gevolg.
* Als ik als wandelaar op de stoep een fietser tegenkom ga ik altijd een beetje 'breed uit' lopen, zodat de fietser van de stoep af moet.
* Hardrijders in de bebouwde kom probeer ik te manen tot wat langzamer door mijn hand op-en-neer te bewegen, maar dat helpt niets.
Kleine kinderen spreek ik wel bijna altijd aan (bijv. in de speeltuin, met voordringen of andere kinderen pijn doen), net zoals ik met mijn eigen kind doe.
Volwassenen meestal niet, of zeer beperkt. Regelmatig in het ov (met tas plek bezet houden, of de trein instappen terwijl er nog iemand bezig is met uitstappen). Soms in de supermarkt/winkel (bij winkelwagen-blokkades). Maar ik heb vaak het idee dat het dan niet perse om opzettelijk wangedrag gaat, maar eerder op gewoon niet zo oplettend op de omgeving zijn.
Ik zeg niks, ik erger me alleen in stilte. Kan wel heel boos kijken naar mensen die zich asociaal gedragen. Maar als je wat zegt krijg je toch alleen maar een grote mond terug. Of je wordt uitgelachen, vooral door pubers.
oudmaarnognietkoud schreef op 23-09-2026 om 15:06:
Mensen die hun rugzak op de stoel naast zich leggen en die laten liggen als de bus/tram/metro volloopt. De eigenaar zat heel druk op zijn/haar telefoon en sloeg totaal geen acht op zijn/haar omgeving.
Ik heb tientallen jaren met het OV in Amsterdam gereisd, van en naar werk.
Op een gegeven moment was ik daar zo klaar mee. Ik liet mijn bips heel rustig boven de rugzak/tas zakken en ging zitten. Meestal verdween die tas dan en heel soms ook niet.
Haha ik pak die tas ook wel eens gewoon op, zijn ze heel snel ineens. Doe ik als ze mij actief negeren. Meestal zeg ik namelijk simpelweg dat ik ‘dáár’ wil zitten en wijs op de tas. Doorgaans halen ze die dan weg. Heb 1 keer meegemaakt dat iemand een discussie startte maar toen schoten andere treiners mij te hulp. Ik begon al kwaad te worden 
Ook een keer meegemaakt in een overvolle trein omdat er eentje was uitgevallen en iemand een plek vrijhield “voor als haar vriendin nog kwam” en ik zei dat ik ging zitten en wel zou opstaan als die vriendin nog kwam. Wat vrij onwaarschijnlijk was omdat het gangpad volstond met reizigers. Niemand kon erdoor hoor.