Corrigeren van mensen
Het overkomt me wel eens dat ik in een omgeving ben waar mensen zich niet aan de ‘normale’ omgangsvormen en/of regels houden. Heel irritant bijvoorbeeld als mannen (meestal met een geboortejaar in deze eeuw) zich misdragen in de sportschool door met gewichten te gooien of er een puinhoop van maken. Ik probeer dan te vertrouwen op het zelfcorrigerend vermogen van hun groepje, soms komt dat, of hoop dat iemand anders er iets van zegt.
Op zich durf ik best een corrigerende opmerking te maken, maar gezien mijn uiterlijk en voorkomen, ben ik dan snel te omschrijven als een Gerda of Karen.
Waarom grijpen die andere ‘echte volwassenen’ niet in? Vinden die het niet erg, niet hun probleem of durven ze niet.
‘Corrigeren’ jullie vreemden in het openbaar?
de wereld heeft Gerda's en Karens nodig, laat je door dat soort opmerkingen niet gek maken.
Wat doet het personeel van de sportschool hieraan?
Ik heb de neiging wel, en of ik het doe is een combinatie van hoe hard ik me eraan erger en hoe groot de kans is dat ik in de problemen kom als ik er iets van zeg/aan doe.
Laatst in de trein iemand gevraagd of het geluid van de Instagram ook zachter kon, dat bleek zelfs uit te kunnen 
Bij het uitstappen van de tram waar een groepje jonge gastjes al in begon te stappen terwijl er nog een hoop mensen uit moesten ben ik er dwars door twee heen gelopen (niet heel volwassen, ik geef het toe) toen werd er wel gescholden maar aangezien ik aannam dat ze toch wel graag naar hun bestemming wilden vond ik het veilig genoeg.
Maar veel vaker doe ik het niet hoor, inderdaad om niet als zeur weggezet te worden en omdat ik niet denk dat iemand zich er beter van gaat gedragen.
Zeespiegel schreef op 23-09-2026 om 09:21:
de wereld heeft Gerda's en Karens nodig, laat je door dat soort opmerkingen niet gek maken.
🥰
Zeespiegel schreef op 23-09-2026 om 09:21:
de wereld heeft Gerda's en Karens nodig, laat je door dat soort opmerkingen niet gek maken.
Wat doet het personeel van de sportschool hieraan?
Soms is er wel personeel maar niet in de betreffende ruimte. Ik ga naar een grote ‘budget’ ketensportschool die 24/7 open is. Er is dus niet altijd personeel maar over het algemeen komt er wel fatsoenlijk publiek. En dus heel veel jonge ‘kinderen’ die nog geen ruim budget hebben.
Tegenwoordig kwalificeer ik ook als ‘Karen’ maar ik heb al mijn hele leven een nogal ad-rem hardop uitgesproken oordeel. Jongetjes die de trein bekladden berispend toespreken, is niet slim op een verlaten station in de avond en zijn vriendjes waren er ook. Gelukkig kwam mijn trein aan op het andere perron want ik overwoog eventjes de 100 meter sprint. Wildplassers luid commentaar geven op hun smerige gewoonte en hun piemel beledigen was ook mijn hobby vroeger bij het uitgaan, tot afgrijzen van mijn vriendinnen die dat gevaarlijk vonden. Mensen die hun peuk op de grond gooien kunnen altijd een “je laat iets vallen” van mij verwachten. Loslopende honden in een natuurgebied met aanlijnlijngebod? De baas kan van mij verwachten dat “hij doet niets hoor” wordt beantwoord met “maar ik wel, dus houd ‘m maar even veilig bij je”. Laatst nog een poepende hond gezien in de speeltuin en de eigenaar een preek gegeven. Was een kleine man, dat scheelt. Maar formaat maakt niets uit. Manlief zegt regelmatig dat als mensen agressief worden, ik achter hem moet gaan staan maar pfffft ik heb meer zwarte banden dan hij en bovendien worden ze van hem alleen maar agressiever. Kortom, ik ben een ongeleid projectiel en wordt overal instant kwaad om. Het kan de leeftijd niet zijn, het zit ingebakken in mij. 
Bij kinderen heb ik altijd wel de neiging, tot ergenis van mijn eigen kinderen.
Bij volwassenen hangt het er vanaf hoe zeer ik me erger en aan wie.
Met loslopende honden benoem ik tegenwoordig wel dat mijn hond kan uitvallen (niet dat ze het ooit doet 😉)
Ik ben er niet zo goed in. Bijv in de trein, dan ben ik bang dat een opmerking van mij misschien vooral gedoe gaat geven. Dan kies ik er liever voor om zelf ergens anders te gaan zitten. Misschien ook omdat ik toch van A naar B moet, ik heb niet de optie om bij vervelend gedoe helemaal die trein uit te gaan en dan ´zit ik het wel uit´ letterlijk.
Grappig ik las de post van Toetie te snel en las iets over een piemel en ´houd m maar even veilig bij je´.
Ik ben de zus van Toetie . Al probeer ik tegenwoordig iets vaker op mn tong te bijten.
Emel schreef op 23-09-2026 om 10:01:
Ik ben de zus van Toetie
Ik doe inderdaad wat meer mijn best maar ik kan instant heel boos worden. Iemand die op mijn voorrangsweg ineens de weg opschiet, ik moest hard remmen, rijd verder voor mij uit en parkeert want het blijkt een buurman. Die kreeg dus een preek van mij. Zijn verweer “ja maar ik kwam er niet tussen ze rijden allemaal zo hard” bullshit ik reed nog geen 50 en er waren verder geen auto’s. Komt zijn vrouw uit het huis gelopen en ik zei heel kwaad dat hij zéker niet uit de uitrit van de bakkerij was gekomen (hij had een zakje met 2 croissantjes in zijn hand) maar dat die waarschijnlijk een omweg naar zijn minnares had genomen en daardoor teveel haast had. Hummm dat bleek echt zo te zijn, bleek later. Maar ik had het ter plekke verzonnen. Ik heb er echter nog steeds geen spijt van en vind mezelf soms ronduit onaardig. Achteraf dan.
Damoontje schreef op 23-09-2026 om 10:01:
Ik ben er niet zo goed in. Bijv in de trein, dan ben ik bang dat een opmerking van mij misschien vooral gedoe gaat geven. Dan kies ik er liever voor om zelf ergens anders te gaan zitten. Misschien ook omdat ik toch van A naar B moet, ik heb niet de optie om bij vervelend gedoe helemaal die trein uit te gaan en dan ´zit ik het wel uit´ letterlijk.
Grappig ik las de post van Toetie te snel en las iets over een piemel en ´houd m maar even veilig bij je´.
Dat moeten ze ook vooral doen
ik ben die andere zus van Toetie. vaak tot afgrijzen van mezelf want ik kom ermee nog weleens in de problemen.
lelijk gebaren naar een scooterjongetje dat je met een rotgang tegemoet komt op een alleen-voor-fietsers-fietspad? leuk.. tot er ineens 3 scootertjes om je heen rijden en vragen wat ik bedoelde. ik kon ze gelukkig rustig uitleggen dat zij misschien denken dat het wel meevalt, maar dat het voor fietsers lijkt alsof er een tornado voorbij komt en het fijn zou zijn als ze er rekening mee houden, maar dat is dan toch wel even spannend dus liever doe ik het niet, maar mijn lijf reageert sneller dan mijn hoofd...
Net nog een mideelbare school een verdachte situatie. Ik durfde niet in mijn eentje in te grijpen/er iets van te zeggen. Binnen gemeld wat er buiten aan de hand was en deze schoolleiding heeft toen ingegrepen.
Laatst was ik ergens waar mensen met een beperking werken en eentje begon mij helemaal verrot te schelden. Eerst heb ik terug gescholden, wat helemaal niet mijn gewoonte is maar dat ging automatisch. Daarna heb ik het gemeld aan haar 'leidinggevende' want zo iemand kun je daar toch niet neerzetten.
Meestal blijf ik juist heel beleefd, misschien te beleefd. Ik heb ook een paar situaties meegemaakt met jongetjes met fatbikes waarbij ik denk ik alleen een geërgerd gezicht trek waarop dan een 'sorry mevrouw' volgt of iets met 'u'. t Zijn vaak gewoon nog kinderen en niet allemaal slecht opgevoed.
ToetieToover schreef op 23-09-2026 om 09:42:
Het kan de leeftijd niet zijn, het zit ingebakken in mij.
Bij mij wordt het wel erger met de leeftijd (I'm finally old enough to don't give a fuck). Maar ik heb het altijd al gehad. Reacties variëren van heel netjes tot allerlei verwensingen met ziektes en een oud beroep. Ik hoop altijd maar dat als er meer mensen iets van zeggen, ze toch gaan nadenken en hun gedrag veranderen.
Ik reageer nooit.
Ik heb een loeizwaar pestverleden en ben te vaak rotgepest. Vaak door hele groepen.
Laat maar zitten dus.
Ik zit bovendien op pakweg de trein of aan een bushalte ook niet te wachten op een vuistslag op mijn oog of een idioot die een mes bovenhaalt. Kan best zijn dat die eikel nadien veroordeeld wordt, maar daar heb ik op 't moment zelf niets aan.
Het enige waar ik op poog te letten en probeer tegen te houden zijn dwalende kinderen onder de 3. Daar poog ik toch altijd te kijken of er ouders in de buurt zijn die weten dat hun kind aan de andere kant van 't park staat / alleen op een treinperron onderweg zijn / ... En zelfs daar maak ik geen opmerking naar ouders, want de ervaring leert mij dat er zijn die het normaal vinden dat Jantje het halve perron afloopt in zijn ééntje en je een bek geven waar ik me in 's hemelsnaam mee moei.