25 jaar na 9/11. Waar was jij?
*even een kanttekening: ik heb ASS en beleef dingen intenser dan de gemiddelde mens.*
Vandaag 25 jaar geleden kwam ik thuis van de middelbare school en zag ik dat Amerika in brand stond. Ik weet nog hoe verbijsterd ik was, hoe geschokt ik voor de TV zat en niet in staat was om weg te kijken. Het heeft op mij als 13-jarige enorm veel indruk gemaakt en ik denk bij elke brandweerman die ik zie nog terug aan de brandweermannen die de torens in gingen om mensen te redden. Ik zie de mensen nog hangen aan de buitenkant van de torens en uiteindelijk springen om maar niet levend te verbranden.
Ik krijg nog altijd een brok in mijn keel bij de beelden en ik verslind alle documentaires rond deze tijd. Het was so surrealistisch, die dag. Het hele gevoel van veiligheid dat ik had stortte in. Vliegtuigen werden gevaarlijk en ik ben daarna best wel bang geworden om in een vliegtuig te stappen. In mijn ogen was Amerika onaantastbaar en zoiets afgrijselijks had ik nooit zien aankomen. Uren heb ik voor de TV gezeten, de hele dag en die avond kon ik niet slapen. En nu, 25 jaar later, denk ik nog vaak terug aan 9/11. Denken jullie nog terug aan die dag of zijn jullie er totaal niet meer mee bezig? Weet je nog waar je was en heb je ook lang voor de TV gezeten?
Ik vraag me af of dit onder de jeugd nog een beetje speelt. Ik las op Nu.nl dat veel jongeren geloven in complottheorieën en Amerika is de "goede" status die het rond 9/11 nog had allang kwijt. Ik ken weinig pubers, dus ik vraag me af hoe die erin staan.
Ik vond de documentaire Turning Point, 9/11 and the War on Terror erg mooi gemaakt. Die staat op Netflix. Erg genuanceerd en alle kanten werden besproken.
Ik ben benieuwd hoe jullie naar 9/11 kijken en wat jullie herinneringen zijn. In mijn ogen is het belangrijk om deze dag altijd te herdenken.
Lief en ik waren op vakantie. In Oostenrijk mijn oom had ons net van een uitje opgehaald en vertelde van het vliegtuig. We zijn snel naar hun huis gegaan en zagen het tweede vliegtuig het WTC invliegen. De volgende dag zouden mijn ouders op vakantie gaan naar NY. Dat ging uiteraard niet door.
Bij Mh17 waren wij op vakantie. In Denemarken. We waren overdag op pad en toen wij in ons huisje aankwamen lazen we wat er allemaal loos was. We hebben niet zo heel veel meegekregen. Pas toen wij terug kwam van vakantie merkten wij pas hoe ontzettend het leefde in NL.
Maar goed, ik weet ook nog heel goed waar ik was toen Pim Fortuyn en Theo van Gogh vermoord werden.
Ik was aan het wetk, stond voor de klas. We hoorden ervan toen toevallig een collega de radio aan had na schooltijd. Pas' 's avonds beelden op het journaal gezien.
Ik kan me niet herinneren dat we hier aandacht aan hebben besteed in de klas. Ook niet dat het heel veel meer indruk op me maakte dan elke andere ramp of oorlog. Ik was ook nog jong en zat zelf in een turbulente tijd in mijn leven dus wellicht lag het daaraan.
Ik heb echt geen flauw idee meer. Ik was 16, dus ik zal ten tijde van de ramp zelf wel op school gezeten hebben. Maar wanneer ik er voor het eerst van hoorde? Geen idee.
Ik kan me wel herinneren dat we enige tijd later een (landelijke?) minuut stilte hadden voor de slachtoffers en dat ik toen in de klas zat bij een docent die dat maar onzin vond. Er waren zoveel dingen waar heel veel mensen stierven en die herdachten we niet.
Als kind voor de tv, samen met mijn moeder.
Sesamstraat was op tv geloof ik, toen dit ertussendoor kwam op het nieuws.
Zij heeft de tv uitgezet, ik was nog erg jong.
Ik vroeg haar hoe zulke erge dingen konden gebeuren?
Ze zei toen dat mensen die te veel verdriet voelen dat soms omzetten in wrok en dan andere mensen pijn doen.
Dat dit een cirkel is die generaties lang door kan gaan helaas.
Wat ze zei is mij meer bijgebleven dan de beelden, gelukkig ben ik op die leeftijd voor de beelden behoed.
PhilDunphy schreef op 11-09-2026 om 20:51:
Ik denk 100% zeker te weten waar ik was toen ik het hoorde.
Maar tegelijkertijd weet ik dat ze juist 9/11 als onderzoeksmiddel hebben gebruikt om te zien hoe betrouwbaar het menselijk geheugen is.
Ze hebben mensen een week, een jaar, drie jaar en 10 jaar later nog eens gevraagd naar waar ze waren. Ze hebben daarbij ook details opgevraagd. En tenslotte ook gevraagd hoe zeker ze van hun zaak waren.
De antwoorden bleken slechts voor 60% betrouwbaar. Dus slechts 60% van wat ze zeiden over waar ze waren, van wie ze het hoorden, hoe ze het hoorden en op welk moment, kwam overeen met hun oorspronkelijke verhaal van na één week. En opvallend genoeg was 96% er van overtuigd dat ze het nog goed wisten. En 87% dacht het zelfs héél zeker te weten.
Dus ja, als ik zeg dat ik het nog precies weet, vraag ik me altijd af of ik bij die 40% hoor die eigenlijk totaal ergens anders was.
Desalniettemin: ik was thuis, was op bed gaan liggen na een schooldag, omdat ik me niet lekker voelde. Ik keek wat televisie, ook al was er niks boeiend op. En ineens was er heel veel boeiends te zien. De rest van de dag was ik aan de buis gekluisterd en nog altijd vind ik het heel bijzonder om de beelden van toen te zien.
Ik geloof zeker dat de herinneringen vervagen. Maar dat ik op mijn werk was, weet ik vrij zeker. Weet niet meer welke collega het het eerst meldde, wie er bij waren. Weet nog wel wat een collega zei. Ongeveer dan, niet letterlijk.
Van andere rampen weet ik minder, maar bijvoorbeeld de Bijlmerramp weet ik dan weer wel. Ik moest nog terug van Utrecht via Amsterdam naar huis en we kwamen in de file, allemaal hulpvoertuigen reden over de vluchtstrook langs ons. Echt heel, heel veel. Toen toch de radio aangezet en daar hoorden we het.
Bij MH17 was ik op vakantie en heb ik weinig van meegekregen, weet ook niet eens meer welke vakantie dat was.
Maar bijvoorbeeld voor de zomer de schoolkinderen op kamp in Zeeland weet ik vrij precies wat ik toen deed. En van mijn kinderen was op dat moment als begeleider mee op schoolkamp, niet naar Zeeland maar toch kwam dat om die reden best hard binnen. Hoe die leerkrachten daar gestaan moeten hebben met al die bange en gewonde kinderen.
iemand had telefoon met nieuwsfeed in de pauze op school. Het werd toen meer gebracht als "status symbool van vs geraakt". Niets over de slachtoffers. Dus in eerste instantie had ik zoiets van, net goed, de VS doet altijd zo high en mighty.
Thuis zag ik op het nieuws hoe waanzinnig veel slachtoffers er waren, en hoe die in de val zaten in die torens. Toen schaamde ik me wel voor mijn eerdere uitspraken die dag.
Bron: YouTube https://share.google/mQvZHnwBpDBcw8YIr
BloemenBoeket schreef op 12-09-2026 om 02:59:
Als kind voor de tv, samen met mijn moeder.
Sesamstraat was op tv geloof ik, toen dit ertussendoor kwam op het nieuws.
Zij heeft de tv uitgezet, ik was nog erg jong.
Ik vroeg haar hoe zulke erge dingen konden gebeuren?
Ze zei toen dat mensen die te veel verdriet voelen dat soms omzetten in wrok en dan andere mensen pijn doen.
Dat dit een cirkel is die generaties lang door kan gaan helaas.
Wat ze zei is mij meer bijgebleven dan de beelden, gelukkig ben ik op die leeftijd voor de beelden behoed.
Deze woorden gebruikte ze toen zo? Toen jij een leeftijd had waarop je Sesamstraat keek?
Ik was voor een project op de toneelschool, en ik hoorde op de trap mensen praten over vliegtuigen die in torens waren gevlogen en ik dacht in eerste instantie dat die plannen voor een voorstelling aan het bespreken waren. Pas later kwam ik erachter dat het echt was. De beelden zie ik absoluut nog voor me (ook een filmpje dat iemand op straat met z’n telefoon (denk ik? Had je toen al smartphones? Net wel volgens mij) had gemaakt van het tweede vliegtuig, en dat je mensen ‘oh my god!’ hoorde roepen.
Ik weet niet meer of ik de hele avond verder tv heb gekeken, ik geloof het wel.
Nog steeds als ik op een onverwachte plek een passagiersvliegtuig laag zie vliegen vraag ik me een split second af of ie niet gekaapt is.
Ik was thuis, kwam net thuis van m'n werk. Toen keek ik nog vaak op pagina 101 op teletekst. Daar stond toen op dat een klein vliegtuigje een van de torens van het WTC geraakt had. Ik dacht even op CNN kijken. Daar zagen mijn moeder en ik live het tweede vliegtuig de toren in vliegen.
Ik zal dat nooit vergeten. In 2012 zelf in New York geweest. Toen het moment bezocht. Heel indrukwekkend.
We waren aan de atlantische kust in Frankrijk op vakantie. Met een peuter en zwanger van de tweede. Na het Strand gingen we nog Even Langs de slager in het dorp, en daar was het erg rustig. Iedereen zat voor de buis in de kroeg. Man is blijven hangen, en ik ging met kind naar het huisje…..
IngridT schreef op 11-09-2026 om 20:19:
ik was dik 8 maanden zwanger van m’n jongste. Alleen thuis met een peuter en een dreumes. Zwangerschapsverlof.
ik heb de hele middag in trance naar de tv gestaard, me afvragend in wat voor wereld ons derde kind geboren zou worden.
(aanvulling …..Auwereel, lees pas na plaatsen jouw berichtje. Exact dezelfde gedachte…)
oh. En toen de ramp met de MH17 gebeurde zaten we met het hele gezin in Zwitserland. Mijn middelste, toen 14, was 3 maanden eerder gediagnosticeerd met een zeldzame en nare vorm van kanker , en we waren de hele zomer in Zwitserland omdat hij 6 weken lang dagelijks protonenbestraling kreeg ( bestond toen nog niet in NL) , met tussendoor chemokuren in het kinderziekenhuis van Zurich. Ik weet nog dat ik het vreselijk vond, en me realiseerde dat er nog ergere dingen konden gebeuren dan een kind hebben dat misschien dood zou gaan. Ik kon tenminste nog hopen. (het gaat meer dan uitstekend met hem overigens, is nu 26). Overigens kwam ik pas later, terug in NL, achter dat er een gezin uit mijn dorp in het vliegtuig zat. Moeder kende ik van de ouderraad van de middelbare school. Zij, haar man en kinderen zaten allemaal in het vliegtuig…..was heel bizar.
Ja, exact dit gevoel had ik ook. Gelukkig zijn al mijn doembeelden niet bewaarheid geworden.
En ik ben een paar jaar geleden ook op Ground Zero geweest. Dat doet wel iets met me om al die beelden nu weer zo te zien. Heel indrukwekkend.
New York trekt mij niet qua bezienswaardigheden, maar naar Ground Zero zou ik toch graag een keer gaan. Ik vind die monumenten met het water en de namen die erin gegraveerd zijn echt prachtig gemaakt. Het museum zou ik ook wel eens willen zien.
Bedankt voor alle reacties. Ik heb gisteravond een kaarsje aangestoken. Morgen doe ik dat weer, want dan is het mijn vaders sterfdag. Al is die al 34 jaar overleden. Omdat die data zo dicht bij elkaar liggen, denk ik automatisch aan beide rond deze tijd. Al herinner ik me niets van mijn vader, ik herinner me alles nog van 9/11. Ik wou dat dat andersom was.
Leert de jeugd hier niet over op school?
Mijn destijds puber beweerde dat 9/11 een hoax was. Hij schrok toen ik de beelden tevoorschijn toverde.
Ik was 26 en stond met mijn moeder bij de kassa van de IKEA toen we het hoorden. Naar huis gereden en meteen de tv aangezet en de hele dag en avond gekeken. Ik had wel een mobiele telefoon maar daar kon je toen natuurlijk nog niets op zien qua nieuws. De documentaire 9/11 later een paar keer gekeken en van de week ook weer opgezocht.
Poezenmeisje schreef op 12-09-2026 om 10:39:
Leert de jeugd hier niet over op school?
Mijn destijds puber beweerde dat 9/11 een hoax was. Hij schrok toen ik de beelden tevoorschijn toverde.
Nee dat werd op TV gezegd. Het lesmateriaal gaat tot 1999 en het is aan de school zelf of ze aandacht geven aan 9/11.
Moeilijk voor te stellen dat er alweer een hele generatie is die dit niet meegemaakt heeft.