25 jaar na 9/11. Waar was jij?
*even een kanttekening: ik heb ASS en beleef dingen intenser dan de gemiddelde mens.*
Vandaag 25 jaar geleden kwam ik thuis van de middelbare school en zag ik dat Amerika in brand stond. Ik weet nog hoe verbijsterd ik was, hoe geschokt ik voor de TV zat en niet in staat was om weg te kijken. Het heeft op mij als 13-jarige enorm veel indruk gemaakt en ik denk bij elke brandweerman die ik zie nog terug aan de brandweermannen die de torens in gingen om mensen te redden. Ik zie de mensen nog hangen aan de buitenkant van de torens en uiteindelijk springen om maar niet levend te verbranden.
Ik krijg nog altijd een brok in mijn keel bij de beelden en ik verslind alle documentaires rond deze tijd. Het was so surrealistisch, die dag. Het hele gevoel van veiligheid dat ik had stortte in. Vliegtuigen werden gevaarlijk en ik ben daarna best wel bang geworden om in een vliegtuig te stappen. In mijn ogen was Amerika onaantastbaar en zoiets afgrijselijks had ik nooit zien aankomen. Uren heb ik voor de TV gezeten, de hele dag en die avond kon ik niet slapen. En nu, 25 jaar later, denk ik nog vaak terug aan 9/11. Denken jullie nog terug aan die dag of zijn jullie er totaal niet meer mee bezig? Weet je nog waar je was en heb je ook lang voor de TV gezeten?
Ik vraag me af of dit onder de jeugd nog een beetje speelt. Ik las op Nu.nl dat veel jongeren geloven in complottheorieën en Amerika is de "goede" status die het rond 9/11 nog had allang kwijt. Ik ken weinig pubers, dus ik vraag me af hoe die erin staan.
Ik vond de documentaire Turning Point, 9/11 and the War on Terror erg mooi gemaakt. Die staat op Netflix. Erg genuanceerd en alle kanten werden besproken.
Ik ben benieuwd hoe jullie naar 9/11 kijken en wat jullie herinneringen zijn. In mijn ogen is het belangrijk om deze dag altijd te herdenken.
Haalde mijn zoon van de oppas toen zij het tegen mij zei. Ik had pas echt een week later door dat het zo erg was. En pas jaren later zie de effecten met de oorlog in Irak. Om heel eerlijk te zijn was ik zo druk met mijn kleine jochie om zo het nieuws in de gaten te houden. Ik weet nog dat Maarten van Rossum op TV was en die zei dat het allemaal niet zo erg was en dat wij ons hoofd koel moesten houden. Achteraf had hij natuurlijk gelijk en al die paniekzaaiers die zeiden dat het WOIII werd... Gelukkig was er nog geen sociale media toen.
Ik vond trouwens de MH17 veel indrukwekkender dan 11 september.
ik kwam thuis van school, en mijn moeder was aan het strijken. Ik was toen een jaar of 10 maar dit moment weet ik nog goed.
De MH17 is aan mij echt totaal voorbijgegaan. Wellicht ook omdat je dat niet live de hele tijd kon volgen op TV. Bij 9/11 en daarna ook bij de tsunami in Thailand, kon je echt uren meekijken met de gruwelijke beelden. De MH17 was al neergehaald, dus daar viel weinig te zien. Ik weet niet waarom, maar ik heb geen enkele herinnering aan de MH17. Ik ben daar helemaal niet mee bezig geweest.
Ik kan me voorstellen dat als je kleine kinderen hebt, je daar meer mee bezig bent dan met tv-kijken.
Ik weet nog wat ik deed en waar ik was, ik was 29. Ik vond het erg heftig. Ik heb gisteravond iets op Videoland gezien: 9/11 The two hours that changed The world. Het is deze dagen wel meer in mijn gedachten dan normaal gesproken. Maar er zijn meer heftige gebeurtenissen (groot en klein, in het nieuws of niet) die me tussendoor bezig kunnen blijven houden, daarin is dit niet anders.
Jujubee schreef op 11-09-2026 om 09:03:
De MH17 is aan mij echt totaal voorbijgegaan. Wellicht ook omdat je dat niet live de hele tijd kon volgen op TV. Bij 9/11 en daarna ook bij de tsunami in Thailand, kon je echt uren meekijken met de gruwelijke beelden. De MH17 was al neergehaald, dus daar viel weinig te zien. Ik weet niet waarom, maar ik heb geen enkele herinnering aan de MH17. Ik ben daar helemaal niet mee bezig geweest.
Ik kan me voorstellen dat als je kleine kinderen hebt, je daar meer mee bezig bent dan met tv-kijken.
Moest even mijn post aanpassen mijn dochter was toen nog niet geboren dus het was alleen mijn zoon. Dus dat ik dat niet meer helder voor de geest kon halen laat maar weer eens zien dat het toen weinig indruk op mij heeft gemaakt.
Vervelend is dat hè, Madee. Dat je er steeds weer aan terugdenkt? Dat die beelden je niet meer loslaten. Ik droom er rond deze tijd ook altijd veel over. Dan zie ik mensen aan de torens hangen en springen. Dat maakte op mij echt heel veel indruk. Ik ben overgevoelig voor dat soort gruwelijkheden; daarom kijk ik normaal gesproken ook geen nieuws meer. Ik ben ook heel blij dat ik de beelden uit Israël niet gezien heb, toen op 7 oktober en alle ellende daarna in Gaza. Het is echt puur uit zelfbescherming, want die beelden laten mij nooit meer los. Zoiets kan mij echt heel lang achtervolgen en achteraf had ik op 9/11 de TV nooit aan moeten zetten. Voor mezelf dan.
Jujubee schreef op 11-09-2026 om 09:09:
Vervelend is dat hè, Madee. Dat je er steeds weer aan terugdenkt? Dat die beelden je niet meer loslaten. Ik droom er rond deze tijd ook altijd veel over. Dan zie ik mensen aan de torens hangen en springen. Dat maakte op mij echt heel veel indruk. Ik ben overgevoelig voor dat soort gruwelijkheden; daarom kijk ik normaal gesproken ook geen nieuws meer. Ik ben ook heel blij dat ik de beelden uit Israël niet gezien heb, toen op 7 oktober en alle ellende daarna in Gaza. Het is echt puur uit zelfbescherming, want die beelden laten mij nooit meer los. Zoiets kan mij echt heel lang achtervolgen en achteraf had ik op 9/11 de TV nooit aan moeten zetten. Voor mezelf dan.
Dat heb ik ook, het hele Gaza-gebeuren en de diverse natuurrampen, aanslagen, oorlogen, ongelukken, maar ook persoonlijk leed om me heen of uit de media…ik vraag me nog vaak af of die ene jongen van die ene gebeurtenis destijds nog gevonden is of hoe het nu gaat met het gezin dat betrokken was bij dit of dat, bijvoorbeeld. Ik probeer alleen de krantenkoppen te lezen, zonder de details. Dan ben ik in hoofdlijnen bijgepraat. Verder brand ik graag kaarsjes voor situaties die me raken, gisterenavond ook toen ik die documentaire keek, het was te heftig en zo heb ik toch nog het gevoel dat ik iets voor de betrokkenen kan betekenen (ik stuur een positieve intentie of wens mee met het kaarsje)
Jujubee schreef op 11-09-2026 om 09:09:
Vervelend is dat hè, Madee. Dat je er steeds weer aan terugdenkt? Dat die beelden je niet meer loslaten. Ik droom er rond deze tijd ook altijd veel over. Dan zie ik mensen aan de torens hangen en springen. Dat maakte op mij echt heel veel indruk. Ik ben overgevoelig voor dat soort gruwelijkheden; daarom kijk ik normaal gesproken ook geen nieuws meer. Ik ben ook heel blij dat ik de beelden uit Israël niet gezien heb, toen op 7 oktober en alle ellende daarna in Gaza. Het is echt puur uit zelfbescherming, want die beelden laten mij nooit meer los. Zoiets kan mij echt heel lang achtervolgen en achteraf had ik op 9/11 de TV nooit aan moeten zetten. Voor mezelf dan.
Met rampen is het voor mij te surrealistisch dat zoiets gebeurt dus heb ik er niet zulke heftige gevoelens over. Ik heb zoiets ook nooit meegemaakt dus het raakt mij minder. Eergisteren schoot ik wel vol toen koningin Sonja een roos legde op de kist van de koning van Noorwegen. Of toen ik Amalia zag die Prinses Beatrix hielp met lopen. Dat raakte mij dan weer wel.
Die dag was ik aan het werk en ik weet nog dat een collega mijn kamer binnenkwam (dit was duidelijk vóór de kantoortuin) om te vertellen wat er was gebeurd. Ik weet nog dat ik vervolgens bij de koffieautomaat stond en andere collega’s vroeg of hij misschien een grap had gemaakt. Maar zelf wist ik ook wel dat hij daarover geen grappen zou maken. Op een gegeven moment stond iedereen op de gang erover te praten. Zijn we naar een vergaderzaal gegaan en hebben de tv aangezet, die daar stond. Rest van de middag is er niet meer gewerkt, de meesten gingen naar huis.
Ik weet het nog precies. Was een heel aparte dag.
Ik was net begonnen met studeren en had net mijn kamertje. Die dinsdag had ik zelf internet aangesloten. Tot mijn eigen verbazing want zo technisch ben ik niet. Het eerste wat ik deed was mail checken en toen had ik een mailtje van een vriend dat zijn moeder was overleden, heel plotseling.
Ik was best van mijn apropos, belde bij wat mensen aan die we kenden van introductiekamp. Die waren niet thuis. Toen naar de studentenvereniging maar niemand had boodschap aan mijn mededeling. (Later bleek dat zij dus net het nieuws aan het kijken waren). Ik weer fietsen, belandde uiteindelijk bij een jongen die ik kende van introductiekamp in zijn nieuwe kamertje en daar stond de TV aan en toen zag ik het. Hij heeft chocomel voor me gemaakt want ik was ff in de war.
Normaal komt het nieuws niet zo bij mij binnen maar dit was een bizarre dag. Ik ging daarna ook van God Los, ik dacht, de wereld staat op zijn kop ik ga feest vieren.
Ik vond het vooral heel surrealistisch. Net of je naar een rampenfilm zat te kijken. Dat gevoel heb ik nog steeds als ik de beelden terug zie.
Ik was in Frankrijk, die hele dag naar mont St Michel, je had wel een mobiele telefoon maar nog niet zoals nu. Ik kon bellen.
We zaten in een klein hotelletje, geen tv.
De volgende dag reden we Vlaanderen in en hoorden dat alle luchthavens dicht waren, dat er een tekort aan bloed was en nog meer ellende.
We kochten daarom maar een krant bij een tankstation en daar zagen we de eerste foto's.
De bewegende beelden zagen we pas die middag toen we weer thuis waren een dag later.
Ik werkte in de horeca, we zouden een grote partij hebben. Die werd natuurlijk van beide kanten afgezegd. Ik ben naar huis gegaan (woonde nog bij mijn ouders) en daar stond de tv aan, ik heb live het tweede vliegtuig in de torens zien gaan. Ik weet nog dat het tweede vliegtuig richting de toren vloog en zowel mijn moeder en ik van de tv wegstapte naar achteren alsof ze onze kant op kwamen.
Ik heb overigens bij het zien van een ramp in Amerika geen ander gevoel dan bij een ramp in een ander land. Het was vreselijk natuurlijk, maar dat vind ik ook van heel veel andere rampen, vaak in landen waar mensen toch al niks hebben. En daar hoor je vaak na een paar jaar al niks meer over. Het geeft me allemaal een beetje dubbel gevoel.