25 jaar na 9/11. Waar was jij?

Ik had een hele gezellige dag gehad met een vriendin en mijn dochter van tien bijna 10 maanden.  We waren wezen lunchen in de stad. Ik kwam uit een flinke postnatale dip en was eigenlijk voor het eerst na de geboorte van mijn dochter weer lekker ontspannen een dagje weg geweest.  Ik zette de tv aan om een uur of 4 een ik wist niet wat ik zag.  Nooit eerder was ik me zo bewust geweest van het kwaad en nu zag ik het voor mijn ogen gebeuren. Later was ook die gijzeling in een bioscoop in Moskou die enorme indruk maakte.  Het lijkt wel dat alles veel harder binnenkwam doordat ik een kind had. Ik verslond vroeger boeken over de tweede wereldoorlog,  over de afschuwelijkheden die hadden plaatsgevonden,  maar dat ie toch altijd abstracter geweest. Deze rauwe beelden, die mensen die naar beneden sprongen, de telefoongesprekken vanuit de vliegtuigen die later vrij kwamen, dat raak ik echt nooit meer kwijt. En hoewel het mij persoonlijk niet geraakt heeft, is er een leven voor en na 9/11, en het is er erna niet mooier op geworden. Het heeft me wel verhard, en misschien is dat wel goed. Door de postnatale dip ging is als een open zenuw door het leven, ik had niet het gevoel dat ik me dat na die gebeurtenissen nog kon veroorloven.

Alle Geschiedenis Ooit heeft er nu een mooie podcast over, wat mij betreft het luisteren waard!

Ik kwam thuis uit school en zette eigenlijk uit gewoonte de tv aan. Toen was het eerste vliegtuig er nog niet zolang geleden ingevlogen. Weet niet meer of het nieuws er nou tussendoor kwam met een live uitzending of dat die uitzending al draaide. Het ging toen nog om een ongeluk.
Vergeet nooit meer hoe ik vol ongeloof naar de tv zat te kijken toen er live in beeld een tweede vliegtuig zich in de andere toren boorde. De rest van de dag heb ik naar de tv zitten kijken waar het drama zich natuurlijk alleen maar uitbreidde.

Toendertijd was ik 16 en ik heb altijd het gevoel gehad dat de wereld toen voorgoed is veranderd. 

ik was aan het werk en weet nog dat alle nieuwssite overbelast waren. Ik denk dat ik rond 4 uur thuis was en  de tv aanzette en de zo goed als live het tweede vliegtuig de toren in zag vliegen. Echt bizar. 
ik lag net in scheiding en ik weet nog dat mijn ex bij de overbuurvrouw was.

Bij MH17 weet ik niet meer waar ik was maar wel dat toen er een grote groep overledenen terugkwamen wij uit eten gingen bij vliegbasis hilversum (incl. boswandeling) en dat daar vlakbij de stoet met rouwwagens aan zouden komen. Bizar indrukwekkend. Met mijn dochter op mijn nek staan kijken. 

Ik was met mijn dochter van 2 in het park. Ik was net ziek geweest en dit was mijn eerste keer weer buiten na twee weken. Mijn toenmalige echtgenoot belde en zei dat hij naar huis kwam vanwege het gebeuren in Amerika. Ik had de hele dag nog geen nieuws gevolgd dus wist niet waar het over ging. Toen hij vertelde dat er aanslagen waren geweest op het WTC kreeg ik wel een paniekerig gevoel. Thuis direct de tv aan gezet, precies toen het vliegtuig in de tweede toren ramde. De rest van de dag hebben we voor de tv doorgebracht.
Van MH17 weet ik niet meer wat ik die dag deed, maar op de dag van de Bijlmerramp was ik op visite bij mijn tante die op 10 hoog woont. In mijn herinnering zagen we de rookwolken boven Amsterdam maar ik weet niet of dat ook echt mogelijk is. Ik heb me wel zorgen gemaakt over kennissen die in de Bijlmer woonden, maar niemand die ik kende was op het moment van de ramp in de buurt van de bewuste flat.

Ik was aan het werk. De vriend van een collega belde dat we de tv moesten aanzetten omdat er een vliegtuig in het WTC was gevlogen. Wij dachten toen nog in Amsterdam. We zetten de tv aan. Ik stond halverwege de akelige wenteltrap die we op kantoor hadden op het moment dat het 2e vliegtuig zich in de toren boorde. Daar heb ik heel lang gestaan....zo geschrokken van wat ik zag. We hebben die meer gewerkt. Ik heb toen ik thuis kwam nog uren voor de tv gezeten. En nu 25 jaar later kijk ik er nog steeds vol ongeloof naar.

Ik heb veel rampen via een forum meegekregen denk ik. Dat ik de TV aan zette nadat ik de eerste berichten online had gezien. Van MH17 herinner ik me vooral de toespraak van Frans Timmermans, Olaf Koens tussen de broekstukken en het vervoeren van de kisten over de snelweg. 

In de tijd van 9/11 heb ik na de ramp niet veel TV gekeken. Ik was net gaan studeren en was vooral hard gaan feesten omdat ik niet wist of er in Nederland ook zulke dingen zouden gaan gebeuren.

Ik was thuis, met peuter en baby. Mijn moeder belde en vertelde dat er een vliegtuig het WTC was ingevlogen. De telefoon (ja toen had ik nog zo'n vast toestel) stond naast de tv, die heb ik meteen aangezet. En vrijwel direct daarna vloog het tweede vliegtuig erin. We hebben urenlang aan de telefoon gezeten, grotendeels zwijgend, samen kijkend naar de verbijsterende beelden.
De dagen erna durfde ik niet met mijn kinderen naar buiten. We werden op straat nageroepen en uitgescholden. Het heeft maanden geduurd voor ik me weer enigszins veilig voelde op straat.

Ik zat in de auto op weg naar huis na een bijeenkomst op een uurtje rijden. Ik hoorde de melding van het eerste vliegtuig op de radio en was net thuis toen ik de beelden van het tweede vliegtuig zag. 
De oppas was thuis bij mijn oudste en aan de buis gekluisterd. Kind was 2 en overstuur. En ik, 5 maanden zwanger van de middelste, ook.

‘s Avonds ben ik meteen flessen met water gaan hamsteren voor het geval dat. Die hebben nog lang in de la gelegen.

Ik zat op bed de was op te vouwen en deed gewoontegetrouw de radio aan, rond de tijd dat het tweede vliegtuig zich in de WTC boorde. Ik snapte eerst helemaal niet waar ze het over hadden, ik had het van het eerste vliegtuig niet meegekregen. Toen het tot me doordrong, dacht ik, in wat voor een wereld heb ik mijn kinderen (4 en 2) eigenlijk gezet?
Maar dat heb ik sinds die tijd wel vaker afgevraagd, toch zijn ze gewoon volwassen geworden.

Met de Bijlmerramp zette ik de tv aan, zag de in tweeën gekliefde flat en keek gelijk naar buiten. Ik woonde dan wel niet in de Bijlmer, maar wel in een hoogbouwwijk.
MH17, toen was ik op vakantie en oude kranten maken toch minder indruk.

De grootste ramp die ik in mijn buurt heb meegemaakt was geen aanslag, maar een koffiezetapparaat die ervoor zorgde dat heel Bouwkunde van de TUDelft in de as werd gelegd. Dat was heel beangstigend omdat ik in het gebouw ernaast werkte en zo op een brandend gedeelte van het gebouw kon neerkijken. Je zag overal vuur en geen idee of er nog mensen in het gebouw waren. Gelukkig was het gebouw op tijd ontruimd. Sinds die tijd neem ik ontruimingen heel serieus.

Ik was thuis met mijn jonge kinderen en had het nieuws van het eerste vliegtuig al heel snel in de gaten. Ik zat ook voor de tv toen het tweede toestel in de toren vloog.
Ik belde met mijn man die in de thalys naar Parijs zat en om hem heen ging haast iedereens mobiel af, vond het best spannend dat hij niet thuis was.
Het raakte mij wel enkele jaren daarvoor was ik in NY geweest en had ik boven op de twin towers gestaan. 
Mijn man zat in die periode maandelijks in NY en ik was best blij dat hij er op dat moment niet was.Hij had ook Amerikaanse collega's waarvan familie in het wtc werkten het was dus ook heel spannend om te horen hoe het met die mensen ging.
Het heeft op mij en mijn man dus heel veel indruk gemaakt. 

ik was dik  8 maanden zwanger van m’n jongste. Alleen thuis met een peuter  en een dreumes. Zwangerschapsverlof.

ik heb de hele middag in trance naar de tv gestaard, me afvragend in wat voor wereld ons derde kind geboren zou worden.

(aanvulling …..Auwereel, lees pas na plaatsen jouw berichtje. Exact dezelfde gedachte…) 

oh. En toen de ramp met de MH17 gebeurde zaten we met het hele gezin in Zwitserland. Mijn middelste, toen 14, was 3 maanden eerder gediagnosticeerd met een zeldzame en nare vorm van kanker , en we waren de hele zomer in Zwitserland omdat hij 6 weken lang dagelijks protonenbestraling kreeg ( bestond toen  nog niet in NL) , met tussendoor chemokuren in het kinderziekenhuis van  Zurich. Ik weet nog dat ik het vreselijk vond, en me realiseerde dat er nog ergere dingen konden gebeuren dan een kind hebben dat  misschien dood zou gaan. Ik kon tenminste nog hopen. (het gaat meer dan uitstekend met hem overigens, is nu 26). Overigens  kwam ik pas later, terug in NL, achter dat er een gezin uit mijn dorp in het vliegtuig zat. Moeder kende ik van  de ouderraad van de middelbare school. Zij, haar man en kinderen zaten allemaal in het vliegtuig…..was heel bizar. 

Ik denk 100% zeker te weten waar ik was toen ik het hoorde.

Maar tegelijkertijd weet ik dat ze juist 9/11 als onderzoeksmiddel hebben gebruikt om te zien hoe betrouwbaar het menselijk geheugen is. 
Ze hebben mensen een week, een jaar, drie jaar en 10 jaar later nog eens gevraagd naar waar ze waren. Ze hebben daarbij ook details opgevraagd. En tenslotte ook gevraagd hoe zeker ze van hun zaak waren.

De antwoorden bleken slechts voor 60% betrouwbaar. Dus slechts 60% van wat ze zeiden over waar ze waren, van wie ze het hoorden, hoe ze het hoorden en op welk moment, kwam overeen met hun oorspronkelijke verhaal van na één week. En opvallend genoeg was 96% er van overtuigd dat ze het nog goed wisten. En 87% dacht het zelfs héél zeker te weten. 

Dus ja, als ik zeg dat ik het nog precies weet, vraag ik me altijd af of ik bij die 40% hoor die eigenlijk totaal ergens anders was.
Desalniettemin: ik was thuis, was op bed gaan liggen na een schooldag, omdat ik me niet lekker voelde. Ik keek wat televisie, ook al was er niks boeiend op. En ineens was er heel veel boeiends te zien. De rest van de dag was ik aan de buis gekluisterd en nog altijd vind ik het heel bijzonder om de beelden van toen te zien.