25 jaar na 9/11. Waar was jij?
*even een kanttekening: ik heb ASS en beleef dingen intenser dan de gemiddelde mens.*
Vandaag 25 jaar geleden kwam ik thuis van de middelbare school en zag ik dat Amerika in brand stond. Ik weet nog hoe verbijsterd ik was, hoe geschokt ik voor de TV zat en niet in staat was om weg te kijken. Het heeft op mij als 13-jarige enorm veel indruk gemaakt en ik denk bij elke brandweerman die ik zie nog terug aan de brandweermannen die de torens in gingen om mensen te redden. Ik zie de mensen nog hangen aan de buitenkant van de torens en uiteindelijk springen om maar niet levend te verbranden.
Ik krijg nog altijd een brok in mijn keel bij de beelden en ik verslind alle documentaires rond deze tijd. Het was so surrealistisch, die dag. Het hele gevoel van veiligheid dat ik had stortte in. Vliegtuigen werden gevaarlijk en ik ben daarna best wel bang geworden om in een vliegtuig te stappen. In mijn ogen was Amerika onaantastbaar en zoiets afgrijselijks had ik nooit zien aankomen. Uren heb ik voor de TV gezeten, de hele dag en die avond kon ik niet slapen. En nu, 25 jaar later, denk ik nog vaak terug aan 9/11. Denken jullie nog terug aan die dag of zijn jullie er totaal niet meer mee bezig? Weet je nog waar je was en heb je ook lang voor de TV gezeten?
Ik vraag me af of dit onder de jeugd nog een beetje speelt. Ik las op Nu.nl dat veel jongeren geloven in complottheorieën en Amerika is de "goede" status die het rond 9/11 nog had allang kwijt. Ik ken weinig pubers, dus ik vraag me af hoe die erin staan.
Ik vond de documentaire Turning Point, 9/11 and the War on Terror erg mooi gemaakt. Die staat op Netflix. Erg genuanceerd en alle kanten werden besproken.
Ik ben benieuwd hoe jullie naar 9/11 kijken en wat jullie herinneringen zijn. In mijn ogen is het belangrijk om deze dag altijd te herdenken.
Bedrijfscursus in Utrecht.
Herfstappeltaart schreef op 11-09-2026 om 10:06:
Ik heb overigens bij het zien van een ramp in Amerika geen ander gevoel dan bij een ramp in een ander land. Het was vreselijk natuurlijk, maar dat vind ik ook van heel veel andere rampen, vaak in landen waar mensen toch al niks hebben. En daar hoor je vaak na een paar jaar al niks meer over. Het geeft me allemaal een beetje dubbel gevoel.
Dat komt ook omdat onze media ontzettend georiënteerd is op Amerika.
De MH17 is compleet aan me voorbijgegaan op de camping in Frankrijk.
De Bijlmerramp daarentegen...
Ik had familie in die flat wonen.
Doodeng, journaalbeelden en mijn moeder die me niet meer kon vertellen dan wat mijn tante kon achterhalen. Die trad op als contactpersoon.
Na een paar uren hoorden we dat de woning er nog was, maar het duurde nog de hele nacht voordat er contact was met de familie.
Mh17 kan ik me juist nog heel goed herinneren, ik ben op die datum jarig en was toen die dag met mijn moeder iets gaan lunchen. Op de terugweg zat ik in de bus en zag het toen op m'n telefoon, dat er een vliegtuig in Oekraïne was neergestort. Ik weet nog dat ik dacht, ik stap nooit een vliegtuig in want je bent je leven niet zeker.
Paar dagen later was de dag van nationale rouw en was ik met mijn vader onderweg, en toen stopten we net als vele auto's op een afrit om een minuut stil te zijn. Vond dat heel indrukwekkend.
Ik was thuis, met peuter en hoogzwanger. Ik keek tv en zag live het 2e vliegtuig zich in de toren boren. Afschuwelijk. Ik geloofde mijn eigen ogen niet. Dit kon toch niet echt voor mijn ogen gebeuren? En de beelden die volgden....Ik denk er nog regelmatig aan terug.
Bijlmerramp weet ik ook nog heel goed. Ik was toen 10 en het was de eerste keer dat nieuws echt doordrong. Daarvoor was nieuws meer iets voor mijn ouders, begreep ik het niet.
Ik kwam uit school (middelbare) en mijn broer kwam naar buiten toen ik thuis kwam en vertelde het. Heb echt vol ongeloof voor de tv gezeten die dag en de dagen erna. De volgende dag ging het op school ook echt nergens anders over.
Ben er momenteel wel meer mee bezig weer, omdat wij binnenkort naar NY gaan. Uiteraard staat ook het 9/11 memorial en museum op de planning. Ik merk bij dochter wel dat die er totaal niet mee bezig is en ook volgens mij helemaal niet zo goed weet en/of beseft hoe erg dit was. Ze wil ook liever niet mee naar het museum, want “die mensen leven toch niet meer en het is een museum (dus per definitie stom)”. Soort desinteresse en ik hoop dat we dat toch om kunnen turnen. Maar ze hebben het er op school ook helemaal niet over gehad ooit of zo. Vind dat ook wel verbazend eigenlijk.
MH17 is veel meer langs me heen gegaan, terwijl ik toen toch echt een stuk ouder was. Bijlmerramp weet ik nog wel een beetje, maar ik had toen totaal geen idee van wat er precies was gebeurt en hoe erg dat was. Daar was ik te jong voor.
Ik was er echt van overtuigd dat er op 9/11 minstens 50.000 mensen omgekomen waren. Want er werkten echt bizar veel mensen in de torens. Soms wel 70.000. Elk mensenleven is er één te veel, maar dat er net geen 3000 slachtoffers waren leek wel een "wonder", als je nagaat hoeveel mensen daar werken. En daar begonnen veel complottheorieën ook. Maar het idee dat je live zat te kijken naar hoe misschien wel 50.000 mensen omkwamen was echt surrealistisch. En je kon niets doen, behalve toekijken.
Wat ook zo tragisch is, is dat er nog duizenden mensen na 9/11 overleden zijn aan kanker en andere ziektes dankzij de aanslagen. Heel veel reddingshonden zijn ook overleden en duizenden mensen hebben nu nog steeds last van kanker en andere ellende.
Herfstappeltaart schreef op 11-09-2026 om 10:06:
Ik heb overigens bij het zien van een ramp in Amerika geen ander gevoel dan bij een ramp in een ander land. Het was vreselijk natuurlijk, maar dat vind ik ook van heel veel andere rampen, vaak in landen waar mensen toch al niks hebben. En daar hoor je vaak na een paar jaar al niks meer over. Het geeft me allemaal een beetje dubbel gevoel.
Ja dit! Overigens denk ik dat als iets vergelijkbaars zou zijn gebeurd in Nairobi of Jakarta, dat dan de gevolgen voor de hele wereld anders zouden zijn geweest.
Ik was student en volgde een bijvak op een andere faculteit. Toen ik thuiskwam zag ik pas wat er gebeurde.
MH17 is echt langs me heen gegaan. Ik woonde toen in een niet-Europees land en daar was er nauwelijks aandacht voor.
Ik maak me overigens wel zorgen over de hoeveelheid complotdenkers rondom 9/11. Mensen die ontkennen dat er überhaupt vliegtuigen waren, dat de torens vol bommen zaten om ze te laten instorten, noem maar op. Echt schrikbarend veel mensen die zo denken…
BlairW schreef op 11-09-2026 om 10:59:
Ik maak me overigens wel zorgen over de hoeveelheid complotdenkers rondom 9/11. Mensen die ontkennen dat er überhaupt vliegtuigen waren, dat de torens vol bommen zaten om ze te laten instorten, noem maar op. Echt schrikbarend veel mensen die zo denken…
Een van mijn collega's zei van de week dat de Mossad erachter zat. Daarom waren er geen Joden omgekomen in de torens die dag. Ik stond echt even met mijn ogen te knipperen. Het was allemaal de schuld van de Joden. Weet hij wel hoeveel Joden er in NY wonen? Bin Laden was gewoon de patsy, net als Lee Harvey Oswald. Ik liet het maar gaan, maar ik stond echt een beetje versteld.
BlairW schreef op 11-09-2026 om 10:50:
Ik kwam uit school (middelbare) en mijn broer kwam naar buiten toen ik thuis kwam en vertelde het. Heb echt vol ongeloof voor de tv gezeten die dag en de dagen erna. De volgende dag ging het op school ook echt nergens anders over.
Ben er momenteel wel meer mee bezig weer, omdat wij binnenkort naar NY gaan. Uiteraard staat ook het 9/11 memorial en museum op de planning. Ik merk bij dochter wel dat die er totaal niet mee bezig is en ook volgens mij helemaal niet zo goed weet en/of beseft hoe erg dit was. Ze wil ook liever niet mee naar het museum, want “die mensen leven toch niet meer en het is een museum (dus per definitie stom)”. Soort desinteresse en ik hoop dat we dat toch om kunnen turnen. Maar ze hebben het er op school ook helemaal niet over gehad ooit of zo. Vind dat ook wel verbazend eigenlijk.
Ik zag vanmorgen op TV dat lespakketten tot 1999 gaan en dat 9/11 inderdaad niet behandeld wordt.
MH17 was toen ik vrij was in de zomer. Ik weet nog dat de kisten op verschillende dagen vervoerd werden met allemaal een ceremonie. Vaak zette ik s middags wel even de TV aan.
Ik vlieg trouwens vandaag en dat was een stuk goedkoper dan gisteren, morgen of vorige week vrijdag!
Ik was op school, proefwerken nakijken. Toen er een collega mijn lokaal binnenliep en zonder iets te zeggen de tv aandeed. Nog op zo’n ouderwetse rijdende kast. Precies op tijd om het 2e vliegtuig in het gebouw te zien vliegen. Ik dacht dat het nep was. Wat ik mij nog steeds herinner zijn die geluidsopnames van mensen in de vliegtuigen die hun kinderen of partner nog een laatste keer vertelden dat ze van hun hielden. Dat ging mij door merg en been.
Ik herinner me nu weer dat mijn moeder die dag tijdens avondeten belde dat mijn nicht in New York zat. Toen schrok ik echt. Die was gelukkig ongedeerd maar in eerste instantie weet je niet of er nog meer ellende aan zit te komen.