Trump, Musk en Amerikaanse politiek.

Eerst heeft hij het constant over zichzelf en daarna beledigd hij alle aanwezige.

(In het Frans): Het is een genoegen – en een plicht – om bij u te zijn op dit keerpunt voor Canada en voor de wereld.

Vandaag zal ik het hebben over de breuk in de wereldorde, het einde van een mooi verhaal en het begin van een brute realiteit waarin de geopolitiek tussen de grootmachten aan geen enkele beperking onderhevig is.

Maar ik wil u er ook op wijzen dat andere landen, met name middelgrote mogendheden zoals Canada, niet machteloos zijn. Zij hebben de capaciteit om een ​​nieuwe orde op te bouwen die onze waarden belichaamt, zoals respect voor mensenrechten, duurzame ontwikkeling, solidariteit, soevereiniteit en territoriale integriteit van staten.

De kracht van de minder machtigen begint met eerlijkheid.

Het lijkt wel alsof we er elke dag aan herinnerd worden dat we in een tijdperk van grootmachtenstrijd leven. Dat de op regels gebaseerde orde aan het afbrokkelen is. Dat de sterken kunnen doen wat ze kunnen, en de zwakken moeten lijden wat ze moeten lijden.

Deze uitspraak van Thucydides wordt gepresenteerd als onvermijdelijk – als de natuurlijke logica van internationale betrekkingen die zich opnieuw doet gelden. En geconfronteerd met deze logica, bestaat er een sterke neiging bij landen om mee te gaan met de stroom. Om zich aan te passen. Om problemen te vermijden. In de hoop dat meegaandheid veiligheid zal garanderen.

Dat zal niet gebeuren.

Dus, wat zijn onze opties?

In 1978 schreef de Tsjechische dissident Václav Havel, later president, een essay getiteld 'De macht van de machtelozen'. Daarin stelde hij een eenvoudige vraag: hoe kon het communistische systeem zichzelf in stand houden?

Zijn antwoord begon met een groenteboer. Deze winkelier plaatst elke ochtend een bordje in zijn etalage: "Arbeiders van de wereld, verenigt u!" Hij gelooft er zelf niet in. Niemand gelooft erin. Maar hij plaatst het bordje toch, om problemen te voorkomen, om zijn medewerking te tonen, om de vrede te bewaren. En omdat elke winkelier in elke straat hetzelfde doet, blijft het systeem bestaan.

Niet alleen door geweld, maar ook door de deelname van gewone mensen aan rituelen waarvan ze in het geheim weten dat ze vals zijn.

Havel noemde dit "leven in een leugen". De macht van het systeem komt niet voort uit de waarheid ervan, maar uit ieders bereidheid om te doen alsof het waar is. En de kwetsbaarheid ervan komt voort uit dezelfde bron: wanneer zelfs maar één persoon stopt met acteren – wanneer de groenteboer zijn bordje weghaalt – begint de illusie barsten te vertonen.

Vrienden, het is tijd dat bedrijven en landen hun borden weghalen.

Decennialang floreerden landen zoals Canada onder wat wij de op regels gebaseerde internationale orde noemden. We sloten ons aan bij de instellingen ervan, we prezen de principes ervan en we profiteerden van de voorspelbaarheid. En daardoor konden we onder de bescherming ervan een op waarden gebaseerd buitenlands beleid voeren.

We wisten dat het verhaal van de internationale, op regels gebaseerde orde gedeeltelijk onjuist was. Dat de machtigsten zichzelf zouden vrijstellen wanneer het hen uitkwam. Dat handelsregels asymmetrisch werden toegepast. En we wisten dat het internationaal recht met wisselende strengheid werd toegepast, afhankelijk van de identiteit van de beschuldigde of het slachtoffer.

Deze fictie was nuttig. En met name de Amerikaanse hegemonie droeg bij aan de levering van publieke goederen: open scheepvaartroutes, een stabiel financieel systeem, collectieve veiligheid en steun voor kaders voor geschillenbeslechting.

Dus we plaatsten het bord in het raam. We namen deel aan de rituelen. En we vermeden grotendeels om de kloof tussen retoriek en werkelijkheid aan de kaak te stellen.

Deze deal is niet langer geldig. 

Laat ik er geen doekjes omheen winden: we bevinden ons midden in een breuk, niet in een overgang.

De afgelopen twee decennia hebben een reeks crises op het gebied van financiën, gezondheid, energie en geopolitiek de risico's van extreme wereldwijde integratie blootgelegd.

Maar de laatste tijd zijn grote mogendheden economische integratie als wapen gaan inzetten. Tarieven als drukmiddel. Financiële infrastructuur als dwangmiddel. Toeleveringsketens als zwakke punten die kunnen worden uitgebuit.

Je kunt niet "leven in de leugen" van wederzijds voordeel door integratie, wanneer die integratie de bron van je ondergeschiktheid wordt.

De multilaterale instellingen waarop middelgrote mogendheden hebben vertrouwd – de WTO, de VN, de COP – de basis van collectieve probleemoplossing, worden bedreigd.

Het gevolg hiervan is dat veel landen tot dezelfde conclusie komen: ze moeten een grotere strategische autonomie ontwikkelen op het gebied van energie, voedsel, essentiële grondstoffen, financiën en toeleveringsketens.

En die impuls is begrijpelijk. Een land dat zichzelf niet kan voeden, van brandstof kan voorzien of zichzelf kan verdedigen, heeft weinig andere opties. Wanneer de regels je niet langer beschermen, moet je jezelf beschermen.

Maar laten we realistisch zijn over waar dit toe leidt. Een wereld vol forten zal armer, kwetsbaarder en minder duurzaam zijn.

En er is nog een andere waarheid: als grootmachten zelfs de schijn van regels en waarden laten varen ten gunste van de ongehinderde jacht op hun macht en belangen, zullen de voordelen van "transactionalisme" steeds moeilijker te herhalen zijn. Hegemonen kunnen hun relaties niet voortdurend te gelde maken.

Bondgenoten zullen diversifiëren om zich in te dekken tegen onzekerheid. Ze zullen zich indekken en hun opties vergroten om de soevereiniteit te herstellen – een soevereiniteit die ooit gebaseerd was op regels, maar die steeds meer verankerd zal zijn in het vermogen om druk te weerstaan.

Deze zaal weet dat dit klassiek risicomanagement is: risicomanagement heeft een prijs. Maar die prijs voor strategische autonomie – voor soevereiniteit – kan ook gedeeld worden. Collectieve investeringen in veerkracht zijn goedkoper dan dat iedereen zijn eigen fort bouwt. Gedeelde standaarden verminderen fragmentatie. Complementariteit levert een positief resultaat op.

De vraag voor middelgrote mogendheden, zoals Canada, is niet of we ons moeten aanpassen aan de nieuwe realiteit – dat moeten we wel. De vraag is of we ons aanpassen door simpelweg hogere muren te bouwen, of dat we iets ambitieuzers kunnen doen.

Canada was een van de eersten die de waarschuwing ter harte nam, wat ons ertoe bracht onze strategische positie fundamenteel te veranderen.

Canadezen weten dat onze oude, vanzelfsprekende aannames – dat onze geografische ligging en lidmaatschap van allianties automatisch welvaart en veiligheid garandeerden – niet langer geldig zijn.

Onze nieuwe aanpak is gebaseerd op wat Alexander Stubb "waardengedreven realisme" heeft genoemd – of, anders gezegd, we streven ernaar principieel en pragmatisch te zijn.

Principiële toewijding aan fundamentele waarden: soevereiniteit en territoriale integriteit, het verbod op het gebruik van geweld, behalve wanneer dit in overeenstemming is met het VN-Handvest, en respect voor mensenrechten. 

En we zijn pragmatisch in de erkenning dat vooruitgang vaak stapsgewijs verloopt, dat belangen uiteenlopen en dat niet elke partner onze waarden deelt. Daarom gaan we breed en strategisch te werk, met een open blik. We pakken de wereld actief aan zoals die is, in plaats van af te wachten tot we een wereld creëren die we graag zouden willen.

We stemmen onze relaties zo af dat de diepgang ervan onze waarden weerspiegelt. En we geven prioriteit aan brede betrokkenheid om onze invloed te maximaliseren, gezien de veranderlijkheid van de wereldorde, de risico's die dit met zich meebrengt en de gevolgen van wat er op het spel staat.

En we vertrouwen niet langer alleen op de kracht van onze waarden, maar ook op de waarde van onze kracht.

We bouwen die kracht thuis op.

Sinds mijn regering aan de macht is, hebben we de belastingen op inkomsten, vermogenswinsten en bedrijfsinvesteringen verlaagd. We hebben alle federale belemmeringen voor de interprovinciale handel weggenomen. We versnellen investeringen van een biljoen dollar in energie, AI, essentiële grondstoffen, nieuwe handelsroutes en meer.

We verdubbelen onze defensie-uitgaven tegen het einde van dit decennium en we doen dat op manieren die onze binnenlandse industrieën versterken.

En we diversifiëren snel in het buitenland. We zijn een uitgebreid strategisch partnerschap met de EU overeengekomen, inclusief toetreding tot SAFE, de Europese regeling voor de inkoop van defensiemateriaal.

We hebben in zes maanden tijd nog twaalf andere handels- en veiligheidsovereenkomsten op vier continenten gesloten.

De afgelopen dagen hebben we nieuwe strategische partnerschappen gesloten met China en Qatar.

We onderhandelen over vrijhandelsovereenkomsten met India, ASEAN, Thailand, de Filipijnen en Mercosur.

We doen iets anders. Om mondiale problemen op te lossen, streven we naar variabele geometrie – met andere woorden, verschillende coalities voor verschillende vraagstukken, gebaseerd op gemeenschappelijke waarden en belangen.

Wat Oekraïne betreft, zijn we een kernlid van de coalitie van bereidwilligen en een van de grootste bijdragers per hoofd van de bevolking aan de defensie en veiligheid van het land.

Wat de soevereiniteit over het Arctische gebied betreft, staan ​​we pal achter Groenland en Denemarken en steunen we volledig hun unieke recht om de toekomst van Groenland te bepalen.

Onze toewijding aan artikel 5 is onwrikbaar.

We werken dus samen met onze NAVO-bondgenoten – waaronder de Noordse en Baltische Acht – om de noordelijke en westelijke flanken van het bondgenootschap verder te beveiligen, onder meer door middel van de ongekende investeringen van Canada in radarsystemen voor langeafstandsoperaties, onderzeeërs, vliegtuigen en grondtroepen.

Canada is fel gekant tegen importheffingen vanwege Groenland en roept op tot gerichte gesprekken om onze gezamenlijke doelstellingen van veiligheid en welvaart in het Arctische gebied te bereiken.

Wat multilaterale handel betreft, zetten we ons in voor initiatieven om een ​​brug te slaan tussen het Trans-Pacifisch Partnerschap en de Europese Unie, waardoor een nieuw handelsblok van 1,5 miljard mensen zou ontstaan.

Voor kritieke mineralen vormen we kopersclubs met de G7 als belangrijkste landen, zodat de wereld de afhankelijkheid van een geconcentreerd aanbod kan verminderen.

En op het gebied van AI werken we samen met gelijkgestemde democratieën om ervoor te zorgen dat we uiteindelijk niet gedwongen worden te kiezen tussen hegemoniale spelers en hyperscalers.

Dit is geen naïef multilateralisme. Het gaat er ook niet om te vertrouwen op hun instellingen. Het gaat om het opbouwen van coalities die, kwestie voor kwestie, werken met partners die voldoende gemeenschappelijke grond hebben om samen op te treden. In sommige gevallen zal dit de overgrote meerderheid van de landen zijn.

Wat het doet, is een dicht netwerk van verbindingen creëren op het gebied van handel, investeringen en cultuur, waarop we kunnen voortbouwen voor toekomstige uitdagingen en kansen.

Middelgrote mogendheden moeten samenwerken, want als we niet aan tafel zitten, staan ​​we zelf op het menu.

Maar ik zou ook zeggen dat grote mogendheden het zich voorlopig kunnen veroorloven om het alleen te doen. Ze hebben de marktomvang, de militaire capaciteit en de invloed om de voorwaarden te dicteren. Middelgrote mogendheden hebben die niet. Maar wanneer we alleen bilateraal onderhandelen met een hegemon, onderhandelen we vanuit een zwakke positie. We accepteren wat ons wordt aangeboden. We concurreren met elkaar om zo meegaand mogelijk te zijn.

Dit is geen soevereiniteit. Het is het veinzen van soevereiniteit terwijl men ondergeschiktheid accepteert.

In een wereld van rivaliteit tussen grootmachten hebben de landen daartussen een keuze: met elkaar wedijveren om gunsten te verwerven of zich verenigen om een ​​derde, impactvolle weg te creëren.

We mogen ons door de opkomst van harde macht niet blind laten maken voor het feit dat de kracht van legitimiteit, integriteit en regels sterk zal blijven – als we ervoor kiezen om ze gezamenlijk in te zetten.

En dat brengt me terug bij Havel.

Wat zou het betekenen voor middelgrote mogendheden om "de waarheid te leven"?

Ten eerste betekent dit dat we de realiteit moeten benoemen. Stop met het aanhalen van de term 'op regels gebaseerde internationale orde' alsof die nog steeds functioneert zoals beloofd. Noem het bij de naam: een systeem van toenemende rivaliteit tussen grootmachten, waarin de machtigsten hun belangen nastreven door economische integratie als dwangmiddel te gebruiken.

Het betekent consequent handelen en dezelfde normen hanteren voor bondgenoten en rivalen. Wanneer middelgrote mogendheden economische intimidatie vanuit één richting bekritiseren, maar zwijgen wanneer die vanuit een andere richting komt, houden we het bordje in het raam.

Het betekent bouwen aan wat we beweren te geloven. In plaats van te wachten tot de oude orde hersteld is, betekent het het creëren van instellingen en overeenkomsten die functioneren zoals beschreven.

En dat betekent het verminderen van de druk die dwang mogelijk maakt. Het opbouwen van een sterke binnenlandse economie zou altijd de hoogste prioriteit van elke regering moeten zijn. En internationale diversificatie is niet alleen een kwestie van economische voorzichtigheid, maar vormt ook de materiële basis voor een eerlijk buitenlands beleid. Want landen verdienen het recht op principiële standpunten door hun kwetsbaarheid voor represailles te verminderen.

Canada heeft dus alles wat de wereld wil. We zijn een energiegrootmacht. We beschikken over enorme reserves aan essentiële mineralen. We hebben de meest hoogopgeleide bevolking ter wereld. Onze pensioenfondsen behoren tot de grootste en meest geavanceerde beleggers ter wereld. Met andere woorden, we hebben kapitaal, talent en een overheid met een immense financiële draagkracht om daadkrachtig op te treden.

En wij bezitten waarden waar vele anderen naar streven.

Canada is een pluralistische samenleving die goed functioneert. Ons publieke debat is levendig, divers en vrij. Canadezen blijven zich inzetten voor duurzaamheid.

Wij zijn een stabiele en betrouwbare partner in een wereld die dat allesbehalve is. Een partner die relaties opbouwt en waardeert voor de lange termijn.

En we hebben nog iets anders. We erkennen wat er gaande is en zijn vastbesloten om daar ook naar te handelen.

We begrijpen dat deze breuk meer vereist dan aanpassing. Het vereist eerlijkheid over de wereld zoals die is.

We halen het bord uit het raam.

We weten dat de oude orde niet terugkomt. We moeten er niet om treuren. Nostalgie is geen strategie.

Maar wij geloven dat we uit deze breuk iets beters, sterkers en rechtvaardigers kunnen opbouwen.

Dit is de taak van de middelgrote mogendheden. De landen die het meest te verliezen hebben bij een wereld vol bolwerken en het meest te winnen hebben bij echte samenwerking.

De machtigen hebben hun macht. Maar wij hebben ook iets: het vermogen om te stoppen met doen alsof, de realiteit te benoemen, onze kracht thuis op te bouwen en samen op te treden.

Dat is de weg die Canada bewandelt. We kiezen die openlijk en vol vertrouwen.

En het is een pad dat wijd openstaat voor elk land dat bereid is het samen met ons te bewandelen.

Weer iemand vermoord, weer leugens van de de verantwoordelijken. 

https://imgur.com/gallery/former-sniper-weighs-1eGPALb

Malibu2 schreef op 26-01-2026 om 18:01:

Zoals ik het zag werd hij neergeschoten, vlak nadat een andere ICE agent hem ontwapend had.

Bij Renee Good snap ik de claim van zelfverdediging. Hier niet.

Er zijn onderwijl verschillende kranten die melden dat mogelijk het net afgepakte wapen is afgegaan, waarna de andere agenten het vuur openden. Overigens heb je dan net als bij Renee Good ook nog het verschil tussen het eerste schot (schrik) en de volgende schoten (letterlijk overkill).

Hopelijk komt er een diepgaand onderzoek.