Wanneer is het genoeg?
Hi allemaal.
Mijn kat is inmiddels 19 jaar en al langere tijd dementerend. Dat uit zich vooral in veel en hard miauwen. Verder heeft ze artrose, is ze doof en heeft ze geen tanden meer. Met dit alles leek ze prima te kunnen leven.
Sinds kort wil ze haar brokken niet meer eten, maar nat voer eet ze nog graag. De dierenarts kon hier geen verklaring voor geven, behalve dat het kauwen wellicht pijn doet door haar artrose. Verder ging het eigenlijk best oké, tot een paar dagen geleden. Ze is van de een op de andere dag blind geworden. Hierdoor loopt ze tegen alles en nog wat aan, kan ze haar kattenbak niet meer vinden en plast ze dus op de grond (waarna ze er ook nog doorheen loopt). Het is moeilijk om aan te zien. De dierenarts heeft naar haar gekeken, haar bloeddruk gemeten en bloed- en urineonderzoek gedaan. Dit alles was goed, maar wel heeft ze bevestigd dat ze inderdaad blind is. Waarschijnlijk heeft ze een TIA gehad, denkt de dierenarts.
Ze is de liefste kat die ik ooit gehad heb, maar haar zo zien (onder de urine, ronddwalend door huis, miauwen, de weg kwijt) doet me pijn. En nu heerst bij mij de vraag, wanneer is het genoeg? Ik snap dat dit heel persoonlijk is en ik heb het met de dierenarts besproken, maar ik ben benieuwd: wanneer zou het voor jullie genoeg zijn? De dierenarts geeft aan dat een blinde kat prima kan leven, maar het is alles bij elkaar wat het lastig maakt. Dementie, artrose, doof en nu ook blind. Is dit nog een waardig leven voor haar?
Hoe kijken jullie hiernaar?..
Ach toch, wat sneu. Ja afscheid nemen doet pijn natuurlijk, maar dit zou voor mij wel het moment zijn dat het genoeg is geweest..
Mischa83 schreef op 30-03-2026 om 16:40:
Ach toch, wat sneu. Ja afscheid nemen doet pijn natuurlijk, maar dit zou voor mij wel het moment zijn dat het genoeg is geweest..
Ja.. het is zo lastig. Vooral omdat ze verder wel nog lekker wil knuffelen en goed eet en drinkt. Ik gun haar een waardig leven, en hoe ik haar nu zie is dit niet het geval, maar ik wil ook geen overhaaste beslissing maken.
Ik zelf vind dit geen waardig leven meer. Jij bent er voor je kat en niet anders om is mijn mening. En dat is lastig! 19 jaar samen is een hele lange tijd en afscheid moeten nemen van je lieve dier is zo naar.
Veel sterkte 
voor mij zou dat punt nu zijn
Dit zou voor mij dat punt zijn.
Genoeg is genoeg, zeker als je je realiseert dat katten hun pijn niet laten zien.
Ik zou mijn katten laten gaan als ze zo aan het eind van hun leven zijn ongeacht hoe oud. Onze vorige kat had toxoplasmose en is maar 1,5 geworden. En eigenlijk hebben we hem ook te lang door laten kwakkelen achteraf gezien.
Maar dement, artrose, doof en blind is een grens voor mij persoonlijk. Dat vind ik geen waardig bestaan om eerlijk te zijn.
Je kunt het niet meer aanzien, zeg je zelf al. Wees niet egoïstisch en verlos het beestje uit diens lijden. Makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb dat besluit vaak moeten nemen en het wordt nooit makkelijker. Je zult het moeten (ver)dragen om de acties te ondernemen die nodig zijn, en dat is zwaar. Denk niet aan jezelf maar aan de verlossing voor de kat. 
Een dier moet niet lijden. Negentien is een erg mooie leeftijd.
Ik ben het met de schrijvers hierboven eens: het is ook wel genoeg. Het lastige is dat de dierengeneeskunde zo is ontwikkeld dat ze net zo goed is geworden als mensengeneeskunde. Maar imo is er toch een verschil tussen mensen en dier: een mens kan via bewustzijn en communicatie daar veel zin uit halen. Een dier lijdt wellicht meer. Ik zeg: gun dat beestje een waardig vertrek zonder verder lijden. Negentien is een mooie leeftijd voor een kat.
Ach wat verdrietig, ik ben het eens met de andere schrijvers. Het is genoeg geweest, laat het niet langer duren en neem afscheid van je kat.
Eens. Heel verdrietig maar hier bewijs je het dier geen dienst meer mee. Of je het nu of over een maand doet, het blijft hartverscheurend. Maar je kunt je beesten wel de paniek besparen van er nóg iets bij krijgen en helemaal gedesorienteerd raken op het moment dat je niet zo makkelijk naar een dierenarts kan. veel sterkte.
Dat is de moeilijkste keuze bij het hebben van een huisdier. Wij hebben afgelopen augustus onze geliefde viervoeter moeten laten in slapen. Ik was al 2 weken eerder zo ver itt manlief en kind. Ze had geen pijn dus kon ik het voor mijzelf nog wel even uitstellen maar waardig was het niet (o.a. luier om, niet meer kunnen blaffen, niet meer goed zien en ruiken, ontstoken bekkie, neurologische problemen). Uiteindelijk is de de dierenarts aan huis gekomen om haar in vertrouwde omgeving in te laten slapen. Heel verdrietig maar het was echt op. We hebben het nog dagelijks over haar. Huilen soms nog om haar. Hebben haar het mooiste leven gegeven wat ze had kunnen krijgen ( ze was een rescue). Dat is een schrale troost.
sterkte met je besluit!
Mijn hond had artrose en een zwak hart waardoor er vocht ophoopte en ze kon haar plas niet vasthouden daardoor. Eerst nog met luiers in de weer geweest maar toen dachten we; doen we dit nog voor haar of voor ons. Plus dat zeiknat werd van het plassen en toen hebben wij gezegd dat t genoeg is geweest voor haar. Sterkte met jullie beslissing. Jullie weten of het genoeg is geweest.