zorgen om ouders
Bij mijn moeder is een ongeneeslijke vorm van kanker geconstateerd. Hiervoor heeft ze een zeer zware operatie moeten ondergaan. Het gevolg is dat haar hersenen dusdanig een tik hebben gekregen dat dit de latent aanwezige dementie heeft aangewakkerd. Ze moet nieuwe vaardigheden leren, door de kanker, maar door de dementie kan ze dit niet nauwelijks meer leren. (oa medicatie slikken). Ze was altijd zeer zelfstandig en begrijpt niet goed wat haar overkomt. Dat maakt dat ze makkelijk overschat wordt. Hierdoor moet ik hard strijden om de juiste hulp te krijgen, vanuit de zorgverleners als vanuit haar. Daarbij is de dementie nog lang niet zo erg dat ze opgenomen moet worden in een verpleeghuis, maar heeft ze wel veel zorg/monitor nodig ivm haar veiligheid ivm het slikken van de medicatie. (geen medicatie zorgt voor afvallen en ze heeft al ondergewicht) Ik ben benieuwd of er mensen zijn die ervaring hebben met een vergelijkbare situatie en die tips hebben?
Ze woont alleen en is niet zo sociaal. Ze houdt mensen snel buiten de deur. Dagbesteding wil ze pertinent niet. Ik denk dat het heel goed zou zijn, maar dat krijg ik er niet in. Het is best een complex verhaal: 2 ziektes die niet goed samengaan, artsen die hier ook geen ervaring mee lijken te hebben en vooral op hun eigen gebied richten, nauwelijks sociaal netwerk en iemand die geen hulp wil en ook niet kan overzien dat geen hulp krijgen ook een snelle dood betekent. Ze is er van overtuigd dat ze gezond is want ze voelt verder niets.
zoals Ambra zo mooi schreef: accepteren dat het leven eindig is, doe ik zeker en ik probeer ook quality time te vinden en niet alleen te zorgen, maar ik merk dat ik het lastig vindt de balans te vinden. Misschien is dat wel mijn vraag: hoe vind je de balans tussen zorgen/regelen en quality time?
Over het algemeen wordt dagbesteding in eerste instantie door de meeste ouderen afgewezen. Wat nog weleens kan werken is samen te gaan. Ik heb de eerste keren de indruk gewekt dat we daar na een ritje met de auto even koffie gingen drinken.
Of ik zei dat ik daar heen moest maar het ongezellig vond om alleen te gaan.
Zaten we samen vogelhuisjes te verven die de heren vd dagbesteding in elkaar hadden getimmerd.
Uiteraard had ik al kennis gemaakt, alles voorbesproken. Koffie dankbaar aangenomen, en tien werden we ook nog uitgenodigd bij de warme maaltijd. Nou die wilde ik wel.
En zo steeds verder. Ze helpen met dit proces echt heel goed is mijn ervaring, de mensen bij de dagopvang.
Wat misschien ook een beetje helpt is te denken dat er ook weer vlot een fase aan kan komen dat ze dingen wat beter accepteert. Mijn moeder vond ook nooit dat ze hulp nodig had, in die fase hebben we wel een gezelschapsdame geregeld die met haar ging zwemmen en zo. Ze vond niets aan groepen maar toen ze slechter werd vond ze het opeens heel gezellig op de dagopvang. Het hoeft niet altijd zo te zijn zo als het nu is en soms is wat achteruitgang een opluchting (raar weet ik).