Steun bieden in rouwperiode
De moeder van er vriendin is recent overleden. Ik wil haar graag steun bieden, maar heb zelf geen ervaring met een te vroeg overlijden zo dichtbij.
ik heb laten weten dat ik voor haar huisdier kan zorgen als dat helpt, of boodschappen halen. Maar ze lijkt de dagdagelijkse praktische zaken zelf op te kunnen pakken.
dus een vraag aan de mensen die dit wel hebben meegemaakt: waar had je behoefte aan? Wat heeft geholpen? En zijn er ook dingen die je beter niet kunt doen?
wat mij hielp.
In het begin, een wandeling, zelfgebakken koekjes en een luisterend oor. (En dan niet altijd over mijn moeder maar ook over random andere dingen).
Later juist wel die dagelijkse dingen, want die werden toen ik vol in de rouw zat meer "gedoe".
Ik vind dit best een moeilijk onderwerp omdat dit voor mij om mensen gaat van wie ik nog steeds heel veel hou. Ik heb gemerkt dat mensen die heel dicht bij je staan het ook niet weten hoe ze er mee om moeten gaan. Mijn man was overleden en ik had zo veel verdriet en ik was een stortvloed van tranen. Mijn zwager zei dan telkens van kom op, jij bent een sterke vrouw en jij kunt dit aan. Dat was goed bedoeld maar ik durfde daarna mijn emoties niet meer te laten zien en dat is niet goed voor het verwerkingsproces. Daarna kreeg ik complimenten dat ik het allemaal zo goed deed. Huilen deed ik daarna maar in mijn eentje vaak in bed. Ik was niet sterk en voelde me een wrak. Ik heb toen een soort masker opgezet dat ik sterk ben en het allemaal wel aan kon. Zover ben ik nu wel want het is al 10 jaar geleden. Mijn advies aan jou is van laat haar huilen en ga mee met haar verdriet. Je hoeft niet altijd sterk te zijn en je zwakte tonen is ook eigenlijk iets van sterk zijn want dat durven veel mensen niet.
Vraag het je vriendin. Een vriendin van mij wil het meestal juist niet over haar moeder hebben. Zij gaat liefst samen iets leuks doen en praat dan meestal over andere dingen. Af en toe begint ze wel over haar moeder en haar verdriet, maar dat is dan op haar initiatief. Een andere vriendin vindt het juist fijn als ik over haar vader begin. Mensen reageren niet allemaal hetzelfde, en je kunt met de beste bedoelingen dingen doen die helemaal verkeerd vallen.
Volgens mij is dat heel erg persoonlijk. Voor mij was het juist belangrijk dat mijn vriendinnen de gezellige basis bleven vormen.
De week na het overlijden van mijn moeder was een roes. Dan wordt je geleefd. Toen zijn mijn vriendinnen er geweest voor mijn gezin, zodat ik bij mijn vader en zus kon zijn.
De periode na de begravenis heb ik anders ervaren. De dagelijkse dingen kon ik nog prima. Sterker nog, die had ik nodig om door te kunnen gaan. Het af en toe even instorten deed ik bij mij partner.
Tuurlijk had ik wel eens een moment dat ik het bij mijn vriendinnen ook niet meer droog hield. Maar ik had ze voornamelijk nodig om te zien dat het leven nog door ging en ik nog steeds kon lachen.
Lief dat je er wil zijn. Het zit hem vaak in kleine gebaren: een luisterend oor, langsgaan en praten, nog meer luisterend en er simpelweg zijn, een tasje met wat lekkers aan de deur hangen, een kaartje, aanbieden om op moment X eten te koken en te brengen. Sterkte!