(Over)leven met NAH kletstopic
Zoals een aantal van jullie weten , heb ik al sinds mijn 21ste NAH. Nu ik op mijn 56e er nog 2 hersenbloedingen overheen heb gekregen , is dat er behoorlijk erger op geworden. Hierover open ik dit topic.
Alles verandert na NAH. Je werk, relatie, sociale contacten en ga zo maar even door. Er is verlies van je gezonde ik , rouw om wat was en hoop op herstel.
Schrijf hier mee over alles waar je tegen aanloopt of kwijt wilt. Wia of werken, UWV perikelen, tips en trics, je veranderde relatie en je verwarde gevoelens en soms boosheid.
Geen idee of er hier genoeg mensen zijn met NAH die mee willen schrijven, ik merk het snel genoeg. En anders bloedt het topic vanzelf wel dood en verdwijnt het naar de achtergrond.
Ander vraagje.
Hebben jullie dat ook ( gehad?) Dat je hoofd huid aanvoelt alsof het onder de blauwe plekken zit. Dus heel gevoelig bij aanraking? Ik heb dat nu. Meestal op de plek van mijn hersenbloedingen maar nu zit het helemaal aan de andere kant. Gewoon liggen doet al pijn. Zó gek weer.
Gisteren weer even zo'n brein momentje. Ik stap de lift in, deur sluit. Maar hij vertrekt niet. Na een volle minuut denk ik : huh? Waarom doet hij niks? Moet je natuurlijk wel op een knopje drukken! 
Vanmorgen ben ik een keer naar een andere winkel geweest. Vroeg, zodat ik nog niet te moe was en het ook niet te druk was. Eenmaal thuis was ik zwaar overprikkeld en helemaal kapot. Heb zojuist liggen slapen op de bank. En dan zegt de arbo arts als prognose dat ik over 6 maanden weer helemaal inzetbaar ben op mijn werk...
Hoe verzinnen ze het..
Net schreef iemand met NAH over boos op je lichaam zijn na hersenletsel. Ik ben vooral verdrietig geweest . Maar na even nadenken hierover bedenk ik me dat ik wel boos ben( geweest )
Vooral op mezelf. Gestopt met bloeddrukverlager op advies huisarts. Dom. Had ik nóóit moeten doen. Boos op dat ik mijn collega's geen 112 heb laten bellen.
En ook boos op anderen. De ambulance die mij thuis niet meenam. De HAP die zei: neem maar een extra bloedverdunner. De huisarts die de ochtend erna geen actie ondernam.
En nu boos omdat ik me niet serieus genomen voel door de arboarts. Aldof ik voor mijn lol 80 procent van de dag liggend op de bank doorbreng ofzo.
Maar boos op mezelf. Alleen dus de eerste 2 dingen. Vooral verdrietig. Waarom moest mij dit weer overkomen? Heb ik al niet genoeg ellende meegemaakt in mijn leven?
Het is vandaag dus een jaar terug mijn hersenbloedingen. Volgende week heb ik de eerstejaars keuring. Vanmiddag met hulp van de ergo een fml formulier ingevuld. Zodat ik enigzins voorbereid ben. Waar ik bij veel dingen dacht: wat moet ik hier invullen had zij gelukkig wel een idee.
Voor Heliomare moet zij een overdracht schrijven en die krijg ik ook mee naar de keuringsarts. Verder ga ik nog een soort dagverslag maken waarin ik alle klachten nogmaals benoem en ook alle hulpmiddelen die ik gebruik opschrijf. Meer kan ik niet doen.
Ik zie er tegenop. Moet onafhankelijke arts zijn. Maar UWV heeft tekort tijd. En heeft het dus uitbesteed aan sommige arbodiensten. De keuringsarts is dus uitgezocht door de arbo. Dat maakt dat mijn vertrouwen in een onafhankelijk besluit klein is.
Lientje....
voor jou! Een jaar geleden...alweer, of pas een jaar? Hoe heb je de dag gisteren beleefd? Veel aan vorig jaar gedacht? Er op een bepaaldd manier extra bij stilgestaan?
Wat is het verhaal van die arboarts door wie je je niet serieus genomen voelt? Je hoeft het niet te delen 
. Maar die reageerde dus met ongeloof toen je je gebruikelijke dagen schetste?
Staan er dingen in de overdracht van de ergo die je wel houvast geven? Fijn dat ze je kon helpen met het FML-formulier (ik denk bij die afkorting toch eerst aan f*** my life... 
), misschien helpt op die manier denken ook bij het beschrijven van je klachten/leven volgende week tijdens je afspraak. Probeer alsjeblieft wel te vertrouwen op die onafhankelijkheid...dat wil vooral zeggen dat ze jou nooit eerder gezien/behandeld hebben. Hoeveel tijd staat er voor die afspraak, weet je dat? Hopelijk tref je een fijne arts.
En is het in de buurt, of moet je ver reizen? Zijn er op die dag nog dingen die je kunt doen om het draaglijker te maken? Bijvoorbeeld samen met iemand (je man?) erheen gaan? En de rest van de dag alleen maar doen wat jou extra helpt... Is de afspraak in de ochtend, of juist later op de dag?
En... 
, extra knuffels! Hoe gaat het met de beestjes?
Vooral vandaag denk ik er veel aan terug. Omdat het nu precies een jaar geleden is dat dochter op haar werk een neuroloog aan zijn jas trok. Letterlijk. Met een spoedopname op de brain care unit als gevolg. Als zij dat niet gedaan had , had ik dit nu niet meer kunnen schrijven. Ik ben er nog steeds niet echt uit of ik daar wel zo blij mee ben eigenlijk.
De arboarts heeft in het laatste verslag geschreven dat ik binnen 6 maanden weer volledig inzetbaar ben. Ik zou zó graag willen dat dat waarheid is. Vanmorgen fysio gehad en voel me nu hondsberoerd. Lig alweer een paar uur vlak.
Mijn afspraak is om kwart voor 12, geen idee hoeveel tijd ervoor uitgetrokken wordt. Ergo gaat ook nog een verslag schrijven. Heb ik nodig voor Heliomare dus kan ik hier ook gelijk naar mee toe nemen. Man gaat mee. Ik red het niet eens zo ver rijden. Ook al is het maar 25 km.
Dit schreef ik op mijn Facebook
Een jaar geleden dat ik met spoed opgenomen werd op de brain care unit. Toen dacht ik nog dat het allemaal wel meeviel. Dat ik binnen 2 weken weer op de werkvloer zou staan. Nog niet weten dat de klap blijkbaar dusdanig hard was, dat ik een jaar later mijn dagen nog steeds voornamelijk liggend slijt.😪
Geen werk , geen vakantie, geen bezoekjes aan een museum met een vriendin. Geen verjaardagen of andere uitjes. Hulp nodig hebben bij iets simpels als je huis schoonmaken of verdere autoritten dan 15 km.Douchen op een douchekruk alsof je al 80 bent. Geen lange wandelingen meer of wekelijks banen zwemmen.
Ik heb zó veel op moeten geven sinds oktober vorig jaar. En weet niet of dit ooit nog iets gaat verbeteren .
Gelukkig heb ik nu gezelschap bij mijn lange dagen op de bank. 🥰
Maar het verdriet en soms ook boosheid blijft. En de vraag waarom. Ik knuffel mijn kittens nog maar even extra als troost vandaag. Één jaar later....
De kittens gaan goed. Breken af en toe de tent af maar zijn ook erg knuffelig gelukkig. Gisteren hebben ze de eerste entingen gehad en zijn ze gechipt. Het zijn schatjes.
Sterkte Lientje!
Vandaag dus...een rollercoaster van gedachten en emoties. Mooi geschreven op je facebookpagina, ik hoop dat je er lieve en steunende reacties op krijgt. Dat verdien je 
. En soms komt steun uit onverwachte hoeken, hopelijk ervaar jij dat ook soms.
Op welk deel van je verhaal/voorgeschiedenis baseert die arboarts het idee dat je redelijk binnenkort weer aan het werk zou kunnen? Het staat enorm haaks op hoe jij zelf je functioneren beschrijft. Bijna alsof je per ongeluk verwisseld bent met iemand anders. Je hebt er niks aan dat ik dit zeg, maar ik vind het ontzettend stom 
en rot voor je.
De kittens...wat een schatjes! 
Ik heb een groot zwak voor cyperse katten! Knuffel ze zeker maar extra...en misschien ook een extra knuffel voor je dochter vandaag? 
anijsblokje schreef op 13-10-2026 om 12:04:
Vandaag dus...een rollercoaster van gedachten en emoties. Mooi geschreven op je facebookpagina, ik hoop dat je er lieve en steunende reacties op krijgt. Dat verdien je
Op welk deel van je verhaal/voorgeschiedenis baseert die arboarts het idee dat je redelijk binnenkort weer aan het werk zou kunnen? Het staat enorm haaks op hoe jij zelf je functioneren beschrijft. Bijna alsof je per ongeluk verwisseld bent met iemand anders. Je hebt er niks aan dat ik dit zeg, maar ik vind het ontzettend stom
De kittens...wat een schatjes!
Ik merk dat ik op een lastige en/ of verdrietige post relatief weinig reacties krijg. Soms een hartje of sterkte. Op een blije vrolijke post reageren er meer. Zal wel inherent aan Facebook zijn denk ik. Dat is toch vaak een " kijk eens hoe goed en fijn leven ik heb" site. Voor mij is het een soort dagboek. En ik schrijf online exact hoe ik irl ben. Open , eerlijk en recht toe, recht aan.
De arbo arts heeft zijn beoordeling gebaseerd op het verslag van de neuroloog. Van oktober 2025....
Gisteren kreeg ik weer te maken met de nasleep van n c.v.a.
Moet na 5 jaar weer mijn rijbewijs aanvragen.
Arts uiterst vriendelijk.heeft alles ingevuld naar waarheid logisch.maar zegt ie het kan zijn dat u toch nog n oproep krijgt voor n neurologisch onderzoek.ik baal hier ontzettend van moet dan ook weer n soort van examen doen.kost mij handel vol geld ,ook het bezoek aan de neuroloog moet ik zelf betalen .
Herseninfarct was in 1999 maar ben intussen allang met pensioen.daarom ook nu elke 5 jaar rijbewijs keuring.vind het verder niet erg maar de kosten die er aan verbonden zijn wel .
joky schreef op 13-10-2026 om 15:03:
Gisteren kreeg ik weer te maken met de nasleep van n c.v.a.
Moet na 5 jaar weer mijn rijbewijs aanvragen.
Arts uiterst vriendelijk.heeft alles ingevuld naar waarheid logisch.maar zegt ie het kan zijn dat u toch nog n oproep krijgt voor n neurologisch onderzoek.ik baal hier ontzettend van moet dan ook weer n soort van examen doen.kost mij handel vol geld ,ook het bezoek aan de neuroloog moet ik zelf betalen .
Herseninfarct was in 1999 maar ben intussen allang met pensioen.daarom ook nu elke 5 jaar rijbewijs keuring.vind het verder niet erg maar de kosten die er aan verbonden zijn wel .
Dat is vanaf je 70ste joky? Wat een ellende dan. Ik heb daar eigenlijk niet bij stil gestaan nog. Maar dat ga ik tegen die tijd dan ook krijgen. Als ik niet weer een tik of wat anders krijg en dan nog leef. Ik ben het vertrouwen in mijn lichaam inmiddels behoorlijk kwijt geraakt.