(Over)leven met NAH kletstopic

@Lientje: Wat go ed dat je het ontdekt hebt, van de wisselwerking met je bloedverdunner en de CBD-olie/glucosamine. Hoe kwam je erachter? Kan me ook voorstellen dat je ervan schrikt, dat je jezelf hebt blootgesteld aan meer risico's. Maar je weet het nu en handelt ernaar dus dat is top. Kan je met iemand overleggen over alternatieven? De apotheek/een apotheker? Je huisarts? Neuroloog? Want het is balen als je ergens mee moet stoppen wat goed hielp. Misschien heeft een andere bloedverdunner geen wisselwerking? Al is veel niet onderzocht en mag je het alleen daarom al niet combineren, gewoon omdat ze niet weten wat het doet als reactie op elkaar. 
Kleinkittens....wat heerlijk! Maar je moet dus wel optreden, als poezenpolitie! Ik kan me voorstellen dat dat super intensief is...en dat je ook baalt dat het al je energie opslokte. Had je een plannetje voor als je helemaal geen energie meer had qua eten koken oid? Hier kan ik thuis altijd rekenen op een goedgevulde vriezer en soms vind ik brood (vaak dan wel met iets lekkerder beleg en iets van rauwkost erbij) of soep met afbakstokbrood ook prima voor een keer.  

@0lijfje:  , zorgmedewerkers verzamelen zich! Ik ook, maar ook hierover geen details behalve dat ik dus tot een par jaar geleden onregelmatig werkte. Dat soort opmerkingen over vermoeidheid zijn zeker vermoeiend. Als ik in een goede bui ben kan ik er deels begrip voor opbrengen, en wij kennen als (ex-)professioneel zorgenden NIVEA en laat OMA thuis, maar dat is wel de menselijke neiging. Ik zeg soms ook: ja, maar mijn vermoeidheid is wel anders/nog intenser oid en soms laat ik het.

@Jojo1963: Knuffel vanaf hier, Jojo! Goed dat je naar boven bent gegaan...uit de prikkels...uit de overprikkeling, maar het zou zo fijn zijn als je je daarna meteen weer normaal/opgeklaard voelt. Ik weet niet hoe het voor jou werkt, maar hier is het tegendeel vaak waar. Alles blijft keihard binnenkomen, ook al heb je jezelf uit de situatie gehaald. Alles is teveel, de stomste dingen. En bij mij komen er dan vaak ook van die (veroordelende?) gedachten: had ik eerder weg moeten gaan, wat werd me nou teveel, waarom voel ik me toch zo rot...hoe zorg ik ervoor dat ik me beter voel... In een ideale situatie zeg ik (soms bijna hardop) bewust tegen mezelf: het is goed dat je hebt geluisterd naar jezelf en dat je uit de situatie bent gegaan. Je doet nu het goede...
Maar heel vaak lukt het niet dat zo bewust tegen mezelf te zeggen. Wat helpt jou/jullie in overprikkel-situaties?
Wat een lekker vooruitzicht dat je met je dochter op vakantie gaat! Hoe reizen jullie en gaan jullie ver weg? Wel bizar nu met alle droogte en de branden, hopelijk hebben jullie daar geen last van. 

Hier in het ziekenhuis is het oke. Je merkt wel heel erg hoeveel invloed het heeft wie er voor je zorgt/zorgen! 0lijfje, was jij er maar! Afgelopen dagen had ik gelukkig overwegend geluk, de meeste verpleegkundigen (en eigenlijk sowieso de meeste mensen, ben ik van overtuigd) zijn erg lief. 

Ik zal even stukje proberen te reageren.

Hierbij als eerste allemaal een knuffel.

Nogmaals Lientje dankje voor dit topic, het is idd heel rot als je mensen probeert aan te geven waar je last van hebt.
En die het dan niet snappen.
Maar dan toch heel blij dat je lotgenoten hebt, die je wel begrijpen.

Ik heb sinds maart dit jaar gehoord o.a. trauma en hoe ga je om idd met prikkels en dat je voor je zelf opkomt, en vooral die dikke vinger.
En ben er mee bezig, maar slaat natuurlijk niet aan in mn hoofd gelijk, en dan knalt het in mn hoofd en boos en verdrietig, en zoek dan even plekje voor mezelf, boven.

Deze lessen waren helaas zonder partner, maar zou wel fijn zijn als hun erbij betrokken zouden kunnen worden.

Mijn dochter en ik gaan stukje onder Alkmaar en dan naar de Noordzee.
Nee gelukkig niet naar het buitenland met die branden.

Wij gaan as donderdag, partner brengt ons, en blijft even en gaat dan weer terug.

Ik ben ook een zorgmedewerker geweest incl uitvaart.
Mis het nog vreselijk.
Zoveel rust en dankbaarheid, Heb het werk gedaan vanuit mn gevoel, en hart, ook tegen de familie gezegt, die waren zo dankbaar.
Heb nooit een diploma hier voor kunnen behalen ivm mn hersens, maar met gevoel kom je een heel eind.

anijsblokje, heel veel sterkte in het ziekenhuis. En het wakker topic ken ik ook, als ik voor de zoveelste keer weer wakker ben van de hoofdpijn.
Ik ben ook mensen gaan strepen die me niet snappen, o.a. mn schoonzus, die verwacht wel dat ik haar wel snap, maar anders om.
In de praktijk zijn dingen zeggen makkelijk maar doen en onthouden niet he, bij mij moet het vaak continu herhaald worden, en dan nog maar de vraag of ik het snap.
Met dat ze je zo aan kijken, je bent niet dom, bah.

De kleinkittens, zie dotjes voor me, maar t zijn kleine doerakjes, en t konijn, had even geen zin om te spelen. En je planten gordijnen etc, snap dat het energie kost.
Hier 4 kleinkids van 6 jaar van mijn partner, dus niet van mij, maar toch wel een beetje, naar mijn dochter luisteren ze goed.

Olijfjes, heel herkenbaar, met geheugen idd en de vermoeidheid.
Soms is elke stap al te veel.

Ga zo lampje uitdoen.
En wens iedereen een goede nachtrust, en zonder pijn, of een paar uurtjes rust.

lientje69 schreef op 26-07-2026 om 21:35:

Welterusten iedereen en fijn dat er medeschrijvers zijn ( had er even een hard hoofd in toen ik vanmorgen vroeg nog geen reacties had)

Ik ben na dik 30 jaar een 'ervaren NAHer' en toch vind ik het nogmaals heel erg fijn dat je dit topic geopend heb. Vooral omdat ik na al die jaren ook nog steeds met veel onbegrip te maken heb en dat kan zeer kwetsend zijn. (ben ook niet van ijzer)

Ik heb nu heel erg leuk werk, paar uurtjes per week, meer kan ik qua energie niet aan, wat ik na 24 jaar eindelijk accepteer maar mensen begrijpen dat niet altijd.... Jammer dan zeg ik inmiddels maar ik heb tot 1,5 jaar geleden het op dat gebied een tijd heel erg lastig gehad. Onbegrip en daardoor zeer lullige reacties hebben daar een zeer grote rol in gespeeld en dat heeft me toen zeer gekwetst. Mijn doorzettingsvermogen (en een beetje geluk) heeft me uiteindelijk leuk werk bezorgd bij een zeer begripvol en laagdrempelig bedrijf, maar het werk waar ik altijd van droomde, dat gaat hem niet worden. Daar ben ik inmiddels ok mee. (ik was 13 toen ik het ongeval kreeg)
Anyway ik merk dat ik soms echt behoefte heb aan mensen die snappen wat ik doormaak....

Hoe doen jullie dat, werken jullie aangepast of gaat dat echt niet meer?
Ps ja het is laat, ik ga nu slapen  .. (vrij morgen)

Waarschijnlijk kennen jullie de wegen naar lotgenoten wel, maar ik wilde het toch even  noemen. Mijn moeder heeft jaren bij Heliomare gesport met andere NAH-patiënten. Daar had ze leuke contacten uit. Wellicht zitten er in meer delen van het land zulke revalidatiecentra.

Ja ben afgekeurd maar na de nieuwe wet wel enigszinds in staat tot werken geacht. (wat ik zelf ook wil, ik heb geen zin om 7 dagen per week thuis te zitten en wil wat bijdragen aan de maatschappij) Ik heb altijd 12 uur gewerkt, dat was best wel zwaar en aangezien ik inmiddels weer in de zorg werk en daarbij ook mantelzorger ben heb ik de lat wat lager gelegd voor mijzelf  (ben nog niet stokoud maar vd andere kant ben ik ook geen 15 meer) en werk ik nu de ene week 9,5 en de andere week 7,5 uur. Thuiszorg dus dat is flexibel.

Alletwee niet, ik heb Wajong en ik ben (sinds de nieuwe regeling) een zogeheten oude wajonger. Zoveel verdien ik niet ivm de urenbeperking. (Moet wel alles doorgeven)