Millie, het monster en de strijd voor het leven!
Hi allen,
Hier schrijf ik verder over mijn perikelen rondom zeldzame wekedelenkanker, immunotherapie en mijn gezin. Het is de spin-off van '29 jaar, baby van 6 maanden, en kanker' op Viva. Sowieso hoog tijd voor een nieuw topic, want mijn monstertje is allang geen 6 maanden meer 
.
Ervaringsdeskundigen, lotgenoten, meeschrijvers en -lezers, wees welkom om hier met elkaar verder te praten!
Ik hoop op alles Millie!
(Ipv niets).
Misschien heb ik eroverheen gelezen, maar wanneer gaan ze weer scannen en verwachten ze dan een effect van deze medicatie te zien? Of duurt dat langer?
Toch een beetje opluchting dus dat er geen al te gekke dingen bij zijn gekomen.
Wanneer krijg je de volgende kuur?
Dat klinkt toch enigzins gerustellend dat er geen schokkende nieuwe informatie is. Ik duim mee dat deze kuur de tumoren laat slinken. Mijn gedachten zijn bij jou Millie.
Toch vreselijk nieuws gekregen, zij het vanuit onverwachte hoek. Met mijn maatje, met dezelfde diagnose als ik en waar ik veel contact mee heb, gaat het ineens heel erg slecht. Wat ze dachten dat een longontsteking was, blijkt een uitzaaiing die nu op de longslagader drukt. Ze kunnen niks meer voor haar doen. Deze lieve, jonge vrouw wordt veel te vroeg uit haar gezin weggerukt. Ik moet zo hard huilen en denk aan haar zoons en man en hoe vreselijk oneerlijk en afschuwelijk deze ziekte is. En natuurlijk de wetenschap dat ik vlak achter haar zit.
Als zij er niet meer is, ben ik helemaal alleen met dit lot. Met slechts een groot gat dat zij achterlaat en een gedetailleerd plaatje van mijn toekomst. Ik denk niet dat ik vandaag onder mijn dekbed vandaan kom, tot mijn monstertje weer thuis is en ik hem heel stevig vast kan houden. Voor hij tussen mijn vingers glipt en ik hem moet loslaten.
😭
Kom hier 
Wat een vreselijk verdrietig bericht...
Oh Millie, wat een verdriet!
Wat vreselijk!
Millie91 schreef op 19-05-2022 om 09:04:
Toch vreselijk nieuws gekregen, zij het vanuit onverwachte hoek. Met mijn maatje, met dezelfde diagnose als ik en waar ik veel contact mee heb, gaat het ineens heel erg slecht. Wat ze dachten dat een longontsteking was, blijkt een uitzaaiing die nu op de longslagader drukt. Ze kunnen niks meer voor haar doen. Deze lieve, jonge vrouw wordt veel te vroeg uit haar gezin weggerukt. Ik moet zo hard huilen en denk aan haar zoons en man en hoe vreselijk oneerlijk en afschuwelijk deze ziekte is. En natuurlijk de wetenschap dat ik vlak achter haar zit.
Als zij er niet meer is, ben ik helemaal alleen met dit lot. Met slechts een groot gat dat zij achterlaat en een gedetailleerd plaatje van mijn toekomst. Ik denk niet dat ik vandaag onder mijn dekbed vandaan kom, tot mijn monstertje weer thuis is en ik hem heel stevig vast kan houden. Voor hij tussen mijn vingers glipt en ik hem moet loslaten.
Verschrikkelijk. Sterkte wensen is niet genoeg. Maar andere woorden vind ik op dit moment niet.
ach millie
Ach lieve Millie, wat een intens naar nieuws. Ik zou zo graag je verdriet en pijn willen verlichten als ik dat zou kunnen.
Wat je schrijft is zo droevig dat ik niet weet wat ik hierop moet zeggen.
Ik zou je in mijn armen willen nemen, je tegen mijn schouder willen laten uithuilen en zeggen dat alles goed komt. Maar ook wij weten het niet.
Intense
Millie toch. Dat is toch een volkomen dekbedbedektwaardig bericht. Ik zocht de afgelopen dagen inspiratie om iets liefs te schrijven. Lukte niet echt, maar ik wil je vooral laten weten dat het vast heel verdrietig, eenzaam en angstig voelt onder dat dekbed. Of het nu snachts is (als alle spoken het grootst zijn), of na zo’n bericht.
Weet in elk geval dat er mensen achter je staan. Naast je gezin heb je hier een heleboel lieve mensen verzameld bij wie je eerlijk mag zijn. Waar die twijfels en dat verdriet veilig is en waar je je daardoor kunt ontladen. Zodat je weer verder kunt om monster vast te houden.
Wat een intens verdriet voor haar en voor jouw.
Hier zijn geen woorden voor.
De intense virtuele knuffel die ik kan geven, woorden, een scheldkanon, het helpt allemaal niet om de pijn te verlichten.