Millie, het monster en de strijd voor het leven!
Hi allen,
Hier schrijf ik verder over mijn perikelen rondom zeldzame wekedelenkanker, immunotherapie en mijn gezin. Het is de spin-off van '29 jaar, baby van 6 maanden, en kanker' op Viva. Sowieso hoog tijd voor een nieuw topic, want mijn monstertje is allang geen 6 maanden meer 
.
Ervaringsdeskundigen, lotgenoten, meeschrijvers en -lezers, wees welkom om hier met elkaar verder te praten!
🍀
Tralalaaaaaaa ....
Wat superfijn dat je over een week mag starten met de nieuwe medicijnen 🎉.
Dan gaan we met z'n allen weer keihard duimen en heel hard hopen dat dit aamslaat!
wat een fijn nieuws!!
wat fijn dat je gaat starten! Ik hoop dat het je brengt waar je op hoopt.
ohh wat goed Millie! Hopelijk vallen de bijwerkingen mee 👍🏻
Whoop whoop! Wat fijn dat je dinsdag kan beginnen! Hoop doet leven! 
Wat een fijn nieuws Millie!
wat een goed nieuws! Het is je zo gegund om weer wat hoop te hebben.
Korte update van mij. Bestraling op mijn hoofd gaat voorlopig niet gebeuren, de eventuele bijwerkingen in mijn hersenen wegen niet op tegen het effect. De plek is voorlopig ongevaarlijk namelijk.
Morgen worden er scans gemaakt als nulmeting..ik lig weer wakker van de stress erover. Ik weet nu al dat het heel naar gaat zijn om te horen hoe alles is gegroeid en uitgebreid. Ergens ben ik zelfs bang dat de situatie zó ernstig is geworden, dat ze niet eens aan de nieuwe behandeling willen beginnen. Ik heb inmiddels zoveel pijn aan mijn rug en lies, daar moet wel een nare verklaring voor zijn.
Ik lig dit te typen met een klein bloedheet koalamonstertje tegen me aan geplakt, dat ruim 40 graden koorts heeft en de hele dag heeft gehangen en gejammerd. Ik baal dat ik morgen de hele dag in het ziekenhuis moet zijn, en dus niet bij mijn zieke kind kan blijven. Afgelopen nacht heeft hij in alleen zijn luier gelegen, zonder deken, en nog brandde hij zowat weg. Ik wil hem dan het liefst zelf in de gaten houden. Maar het is niet anders, hij zal aan oma moeten plakken morgen. Ik zal haar wel even wat overbezorgde moeder-instructies geven, en regelmatig telefonisch checken hoe het gaat. Het is echt heel sneu, zo beroerd heb ik hem nog nooit gezien. 
oh nee. Wat kunnen monstertjes ziek zijn. Hoe irrationeel het misschien mag klinken - dat lijkt dan veel erger en heftiger dan jouw angst en vrees voor morgen.
Ik hoop dat monster laat zien een peutertje te zijn en net zo snel weer beter te zijn als dat hij ziek werd. Maar ik hoop vooral dat je voorgevoel na deze uitslag verdwijnt als iets wat niet nodig leek.
Tot die tijd gun ik je vannacht toch de nodige slaap. Met een broeikas naast je en de gedachte die je misschien overspoelen. Ik lig toch wakker, dus kan net zo goed even voor je gaan duimen!
Ach lieverd, probeer jezelf nou niet gek te maken met onheilspellende gedachten.
♥️
Bah, scans zijn niet fijn en begrijp je onrust nu je zoveel pijn hebt. En dan nog een ziek monstertje aan je vastgeplakt.
Hopelijk pak je toch wat uurtjes slaap en is morgen snel voorbij. En oma gaat hem heel goed verzorgen! Sterkte voor jullie saampjes en dikke knuffels 😘
Veel beterschap gewenst voor je monstertje, hopelijk knapt hij snel op. Ik hoop dat de scans je verbazen en je pijn snel wegtrekt. Nu de medicijnen er eindelijk zijn moet dit toch een kans kunnen krijgen. Hopelijk een goede nachtrust voor jou en je mannen.
Hou je taai Millie. Ook deze dag kom je door, je zoontje en zijn oma ook. En natuurlijk krijg je de kans de nieuwe behandeling te starten. Want ongeacht of er nu twee of (veel) meer tumoren zijn; als het werkt, dan werkt het. Tenminste, daar zou ik me aan vast houden tot dinsdag. Hou je taai lieve Milie, het is zwaar, het is niet eerlijk, maar je kunt het, gesteund door de fijne mensen om je heen .🍀🍀🍀