Mantelzorgfrustraties
In het ergernistopic ontstond een discussie die misschien daar niet voortgezet moet worden, daarom open ik er een apart topic over. Het is niet per se dat ik hier nog veel over te schrijven heb, maar ik snap wel wat er gebeurt. En ik snap ook dat dat voor de zieke heel naar of confronterend kan zijn om te lezen.
De zorg voor een zieke partner of ouder of kind kan je over de schoenen lopen. Of anders wel het huishouden dat even allemaal op jou terechtkomt. Of anders wel dat je een keer gillend gek wordt van wat de zieke doet, ook al wéét je dat het niet diens schuld is.
En ja, de correcte vorm van schrijven zou dan zijn: nee, ik ben niet boos op X, ik ben boos op de situááátie. Maar dat is gewoon soms even niet hoe het voelt.
Toen mijn moeder nog leefde en rare dingen ging doen ben ik ook wel eens boos geworden op haar. Daar ben ik niet trots op, ik heb er spijt van. Ja, achteraf bezien, met de bril van nu, was ik boos op de situatie. Maar op dat moment was ik boos op háár. Dat ze het niet meer zelf kon en toch weigerde de regie af te geven, ze wilde het per se allemaal zelf blijven doen. Dat haar hoofd niet meer deed wat het moest doen was niet haar schuld, en ze leed daar zelf ook erg onder.
Maar daarom snap ik wel dat mensen soms even onredelijk zijn. Ja, nuchter bezien en in feite ben je boos op de ziekte. Maar toch kun je in het moment soms ook even boos zijn op de persoon, uit onmacht en frustratie, of dan wil je even stoom afblazen.
Dat is heel naar om te lezen als je zelf de zieke bent. Ik heb ook een chronische aandoening (twee inmiddels) die impact hebben op mijn leven en dat van mijn man. Hij wordt ook beperkt door mijn ziekte. Vandaar dat ik me kan voorstellen dat er behoefte is aan een uitlaatklep waar de partner of mantelzorger ook eens even zijn/haar ergernis kwijt kan. Met het uitgangspunt: ja ik ben eigenlijk boos op de situatie en ik zorg heus goed voor mijn geliefde, maar hier mag ik even onredelijk zijn.
Ik weet niet of hier behoefte aan is, als dat niet zo is zal het topic wel weer zakken en verdwijnen. Maar ik weet dat toen het met mijn moeder speelde, ik af en toe even moest gillen tegen iemand.
Rekenenisleuktaalook schreef op 12-01-2026 om 17:20:
[..]
Vraag dat gewoon af en toe eens, dat kan de relatie goed houden.
Kan ook anders uitpakken, dan misschien niet meer vragen. Ik vraag het zelf soms wel maar soms krijg ik ook het verwijt dat ik best iets meer zou kunnen doen met (in mijn ogen niet-valide) redenen. Terwijl ik volgens mij al het meest doe.
Nouja, dat dus, wat je schrijft. Ik wil niets van hem verwachten en ik wil ook niet (horen) dat hij iets van mij verwacht.
Dat houdt juist onze relatie ‘goed’, denk ik.
Onze relatie is oppervlakkig goed maar was in het verleden turbulent en soms erg slecht/ afwezig.
Communicatie en openheid hebben we weleens geprobeerd maar heeft nooit tot een betere/diepere band gezorgd. Inmiddels is dat helemaal ok voor mij en hou ik het hierbij. We verschillen te zeer om elkaar een beetje te kunnen begrijpen.
Daarbij komt dat ik (helaas) slecht ga met zijn partner. Mocht er ooit meer samenwerking nodig zijn dan vrees ik wel voor de band met haar. Met haar kan ik absoluut niet communiceren.
Ies schreef op 12-01-2026 om 16:56:
Hier overigens absoluut geen gedoe met broer over het geven van zorg. Er is weinig samenwerking en we wegen zeker niks af. Ik ben gewoon heel dankbaar voor alles wat hij doet. Hij doet zaken die hem liggen en ik doe de mijne. Emotioneel voelt dat voor mij ok, ik deel ook mijn zorgen over mijn ouders met hem. Of het voor hem ok voelt weet ik niet, ik denk het wel. Ik heb in situaties waarin er meer zorg nodig was wel geprobeerd wat meer samen te werken met hem maar dat lukte niet zo goed. Dat probeer ik dan ook maar niet meer te doen, ik wil de relatie met hem ook gewoon goed houden.
Naast alle verhalen viel dit me op. Mijn broer wilde om zijn eigen redenen de laatste jaren niet vaak meer bij mijn moeder op bezoek komen. Hij realiseerde zich ook niet altijd wat daar speelde. Had ik alle zorgen met hem willen delen, dan had dat me een hoop energie en frustratie gekost.
Het meeste is dus langs hem heen gegaan. Er zat ook een prettige kant aan: zijn wat lompere benadering kwam bij sommige telefoontjes ook wel weer van pas. “Doe jij dat maar, jij kan beter je poot stijf houden dan ik”.
Na het overlijden hebben we goed genoeg samengewerkt en ook daar kwam het soms wel van pas dat hij wat ongevoeliger te werk kon gaan.
Dus ieder z’n talent zeg maar. Misschien praat ik het dan te veel recht, maar je wil idd de relatie ook goed houden en je hebt niet altijd de energie om die strijd aan te gaan.
Drukke dag gehad, dus even geen puf om te reageren. Maar ik zie interessante dingen voorbij komen. Misschien lukt het morgen.
@Groenebroek: jouw situatie lijkt me retezwaar! Ik denk dat het toch makkelijker is in mijn situatie, waarbij ik als het er op aan komt toch echt de zorg aan het verpleeghuis zal (moeten) overlaten. Dikke knuffel hoor!
Ginevra schreef op 12-01-2026 om 17:46:
[..]
Naast alle verhalen viel dit me op. Mijn broer wilde om zijn eigen redenen de laatste jaren niet vaak meer bij mijn moeder op bezoek komen. Hij realiseerde zich ook niet altijd wat daar speelde. Had ik alle zorgen met hem willen delen, dan had dat me een hoop energie en frustratie gekost.
Het meeste is dus langs hem heen gegaan. Er zat ook een prettige kant aan: zijn wat lompere benadering kwam bij sommige telefoontjes ook wel weer van pas. “Doe jij dat maar, jij kan beter je poot stijf houden dan ik”.
Na het overlijden hebben we goed genoeg samengewerkt en ook daar kwam het soms wel van pas dat hij wat ongevoeliger te werk kon gaan.
Dus ieder z’n talent zeg maar. Misschien praat ik het dan te veel recht, maar je wil idd de relatie ook goed houden en je hebt niet altijd de energie om die strijd aan te gaan.
Ben het helemaal met je eens. Ieder zijn talent. Maar mantelzorg moet ook geen plicht zijn, is mijn stelligste overtuiging. Ik wil er dus ook echt niet over gaan wat een ander hier wel of niet in moet doen. Ik ga natuurlijk ook niet over de draaglast etc van een ander. En een ander niet over de mijne.
Los daarvan ben ik zeker niet ontevreden met hoe het gaat. Ik maak me wat sneller zorgen en schiet wat sneller in een zorgrol. Waar broer heel wat terughoudender in is. Wie zal zeggen wat beter is.
Hij heeft weer veel meer gewoon contact met ze. Iets waar hij onze ouders weer heel blij mee maakt. Ik laat dit stuk best wel na en worstel daar soms wat mee dus ben erg blij dat hij het wel doet.
Deze weer eens uppen. Het is niet eens echt een mantelzorgfrustratie, want het is eigenlijk iets wat ik steeds lastiger vind bij bezoek aan mijn vader. Hij is steeds dover, hij heeft alle apparatuur maar dan nog moet ik steeds harder praten (eigenlijk zowat schreeuwen). Vanwege regeldingen moest ik er nu een heel weekend zijn en ik was daarna totaal gesloopt en overprikkeld. Kapót door mijn eigen geschreeuw.
Hij zou weer naar de KNO-arts moeten maar door artsentekort in zijn regio duurt het maanden voor hij een afspraak kan krijgen.
En andere ziekenhuizen zijn niet in de buurt, zelf rijden mag hij momenteel niet, als ik met hem mee moet naar een ziekenhuis in een andere regio kost dat mij bergen energie die ik eigenlijk niet heb, enzovoort enzovoort. Een kleinigheid wordt zo een steeds grotere onderneming.
Ach Ginerva, dan ben je echt kapót inderdaad.
Het lukt dan ook niet meer zo goed om helder te denken. Is het een idee om de afspraak bij het gewone ziekenhuis wel in gang te gaan zetten. En tegen die tijd kijken of iemand anders met hem zal gaan?
Kan jij zelf bellen naar zijn huisarts voor verwijzing? Of is dat niet eens nodig en kan je rechtstreeks het ziekenhuis bellen? Of wil hij dat zelf doen... Dan is het weer een 'gedoe' denk ik.
Bakblik schreef op 09-01-2026 om 15:00:
[..]
Dat dossier dat ze een "gevaar" was voor anderen dat was er bij ons wel inderdaad.
Ze speldde iedereen "mooie verhalen" op de mouw en in het begin kon ze goed onthouden wat ze tegen wie gezegd had maar later viel ze door de mand. Ze zei tegen de thuiszorg dat ze geen schoenen aan hoefde, want ze bleef toch thuis. Als ze dan, schuifelend op haar Spaanse sloffen onderuit was gegaan kregen wij te horen dat die "meiden van de zorg" haar nooit schoenen aandeden, dat pa dat wel deed als ze naar buiten moest. De waarheid was dan dat ze zelf geen schoenen aan wilde, want dan kon ze geen "na de koffie/voor de lunch" slaapje doen, want met schoenen aan kon je niet in bed.
In het begin geloofde mijn man en sibling zijn moeder maar na een paar onaangename gesprekken met de zorgorganisatie wisten we wie er loog en bedroog. Inzage in het dossier lukte niet altijd, want hoe weinig ma fysiek ook kon, de map verstoppen lukte altijd wel. 😜 Uiteindelijk is ze dus opgenomen, omdat schoonvader het fysiek niet meer redde.
Dat gaat steeds meer digitaal gelukkig
Ginerva, is een bezoekje aan de lokale audicien niet een optie? Dat is in de buurt en kan misschien wel op korte termijn. Dan heb je misschien geen complete KNO beoordeling, maar wel een betrouwbare indruk van zijn gehoor en zijn apparaten.
Irma3110 schreef op 09-02-2026 om 15:51:
Ginerva, is een bezoekje aan de lokale audicien niet een optie? Dat is in de buurt en kan misschien wel op korte termijn. Dan heb je misschien geen complete KNO beoordeling, maar wel een betrouwbare indruk van zijn gehoor en zijn apparaten.
En als het nodig is verwijzen zij dan weer door naar huisarts voor doorverwijzing. Of is het te complex voor een audicien?
Ja, hij zit al in de hele molen hoor, heeft ook al jaren apparaten. Maar er moet nu een medische handeling aan zijn gehoorgang plaatsvinden, dat kan alleen de KNO-arts. Het probleem is al geidentificeerd maar er moet wel een arts zijn die het kan doen. Ik zal eens navragen wanneer zijn volgende afspraak staat.
Ik wil ook weer even stoom afblazen. Was bij ouders, ze maken weinig mee en kunnen daar nogal uitgebreid over vertellen. Als er iets speelt gaat het gesprek steeds terug naar datgene. Uiterst saai en mensen met een druk leven hadden daar geen energie in gestoken. Maar hé, ik luister wel een daar naar. Dan wil ik ook nog iets vertellen over mijn werk. Iets moois, maar ook verdrietig. Mijn verhaal was nog niet eens klaar als mijn moeder ineens zegt dat ze naar de handwerk middag van de bejaardenorganisatie is geweest, met de buurvrouw. Ik wil nog even mijn verhaal af maken. Onderbreekt ze bits met: 'Hoor je wel wat ik zeg!' Ja, ik hoor wat ze zegt, maar daarnet toen zij aan het vertellen waren over de nicht van de slager haar buurman zijn kat, heb ik ze ook het hele verhaal aangehoord.
Een echt gesprek voeren wordt zo lastig......
Rekenenisleuktaalook schreef op 23-02-2026 om 10:14:
Ik wil ook weer even stoom afblazen. Was bij ouders, ze maken weinig mee en kunnen daar nogal uitgebreid over vertellen. Als er iets speelt gaat het gesprek steeds terug naar datgene. Uiterst saai en mensen met een druk leven hadden daar geen energie in gestoken. Maar hé, ik luister wel een daar naar. Dan wil ik ook nog iets vertellen over mijn werk. Iets moois, maar ook verdrietig. Mijn verhaal was nog niet eens klaar als mijn moeder ineens zegt dat ze naar de handwerk middag van de bejaardenorganisatie is geweest, met de buurvrouw. Ik wil nog even mijn verhaal af maken. Onderbreekt ze bits met: 'Hoor je wel wat ik zeg!' Ja, ik hoor wat ze zegt, maar daarnet toen zij aan het vertellen waren over de nicht van de slager haar buurman zijn kat, heb ik ze ook het hele verhaal aangehoord.
Een echt gesprek voeren wordt zo lastig......
Het zijn wat dat betreft net kleine kinderen, het draait om hun en voor de rest is weinig of geen ruimte meer.
Ik vind het heel herkenbaar, net als de bij behorende frustratie. Een echt gesprek voeren doe ik met mijn vriendinnen, mijn moeder hoor ik aan. Ene oor in, andere uit, want ze verteld toch elke week hetzelfde.
Ysenda schreef op 23-02-2026 om 11:13:
[..]
Het zijn wat dat betreft net kleine kinderen, het draait om hun en voor de rest is weinig of geen ruimte meer.
Ik vind het heel herkenbaar, net als de bij behorende frustratie. Een echt gesprek voeren doe ik met mijn vriendinnen, mijn moeder hoor ik aan. Ene oor in, andere uit, want ze verteld toch elke week hetzelfde.
Dat vat het heel goed samen inderdaad. Ze vertellen heel veel over andere mensen. Dingen die ze gehoord hebben, van of over andere mensen, dus kennelijk kunnen ze nog wel luisteren daarnaar.
Ze maken zich bij wijze van spreken, druk over onkruid in de tuin van buren zes huizen verder, over de drukte in de supermarkt op zaterdag. Over heel veel dingen die ze kunnen negeren of vermijden.
Ysenda schreef op 23-02-2026 om 11:13:
[..]
Het zijn wat dat betreft net kleine kinderen, het draait om hun en voor de rest is weinig of geen ruimte meer.
Ik vind het heel herkenbaar, net als de bij behorende frustratie. Een echt gesprek voeren doe ik met mijn vriendinnen, mijn moeder hoor ik aan. Ene oor in, andere uit, want ze verteld toch elke week hetzelfde.
"Het"? Ik heb jaren met ouderen gewerkt en ik kan je vertellen dat lang niet alle ouderen zo zijn. Ik heb mensen van boven de tachtig leren kennen met een brede belangstelling (ook al zaten ze zelf het meeste thuis omdat het niet meer ging) en waar je nog uitstekend een boeiend gesprek mee kon voeren.
Mijn eigen moeder had op een bepaald moment moeite met het zich verplaatsten in bijvoorbeeld de wereld van mijn studerende dochter. Maar dat vind ik vrij logisch. Dat was een wereld die ze niet kende, maar de belangstelling was er niet minder om.
Herfstappeltaart schreef op 23-02-2026 om 11:36:
[..]
"Het"? Ik heb jaren met ouderen gewerkt en ik kan je vertellen dat lang niet alle ouderen zo zijn. Ik heb mensen van boven de tachtig leren kennen met een brede belangstelling (ook al zaten ze zelf het meeste thuis omdat het niet meer ging) en waar je nog uitstekend een boeiend gesprek mee kon voeren.
klopt die zijn er ook, maar daar hebben wij niet mee te maken.