Mantelzorgfrustraties
In het ergernistopic ontstond een discussie die misschien daar niet voortgezet moet worden, daarom open ik er een apart topic over. Het is niet per se dat ik hier nog veel over te schrijven heb, maar ik snap wel wat er gebeurt. En ik snap ook dat dat voor de zieke heel naar of confronterend kan zijn om te lezen.
De zorg voor een zieke partner of ouder of kind kan je over de schoenen lopen. Of anders wel het huishouden dat even allemaal op jou terechtkomt. Of anders wel dat je een keer gillend gek wordt van wat de zieke doet, ook al wéét je dat het niet diens schuld is.
En ja, de correcte vorm van schrijven zou dan zijn: nee, ik ben niet boos op X, ik ben boos op de situááátie. Maar dat is gewoon soms even niet hoe het voelt.
Toen mijn moeder nog leefde en rare dingen ging doen ben ik ook wel eens boos geworden op haar. Daar ben ik niet trots op, ik heb er spijt van. Ja, achteraf bezien, met de bril van nu, was ik boos op de situatie. Maar op dat moment was ik boos op háár. Dat ze het niet meer zelf kon en toch weigerde de regie af te geven, ze wilde het per se allemaal zelf blijven doen. Dat haar hoofd niet meer deed wat het moest doen was niet haar schuld, en ze leed daar zelf ook erg onder.
Maar daarom snap ik wel dat mensen soms even onredelijk zijn. Ja, nuchter bezien en in feite ben je boos op de ziekte. Maar toch kun je in het moment soms ook even boos zijn op de persoon, uit onmacht en frustratie, of dan wil je even stoom afblazen.
Dat is heel naar om te lezen als je zelf de zieke bent. Ik heb ook een chronische aandoening (twee inmiddels) die impact hebben op mijn leven en dat van mijn man. Hij wordt ook beperkt door mijn ziekte. Vandaar dat ik me kan voorstellen dat er behoefte is aan een uitlaatklep waar de partner of mantelzorger ook eens even zijn/haar ergernis kwijt kan. Met het uitgangspunt: ja ik ben eigenlijk boos op de situatie en ik zorg heus goed voor mijn geliefde, maar hier mag ik even onredelijk zijn.
Ik weet niet of hier behoefte aan is, als dat niet zo is zal het topic wel weer zakken en verdwijnen. Maar ik weet dat toen het met mijn moeder speelde, ik af en toe even moest gillen tegen iemand.
Ik vond het lastig dat mantelzorgen als vrouwentaak werd gezien en dat zal tegenwoordig ook nog wel vaak zo zijn
Ginevra schreef op 09-01-2026 om 12:17:
[..]
Ik heb wel eens een verwijtend telefoontje gehad van een specialist, dat hij vond dat ik als dochter te weinig betrokken was omdat ik niet mee kwam naar de afspraken. Ehm, tja, ik woon 165 km verderop, en mijn moeder stond erop dat ze zelf wel ging (met een kennis die chauffeerde) en dat ze dat heus wel zonder mij kon. En dat ze niet achterlijk was en dat ze zelf de baas was over haar leven.
Ik vond dat ingewikkeld. Die arts kwam duidelijk uit een meer familiegerichte cultuur, en vond dit maar heel gek. En het wás ook niet handig dat mijn moeder het allemaal zelf probeerde te doen, maar ik kon haar ook moeilijk overrulen.
Dus ja, de buitenwereld vindt van alles. En je leert idd door ervaring en ondervinding dat je als buitenwereld niet alles overziet.
Wat ik wel een fijn overblijsel vind aan de corona periode is dat de zorgverleners nu ook meer open staan voor video bellen bij afspraken.
Van de week nog, treinen vielen uit dus ik stelde bij mijn vader voor: vraag die arts even om via jouw telefoon op speaker mij erbij te halen.
Tijdens dat gesprek zij hij, die arts, al, volgende keer doen we een video call dan kan ik je de plaatjes ook laten zien.
Ook het mdo gesprek met mijn moeder gaat via video call.
Bolmieke schreef op 09-01-2026 om 12:23:
Ik vond het lastig dat mantelzorgen als vrouwentaak werd gezien en dat zal tegenwoordig ook nog wel vaak zo zijn
Zeker en veel vrouwen trekken het ook nog eens automatisch naar zich toe.
Tuinplant schreef op 09-01-2026 om 12:11:
[..]
Dit inderdaad, zit weinig liefde bij. Misschien kan ik dat achteraf wel zeggen, nu niet. Het is meer een verplichting omdat je je ouder nu eenmaal niet laat verkommeren. Maar er zijn ook kinderen die er geen probleem hebben hun ouder wel te laten verkommeren en dat is ook een prima keuze wat mij betreft.
Het lastige vind ik dat ouderen vaak helemaal niet meer doorhebben wat je doet aan regelwerk voor ze en dat dat veel tijd kost. En ook vergeten dat je nog gewoon werkt enzo. En ik snap dat wel vanuit hun gezien, maar ja zo werkt het niet. In mijn geval ging een ouder dan bij anderen klagen dat ik zo weinig deed. En die kwamen vervolgens weer bij mij klagen dat ik zo weinig deed. Hierdoor heb ik wel geleerd om hetgeen wat ouderen vertellen te zien als hun waarheid, maar niet perse als waarheid.
Mijn moeder is aan het dementeren. ( vader helaas al overleden) dus ze kan er allemaal niks aan doen, volgens iedereen. Dat klopt wel, ,maar ik heb nooit een sterke band met haar gehad. Ik woon om de hoek, dus thuiszorg en andere hulp heeft mij gewoon gebombardeerd als “ mantelzorger. Ik wil dit helemaal niet en erger mij enorm, maar ze kan er allemaal niks aan doen. Dus als ik klaag is dit wat ik te horen krijg. Ze weigert pertinent uit haar huis te gaan, alhoewel het eigenlijk niet meer kan. En ik besef heel goed dat ik faciliteer dat ze in dat huis kan blijven wonen. Want ( naast alle hulp) draaf ik een paar keer per week op. En ze wil vaak bij mij langskomen. De casemanager van mijn moeder heeft nu gezegd dat ik echt veel vaker gewoon nee moet zeggen. In de hoop dat ze dan langzaam gaat beseffen dat het eigenlijk niet meer kan thuis wonen. Maar ja, dat is best een dingetje als ze mij weer in paniek belt voor dingetjes.
Alice12 schreef op 09-01-2026 om 13:19:
[..]
Mijn moeder is aan het dementeren. ( vader helaas al overleden) dus ze kan er allemaal niks aan doen, volgens iedereen. Dat klopt wel, ,maar ik heb nooit een sterke band met haar gehad. Ik woon om de hoek, dus thuiszorg en andere hulp heeft mij gewoon gebombardeerd als “ mantelzorger. Ik wil dit helemaal niet en erger mij enorm, maar ze kan er allemaal niks aan doen. Dus als ik klaag is dit wat ik te horen krijg. Ze weigert pertinent uit haar huis te gaan, alhoewel het eigenlijk niet meer kan. En ik besef heel goed dat ik faciliteer dat ze in dat huis kan blijven wonen. Want ( naast alle hulp) draaf ik een paar keer per week op. En ze wil vaak bij mij langskomen. De casemanager van mijn moeder heeft nu gezegd dat ik echt veel vaker gewoon nee moet zeggen. In de hoop dat ze dan langzaam gaat beseffen dat het eigenlijk niet meer kan thuis wonen. Maar ja, dat is best een dingetje als ze mij weer in paniek belt voor dingetjes.
Daar hebben ze het antwoordapparaat voor uit gevonden. Je hoort wat ze vertelt en beslist dan of je opneemt of niet.
Ik ben enig kind, nou ja, mijn gehandicapte zus was er ook maar een kind van 1,5 heeft zorg nodig en kan dat niet geven, en daarom ook automatisch mantelzorg tegen wil en dank.
Ze, als in zorgverleners, hebben ooit de euvel mied gehad voor te stellen dat mijn moeder wel bij mij in kon trekken, dat zou handiger zijn voor mij.
Geen idee hoe ze dat voor dich zagen in een 3 kamer flat zonder lift. Ver uit haar vertrouwde omgeving. Terwijl ik 4 dagen werkte en 6 dagen met zoon op stap was voor sport.
Ze hebben er serieus een overleg voor gepland.
Alice12 schreef op 09-01-2026 om 13:19:
[..]
Mijn moeder is aan het dementeren. ( vader helaas al overleden) dus ze kan er allemaal niks aan doen, volgens iedereen. Dat klopt wel, ,maar ik heb nooit een sterke band met haar gehad. Ik woon om de hoek, dus thuiszorg en andere hulp heeft mij gewoon gebombardeerd als “ mantelzorger. Ik wil dit helemaal niet en erger mij enorm, maar ze kan er allemaal niks aan doen. Dus als ik klaag is dit wat ik te horen krijg. Ze weigert pertinent uit haar huis te gaan, alhoewel het eigenlijk niet meer kan. En ik besef heel goed dat ik faciliteer dat ze in dat huis kan blijven wonen. Want ( naast alle hulp) draaf ik een paar keer per week op. En ze wil vaak bij mij langskomen. De casemanager van mijn moeder heeft nu gezegd dat ik echt veel vaker gewoon nee moet zeggen. In de hoop dat ze dan langzaam gaat beseffen dat het eigenlijk niet meer kan thuis wonen. Maar ja, dat is best een dingetje als ze mij weer in paniek belt voor dingetjes.
Als het echt niet meer gaat en ze blijft weigeren kan een gedwongen opname plaatsvinden. Mijn schoonmoeder wilde ook niet uit haar huis terwijl het voor de mantelzorger(s) én de wijkverpleging niet meer te doen was. Ze was fysiek dusdanig beperkt dat er 2 verzorgsters nodig waren om haar te douchen en aan te kleden.
Uiteindelijk is mijn schoonzus en man begonnen aan het proces om haar gedwongen uit huis te plaatsen. Dan zou er thuis en buitengewone hoorzitting en een bevel tot opname worden gegeven. Op het laatste moment is schoonmoeder toch akkoord gegaan.
Ik kan het nu even niet vinden maar ik zal nog eens kijken of ik kan vinden waar je dat kan regelen.
Alice12 schreef op 09-01-2026 om 13:19:
[..]
Mijn moeder is aan het dementeren. ( vader helaas al overleden) dus ze kan er allemaal niks aan doen, volgens iedereen. Dat klopt wel, ,maar ik heb nooit een sterke band met haar gehad. Ik woon om de hoek, dus thuiszorg en andere hulp heeft mij gewoon gebombardeerd als “ mantelzorger. Ik wil dit helemaal niet en erger mij enorm, maar ze kan er allemaal niks aan doen. Dus als ik klaag is dit wat ik te horen krijg. Ze weigert pertinent uit haar huis te gaan, alhoewel het eigenlijk niet meer kan. En ik besef heel goed dat ik faciliteer dat ze in dat huis kan blijven wonen. Want ( naast alle hulp) draaf ik een paar keer per week op. En ze wil vaak bij mij langskomen. De casemanager van mijn moeder heeft nu gezegd dat ik echt veel vaker gewoon nee moet zeggen. In de hoop dat ze dan langzaam gaat beseffen dat het eigenlijk niet meer kan thuis wonen. Maar ja, dat is best een dingetje als ze mij weer in paniek belt voor dingetjes.
Ik regelde ook alles met thuiszorg, maar woonde gelukkig niet in de buurt. Dus ik kon haar verblijf in eigen woning maar beperkt faciliteren. Thuiszorg en ik hebben heel erg ingezet op verpleeghuiszorg, maar ze wilde steeds niet. Maar de thuiszorgorganisatie vond het niet meer verantwoord voor haar medewerkers en hebben conform de wet Zorg en Dwang gehandeld. Alsvorens dan een rechterlijke machtiging aangevraagd gaat worden komt er iemand van CIZ langs. En deze weet wel hoe ze deze mensen kan overtuigen. En natuurlijk werkt dat niet voor iedereen zo, maar bij ons werkte het gelukkig wel. Tien dagen later zat persoon in instelling, wat voor haar echt veel beter was.
Tuinplant schreef op 09-01-2026 om 12:39:
[..]
Zeker en veel vrouwen trekken het ook nog eens automatisch naar zich toe.
Mijn schoonmoeder had overigens verwacht dat wij (eigenlijk dus ik) voor haar zoon gingen zorgen. Zij zorgt al zijn hele leven voor hem, wij hebben vanaf begin duidelijk gemaakt dat wij dat niet gaan doen. En doen wij dus ook niet. Heeft ze nooit begrepen. Maar zij is nog van de generatie dat dat automatisch zo gaat.
Bakblik schreef op 09-01-2026 om 13:46:
[..]
Als het echt niet meer gaat en ze blijft weigeren kan een gedwongen opname plaatsvinden. Mijn schoonmoeder wilde ook niet uit haar huis terwijl het voor de mantelzorger(s) én de wijkverpleging niet meer te doen was. Ze was fysiek dusdanig beperkt dat er 2 verzorgsters nodig waren om haar te douchen en aan te kleden.
Uiteindelijk is mijn schoonzus en man begonnen aan het proces om haar gedwongen uit huis te plaatsen. Dan zou er thuis en buitengewone hoorzitting en een bevel tot opname worden gegeven. Op het laatste moment is schoonmoeder toch akkoord gegaan.
Ik kan het nu even niet vinden maar ik zal nog eens kijken of ik kan vinden waar je dat kan regelen.
Ja, ik weet het. 4 weken geleden een gesprek met de huisarts hier over gehad. Maar er moet wel dossieropbouw zijn, zegt de huisarts. Dus er moet gevaar voor haar of anderen zijn. Dat is er ( nog) niet. Ze dwaalt niet door de stad en ze “ speelt” niet met lucifers.
Bolmieke schreef op 09-01-2026 om 12:23:
Ik vond het lastig dat mantelzorgen als vrouwentaak werd gezien en dat zal tegenwoordig ook nog wel vaak zo zijn
Een oom van mij zit sinds kort in het bejaardentehuis. Aan schoondochter werd gevraagd of zij tussen de middag kon komen met eten. En of ze haar schoonvader kon helpen met douchen. Aan de zoons werd niets gevraagd. Woest word ik hier van. Alsof wij vrouwen het altijd maar leuk vinden om voor een ander te zorgen.
Grindelwald schreef op 09-01-2026 om 14:33:
[..]
Een oom van mij zit sinds kort in het bejaardentehuis. Aan schoondochter werd gevraagd of zij tussen de middag kon komen met eten. En of ze haar schoonvader kon helpen met douchen. Aan de zoons werd niets gevraagd. Woest word ik hier van. Alsof wij vrouwen het altijd maar leuk vinden om voor een ander te zorgen.
Is schoondochter toevallig eerste contactpersoon? Dat soort vragen worden altijd gesteld aan eerste contactpersoon. En dat vind ik logisch vanuit het oogpunt van de instelling. Ik ben ook eerste contactpersoon en zie dat soort vragen echt als aan de familie gericht ipv specifiek eerste contactpersoon.
Alice12 schreef op 09-01-2026 om 14:32:
[..]
Ja, ik weet het. 4 weken geleden een gesprek met de huisarts hier over gehad. Maar er moet wel dossieropbouw zijn, zegt de huisarts. Dus er moet gevaar voor haar of anderen zijn. Dat is er ( nog) niet. Ze dwaalt niet door de stad en ze “ speelt” niet met lucifers.
Het gevaar bij ons was dat er 's nacht gedwaald werd door het huis, zowel beneden als op zolder. Duurde wel even voordat wij daarachter waren. Achteraf gezien dwaalde ze al veel langer door het huis dan wij en de zorg doorhadden.
Tuinplant schreef op 09-01-2026 om 14:43:
[..]
Is schoondochter toevallig eerste contactpersoon? Dat soort vragen worden altijd gesteld aan eerste contactpersoon. En dat vind ik logisch vanuit het oogpunt van de instelling. Ik ben ook eerste contactpersoon en zie dat soort vragen echt als aan de familie gericht ipv specifiek eerste contactpersoon.
Nee ze vroegen het echt aan haar. Ze gingen er vanuit dat zij het meeste tijd er voor had.
Alice12 schreef op 09-01-2026 om 14:32:
[..]
Ja, ik weet het. 4 weken geleden een gesprek met de huisarts hier over gehad. Maar er moet wel dossieropbouw zijn, zegt de huisarts. Dus er moet gevaar voor haar of anderen zijn. Dat is er ( nog) niet. Ze dwaalt niet door de stad en ze “ speelt” niet met lucifers.
Dat dossier dat ze een "gevaar" was voor anderen dat was er bij ons wel inderdaad.
Ze speldde iedereen "mooie verhalen" op de mouw en in het begin kon ze goed onthouden wat ze tegen wie gezegd had maar later viel ze door de mand. Ze zei tegen de thuiszorg dat ze geen schoenen aan hoefde, want ze bleef toch thuis. Als ze dan, schuifelend op haar Spaanse sloffen onderuit was gegaan kregen wij te horen dat die "meiden van de zorg" haar nooit schoenen aandeden, dat pa dat wel deed als ze naar buiten moest. De waarheid was dan dat ze zelf geen schoenen aan wilde, want dan kon ze geen "na de koffie/voor de lunch" slaapje doen, want met schoenen aan kon je niet in bed.
In het begin geloofde mijn man en sibling zijn moeder maar na een paar onaangename gesprekken met de zorgorganisatie wisten we wie er loog en bedroog. Inzage in het dossier lukte niet altijd, want hoe weinig ma fysiek ook kon, de map verstoppen lukte altijd wel. 😜 Uiteindelijk is ze dus opgenomen, omdat schoonvader het fysiek niet meer redde.
Grindelwald schreef op 09-01-2026 om 14:57:
[..]
Nee ze vroegen het echt aan haar. Ze gingen er vanuit dat zij het meeste tijd er voor had.
Wat absurd zeg. Ik heb 7 jaar zorg gehad voor mijn zieke vader, samen met zus. Nu mijn beide ouders jong zijn overleden, heb ik die zorg niet meer. Maar mocht het aan de orde zijn, ik ga het niet voor mijn schoonouders doen.
Het zijn hele lieve mensen, tweede helft van de 70 en nog kwiek dus hopelijk is het nog lang niet aan de orde. Maar op 2 uur rijden is het erg lastig..