Hoe nu verder?
Goedenavond,
Ik ben op zoek naar tips, adviezen en ervaringen.
Ik kamp al ruim 20 jaar met angst en depressie, hiervoor heb ik al bijna de hele sggz uitgespeeld. Een jaar geleden is daar ook de diagnose Chronische Vermoeidheid bijgekomen.
En op dit moment weet ik niet hoe ik verder moet.
Officieel werk ik 24 uur in de zorg, maar in de praktijk komt het er op neer dat ik van ziekmelding naar ziekmelding ga. Momenteel werk ik 12 uur en dat is nu nog eigenlijk niet haalbaar. Naast de paar uur per week werk, ben ik tot niks in staat. Ik lig alleen maar op bed en als ik daar al uitkom dan verplaats ik naar de bank. Ik zorg niet goed meer voor mezelf, eten lukt niet en het huis is echt te vuil voor woorden momenteel.
Op dit moment kan ik niet slapen omdat ik last heb van paniek en hartkloppingen. Ik zie geen toekomst voor me op deze manier. Ik zou me zooo graag beter willen voelen. 's ochtends op willen staan en ergens zin in hebben, dat heb ik in die 20 jaar geen een keer meer gehad.
Hopelijk kan iemand me tips of adviezen geven om verder te gaan.
Okay hier iemand die al tientallen jaren dezeezelfde klachten heeft gehad (depressie en postviraal verismoeidheidssyndroom). Wat ik mensen aanraad: zoek iets waar je heel blij van wordt, iets wat je als kind ook wilde doen. Maar niet alleen consumptief, ook licht productief. Dus: dansen, fotograferen, iets tekenen, schrijven, muziek maken, haken etc. Doe dat steeds zolang je het op kunt brengen, alleen zo lang je het leuk vindt. Ga niet over die grens heen maar voel heel duidelijk wanneer je op moet houden. Enthousiasme werkt voedend, wel iets produceren maar niet moeten leveren aan de buitenwereld ook. Zoek desnoods de hulp van een creatief therapeut erbij om uit te zoeken wat bij je past. En dan eens gaan observeren wat dat met je doet. Veel sterkte
Antidepressivum fluoxetine 20 mg helpt goed tegen vooral depressie.
Wordt ook voorgeschreven tegen angst.
En lees het boek Angst is Ok van Johan van der Deen. Tips waar je iets mee kunt misschien.
kerst schreef op 16-07-2026 om 07:23:
Antidepressivum fluoxetine 20 mg helpt goed tegen vooral depressie.
Wordt ook voorgeschreven tegen angst.
En lees het boek Angst is Ok van Johan van der Deen. Tips waar je iets mee kunt misschien.
Ze slikt nu paroxetine.
Degene die de bijsluiter postte: dat kan dus wel bijdragen aan de klachten van TO.
Ik ben bang dat het een cirkeltje is geworden: Op je tenen lopen om nog iets te kunnen werken, thuis moe zijn en te moe voor het huishouden, daar weer van balen, misschien nog depressiever en angstiger worden.
Vind het echt rot voor je TO, je hebt ook echt doorzettingsvermogen dat je bent blijven werken in deze situatie. Ik hoop dat je een doorverwijzing kan krijgen naar een specialist die kijkt naar al je klachten in combinatie met de medicatie.
Wat rot dat jij dezelfde klachten hebt MRI! Gaat het met jou inmiddels wel beter?
Het voelt inderdaad alsof ik in een cirkel zit waar ik maar niet uit lijk te komen. En weet ook niet zo goed hoe ik er nu achter moet komen waar ik de motivatie niet voor heb of waar ik de energie niet voor heb. Volledig ziekmelden vind ik wel echt lastig, maar zal het zeker overwegen.
Ik heb jullie punten opgeschreven en die neem ik mee naar de huisarts volgende week.
In het verleden heb ik kort Fluoxetine geprobeerd, maar daar werd ik toen heel naar van.
Als je al 20 jaar bezig bent en niets helpt moet je het dan niet over een andere boeg gooien.
Meer accepteren en kijken naar wat je nog wel kunt .
Ken je ACT ?
Ik kan me die gedachte voorstellen Roos, maar het valt voor mij niet te accepteren dat ik van ziektewet naar ziektewet ga, dat ik geen sociaal leven kan hebben, dat ik mijn huis en mezelf verwaarloos, ik wil echt meer uit het leven halen. De afgelopen jaren is alleen maar overleven geweest i.p.v. leven. Ik zie niet voor me dat ik nog 40 jaar zo door moet gaan.
Het klinkt wellicht dramatisch, maar zo is het wel.
Pindakaasfan schreef op 16-07-2026 om 14:54:
Ik kan me die gedachte voorstellen Roos, maar het valt voor mij niet te accepteren dat ik van ziektewet naar ziektewet ga, dat ik geen sociaal leven kan hebben, dat ik mijn huis en mezelf verwaarloos, ik wil echt meer uit het leven halen. De afgelopen jaren is alleen maar overleven geweest i.p.v. leven. Ik zie niet voor me dat ik nog 40 jaar zo door moet gaan.
Het klinkt wellicht dramatisch, maar zo is het wel.
Dit kost gigantisch veel energie en het is niet helpend.
Ik zou sowieso ook in overleg gaan met de bedrijfsarts.
Is het een optie om enkel nog 2 halve dagen therapeutisch te werken binnen je zorgorganisatie?
Niet persé in je eigen job, maar wel gewoon iets om elke week naar te kunnen uitkijken?
Daarnaast zou ik kijken of er hulp te halen valt met dat huis. Heb je ergens recht op qua WMO? Scheelt mogelijk al dat die zorg al uit je hoofd is.
Kan sociaal contact ook bestaan uit "een vriendin of een familielid neemt 1 keer per week of per 2 weken eten mee en we eten gezamenlijk"? Je moet de deur niet uit, je hoeft niet zelf te koken en zij hoogstens op te warmen en je ziet wel af en toe iemand. Waarbij je uiteraard erop let dat het nu ook weer niet elke dag de zoete inval is, want dat lijkt me sociaal gezien dan weer te zwaar.
Accepteren is mogelijk het verkeerde woord voor jou( voor mij ook 
). Je hoeft het niet te accepteren, je mag boos verdrietig moedeloos opstandig zijn en daarnaast wil je ook iets doen om het op te lossen. Dat mag beiden. Voor hoeveel procent van je lijden komt uit de daadwerkelijke ongemak( de pijn, de verminderde energie) en hoeveel procent komt vanuit de gevolgen van het ongemak( je sociale leven, van ziektewet naar ziektewet, je verwaarlozing)? Met dat laatste ga je aan de slag bij ACT. En dat maakt zaken meer draagbaar en geeft mogelijk zelfs nieuwe perspectieven.
Voor de rest zijn er al goede tips gegeven. Voor je vermoeidheid, het boek Annemarie Flemming, Je vermoeidheid te lijf. En het is altijd slim om ook oog te hebben voor een eventuele onderliggende oorzaak zoals door anderen genoemd. Sterkte!