de paarse enveloppe

Ginevra schreef op 20-08-2026 om 14:36:

[..]

Geld speelt wel mee, maar het is niet het enige. Er gaat ook tijd en mankracht in zitten, in het afnemen van de testen, in het verder beoordelen van twijfelgevallen, in het verder testen, in het voeren van gesprekken, in het uitvoeren van biopten etc etc.

Je hebt er personeel voor nodig, apparatuur, ruimtes. Die kun je allemaal niet gebruiken voor andere onderzoeken. En dan moet je afwegen wat het meeste waard is.

Even gechargeerd: ga je kinderen met kanker op de wachtlijst voor een scan zetten, omdat er nog een groep 80-jarigen eerst gescand moeten worden? Terwijl die 80-jarigen met een onduidelijk vlekje, waarschijnlijk 95 zijn voordat dat vlekje kanker kan worden? En dat ze dan dus waarschijnlijk allang aan iets anders overleden zijn?

Er zal ongetwijfeld wel eens een 89-jarige overlijden aan baarmoederhalskanker. Maar om die ene te vinden moet je honderden hoogbejaarde vrouwen oproepen voor een uitstrijkje (een zelftest lukt op die leeftijd vaak niet) en die mankracht kun je niet besteden aan iets anders.

Zelfs als je het geld ervoor zou hebben, heb je het personeel niet. Er zijn tekorten in de zorg.

En dan heb je ook nog een heleboel patienten ongerust gemaakt. Die mensen zitten in de stress, willen met de huisarts overleggen want ze maken zich zulke zorgen..... en de huisarts heeft ook al volle spreekuren.

Kortom, het is wat ingewikkelder dan 'geld'. Als je miljoenen vrouwen wil onderzoeken, moet je afwegen of het waard is om iedereen en altijd mee te nemen, of alleen de groep waar de grootste risico's zijn. Daar wordt bij elk bevolkingsonderzoek veel discussie over gevoerd.

Je kunt ook besluiten elke Nederlander van jong tot oud elke twee jaar helemaal te screenen op alle mogelijke vormen van kanker. Huidkanker, longkanker, slokdarmkanker, nierkanker, hersentumoren, botkanker, vulvakanker, keelkanker, peniskanker, maagkanker..... dat doen ze ook niet. Om dezelfde redenen.

Ja zeker, je hebt helemaal gelijk hoor, er speelt veel meer mee!

Nou, daar is er weer 1... Is het echt al weer zo lang gelegen dat ik borstonderzoek moest laten doen. Pppfff. dit is echt iets waar ik steeds tegenop zie. Effe moed verzamelen en toch maar meteen afspraak maken van de week.

felija schreef op 25-08-2026 om 22:34:

Vandaag voor het eerst de envelop binnengekregen voor borstonderzoek (ben vijftig). Heb maar meteen een afspraak gemaakt. Hoor of lees er wel horrorverhalen over en dat vrouwen van tevoren een paracetamol slikken tegen de pijn. Hoe zijn jullie ervaringen?

Mijn ervaring, oprecht, geen centje pijn. Afhankelijk van hoe ver je al in de 9vergang zit en hoeveel last je hebt van pijnlijke borsten tijdens n deel van je cyclus,  zou je met de planning daarmee rekening kunnen houden. Maar wat mij betreft was dat totaal niet nodig. 

felija schreef op 25-08-2026 om 22:34:

Vandaag voor het eerst de envelop binnengekregen voor borstonderzoek (ben vijftig). Heb maar meteen een afspraak gemaakt. Hoor of lees er wel horrorverhalen over en dat vrouwen van tevoren een paracetamol slikken tegen de pijn. Hoe zijn jullie ervaringen?

Leuk is het niet,maar t is ook zo over.(1x voelde ik t een kwartier later nog,maar dat was een uitzondering. En voelen he, geen pijn)

Ook wel es gehad dat het helemaal niet vervelend was

Gewoon gaan en zien hoe jij het beleeft, de een heeft een hoge en de ander een lage pijngrens.

Wat je hoort zijn idd de horror verhalen.( Ik doe liever 20 x borstonderzoek en dan 1 x naar de mondhygiënist)

felija schreef op 25-08-2026 om 22:34:

Vandaag voor het eerst de envelop binnengekregen voor borstonderzoek (ben vijftig). Heb maar meteen een afspraak gemaakt. Hoor of lees er wel horrorverhalen over en dat vrouwen van tevoren een paracetamol slikken tegen de pijn. Hoe zijn jullie ervaringen?

2 uur van te voren neem ik 2 paracetamol in. En dan is het goed te doen. Fijn ? Nee. Maar ook niet extreem pijnlijk. Wel naderhand nog erg gevoelig bij me maar dat is wellicht omdat ik én grote borsten heb én bloedverdunners slik.

Niet prettig, maar geen ernstige pijn en het is zo voorbij. Je moet trouwens ook geen stijve nek hebben, die wordt door de houding ook op de proef gesteld.

Ik ben dit jaar ook 50 geworden, nog geen oproep gehad voor borstonderzoek. Wel die voor baarmoederhalskanker, daar heb ik weer de zelftest gedaan. 

Ik had voor m'n 30e al wel eens inwendig onderzoek gehad, niet leuk maar ook geen drama. Het eerste uitstrijkje ging prima, de tweede iets minder en de derde was een drama. Ik kon me niet ontspannen, de assistente liep enorm te klooien, het is uiteindelijk gelukt maar vraag niet hoe. Daardoor zag ik zo ontzettend op tegen weer een uitstrijkje, ik ben heel blij met de zelftest. Als het dan toch niet uitmaakt en ze bij een uitstrijkje ook alleen maar eerst kijken naar HPV dan doe ik het zelf wel, zo gepiept.

M'n man is 55, die heeft de test voor darmkanker nu binnen, maar heeft 'm aan de kant gelegd, daar moet ik binnenkort maar weer over gaan zeuren. Hij gaat ook niet snel naar de dokter en vindt dit blijkbaar ook weer spannend.

Ik vind borstonderzoek wel pijn doen, heb kleinere borsten die meer aan zijkant zitten met vast weefsel. Ik moet me eromheen vouwen om mijn borst erin te leggen en tegelijk mijn schouders naar achteren. Dat was rechts pijnlijk zeker de extra schuine foto.
Nu 2 x gehad.
Paracetamol van te voren helpt wel. Aangegeven dat t vorige keer heel pijnlijk was en de 2e x was t beter te doen.

felija schreef op 25-08-2026 om 22:34:

Vandaag voor het eerst de envelop binnengekregen voor borstonderzoek (ben vijftig). Heb maar meteen een afspraak gemaakt. Hoor of lees er wel horrorverhalen over en dat vrouwen van tevoren een paracetamol slikken tegen de pijn. Hoe zijn jullie ervaringen?

Mijn advies: laat je niet gek maken. Het is even niet zo'n prettig gevoel, en soms kan het echt even pijn doen, maar dat is een kwestie van even tot 10 tellen en het is voorbij. 

Herfstappeltaart schreef op 26-08-2026 om 11:11:

[..]

Mijn advies: laat je niet gek maken. Het is even niet zo'n prettig gevoel, en soms kan het echt even pijn doen, maar dat is een kwestie van even tot 10 tellen en het is voorbij.

Precies, eerder tot 5 tellen en dan is de eventuele pijn weg. Ik heb daarna tot nu toe ook geen last van. Die rare houdingen om het apparaat te omarmen vind ik het lastigst. Zo staan, iets meer zo, nu zo, nog iets meer dit, enz. Voel me zo'n onbenul over hoe te staan en wat te doen. Kramp krijg ik net niet van maar rare houdingen.

Dank voor alle reacties! Ik ga het meemaken, goed dat het er is.

Ik vind vooral dat mensen hun eigen ervaring niet als universeel feit moeten presenteren. "Het is zo voorbij" geldt niet altijd en voor iedereen. 

Ik vond met name de eerste keer echt naar. Het moest overnieuw, en nog een keer, en in een heel rottige pijnlijke houding, en de laborant had echt een onverschillige schiet op-vlug-vlug-houding. 
De keren daarna viel het mee, in vergelijking daarmee. 

Andersom vond ik mijn hele leven het uitstrijkje geen probleem, zo gepiept, geen enkel punt. Behalve de laatste keer, toen deed het echt enorm zeer. Dus zelfs voor één vrouw kan de ervaring verschillend zijn. 
Bij het borstonderzoek moet je bv je bril afdoen. Nou ben ik zonder bril halfblind, dus die houd ik tot het laatste moment op. Toen de laborant me kwam halen uit het kleedhokje kreeg ik dus een terechtwijzing dat ik wel mijn bril af moest zetten, dat soort dingen vind ik vervelend. Jaahaa, die ene seconde die ik nu nog nodig heb om mijn bril af te zetten kun je echt wel even wachten, als dat betekent dat ik niet halfblind hoef af te wachten tot ik gehaald word. Het is een issue van niks maar als je daar in je blote borsten zit te wachten voel je je toch al wat kwetsbaarder. Dus mijn tip ook aan mezelf (dat vergeet ik elke keer weer) is even een doek of sjaal meenemen zodat je niet in je blootje in dat hok hoeft te zitten.