Als zorgen je langzaam uitput
Ik heb het topic over mantelzorgers gelezen. Daar ging het vooral over (schoon)ouders, werk en gezinnen. Ik ben zelf ook mantelzorger, maar in een wat andere situatie, daarom dit aparte bericht.
Mijn man en ik zijn 25 jaar samen. Hij is al sinds zijn jeugd ernstig ziek. Hij is nog vrij zelfstandig: hij doet boodschappen, kookt en regelt zijn administratie. Ik doe het huishouden, zorg voor onze hond en help waar nodig met zijn medische zorg, zoals injecties, infusen en afspraken bij artsen.
De praktische zorg valt op zich mee, maar mentaal vind ik het steeds zwaarder. Zijn gezondheid is heel complex: hij kan vandaag slecht zijn, morgen weer iets beter, of ineens ernstig achteruitgaan. Elke dag is onzeker. Zijn energie is heel laag en we kunnen nog maar weinig samen doen. Dat doet me verdriet en kost me veel.
Tijdens de feestdagen kreeg ik gordelroos, wat erg pijnlijk en vermoeiend was. Toen merkte ik hoe moeilijk het is om ook mijn eigen grenzen en klachten ruimte te geven. Natuurlijk gaat het bij hem veel erger, maar soms heb ik ook even behoefte om aan mezelf te mogen denken.
Ik hou ontzettend veel van hem, maar soms voelt het gewoon te zwaar. Ik zou graag mijn verhaal eens kwijt kunnen, zonder iemand te belasten of hem tekort te doen. Soms verlang ik gewoon naar rust in mijn hoofd.
Dank jullie wel voor het lezen.🌸
Is het mogelijk om eens een weekje weg te gaan, alleen of met een vriendin? Een weekje Mallorca ofzo.
Kan je man naar een dagbesteding?
Je noemt samen fietsen. Kun je misschien via de gemeente een duofiets met accu regelen?
Ja, Lena55, zoals je zegt: dat afschuwelijke schuldgevoel. En dat constante willen bellen. In de periodes dat hij in het ziekenhuis ligt, wil ik steeds maar bellen — verschrikkelijk.
Ook voor jou een knuffel, en natuurlijk ook voor alle anderen die een zware last te dragen hebben. 
Dingen die ik graag zou willen doen? Ik heb lange tijd flamenco gedanst en cajón gespeeld, maar daarmee ben ik gestopt omdat ik de energie er niet meer voor had. En ja, ik zou graag een tweede hondje willen — dat zal er waarschijnlijk deze zomer ook komen. Dat is iets om naar uit te kijken.🐾
Bedankt voor alle reacties 🌸
Poison schreef op 12-01-2026 om 19:18:
Wat zwaar! Knuffel. Ik herken het een soort van met een chronisch ziek kind, man met zware depressie (die is gelukkig beter nu) en moeder in huis om voor te zorgen. Maar het klinkt nog veel zwaarder bij jou. ♥️
Dat lijkt me ook ontzettend zwaar Poison 💚
Poezenmeisje schreef op 12-01-2026 om 19:46:
Is het mogelijk om eens een weekje weg te gaan, alleen of met een vriendin? Een weekje Mallorca ofzo.
Kan je man naar een dagbesteding?Je noemt samen fietsen. Kun je misschien via de gemeente een duofiets met accu regelen?
In maart was ik een paar dagen bij mijn broertje en schoonzusje in Spanje. Dat was heerlijk, en dat zal ik zeker nog eens doen.
Op dit moment kan het even niet, omdat ik nog twee oogoperaties moet ondergaan.
Dagbesteding is voor hem echt geen optie: hij kan zich goed bezighouden en ook prima voor zichzelf zorgen.
koffiepotje schreef op 12-01-2026 om 19:57:
[..]
In maart was ik een paar dagen bij mijn broertje en schoonzusje in Spanje. Dat was heerlijk, en dat zal ik zeker nog eens doen.
Op dit moment kan het even niet, omdat ik nog twee oogoperaties moet ondergaan.
Dagbesteding is voor hem echt geen optie: hij kan zich goed bezighouden en ook prima voor zichzelf zorgen.
Zoals ik lees kan hij nog best veel zelf doen. Zou respijtzorg iets zijn voor hem? Om beide even los te koppelen van de verzorgende en zorgvrager dynamiek.
koffiepotje schreef op 12-01-2026 om 19:49:
Ja, Lena55, zoals je zegt: dat afschuwelijke schuldgevoel. En dat constante willen bellen. In de periodes dat hij in het ziekenhuis ligt, wil ik steeds maar bellen — verschrikkelijk.
Ook voor jou een knuffel, en natuurlijk ook voor alle anderen die een zware last te dragen hebben.
Dingen die ik graag zou willen doen? Ik heb lange tijd flamenco gedanst en cajón gespeeld, maar daarmee ben ik gestopt omdat ik de energie er niet meer voor had. En ja, ik zou graag een tweede hondje willen — dat zal er waarschijnlijk deze zomer ook komen. Dat is iets om naar uit te kijken.🐾
Bedankt voor alle reacties 🌸
Ik ben er nog niet achter hoe ik goed kan omgaan met het schuldgevoel. Ik heb er heel veel over gesproken, maar weggaan gaat het denk ik nooit. Het is natuurlijk ook heel erg naar en oneerlijk wanneer iemand van wie je heel veel houdt zo ziek is en beperkt is.
Ik heb veel nagedacht over waar de behoefte aan bellen (of in mijn geval het controleren van de zorgverleners) vandaan komt. Zelf denk ik dat het gebrek aan controle wat je ervaart wanneer je kind/partner ernstig ziek/beperkt is, de behoefte aan controle aanwakkert. Je gaat zoeken naar dingen die je wel kunt controleren. Wat natuurlijk totaal niet helpend is.
Wat goed om te lezen dat je keuzes maakt waar je levensgeluk van krijgt. Zeker een tweede hondje nemen, dieren geven zoveel geluk en energie. Ik zou ook wel graag een hond willen, maar ik werk te veel. Wellicht ooit. Ik heb thuis cavia's waar ik veel tijd en liefde in stop en ik geniet van de paarden waar ik wekelijks weer kan zijn.
Ik geef je een héle dikke knuffel, Koffiepotje
En ook een voor jullie; Lena en Poison
Sterkte. Het klinkt heel zwaar, goed dat je hier van je afschrijft.
Vandaag was ik bij de psycholoog. Ik heb daar heel veel kunnen huilen, en dat luchtte enorm op. Ze vergeleek mijn situatie met een noodsituatie in een vliegtuig: eerst zelf het zuurstofmasker opdoen en daarna pas anderen helpen. Dat raakte me, want het klopt zo. Ik moet beter voor mezelf zorgen, anders kan ik er ook niet echt zijn voor mijn man.
Ik kreeg twee ‘huistaken’: met een vriendin afspreken en samen met mijn man een uurtje naar een berg met sneeuw en zon gaan. (Wat een geluk dat we in Zwitserland wonen 🙃) Gewoon even samen de sneeuw in, de zon op mijn gezicht, misschien een koffietje erbij, en daarna weer naar huis. Kleine momenten om mijn batterijen weer een beetje op te laden. Dat ga ik doen.
Zorg goed voor jezelf, koffiepotje. 
en deze 
Goed dat je kleine dingen gaat doen. Ik heb in een vergelijkbare situatie gezeten. Ik vond de adviezen ga iets doen voor jezelf heel erg ingewikkeld. Want dan moest ik nog meer en ik was al zo moe en uitgeput. Inmiddels doe ik wekelijks aan yoga en ga ik bijna wekelijks een avond iets leuks doen (theater, vriendin etc). Ik voel me nu een stuk energieker.
Goed dat je het gaat proberen. Ik herken wat jillz zegt. Ik vond die adviezen ook erg lastig want ik moest al zo enorm veel. Maar heb inmiddels een vast moment van een uur-anderhalf uur dat ik ik bad ga met een kaarsje en een boek. En ik ga eens per week zwemmen. Elke twee weken thee of lunch met een vriendin. En toen ik me er eenmaal aan over durfde te geven bleek het ook echt te helpen in mijn draagkracht.
Goed voor jezelf zorgen Klinkt zo vaak als een dooddoener en niet realiseerbaar, toch zit er echt wel een belangrijke kern van waarheid in. Het is inderdaad noodzaak om zelf staande te kunnen blijven en kwaliteit van leven te ervaren. Fijn dat je deze twee concrete dingen hebt kunnen doen en merkte dat dat fijn was!
ach koffiepotje,wat klinkt dat zwaar,soms is alleen liefde niet genoeg.
Ik denk dat je ruimte moet zoeken waarin je op kunt laden.
Is er een persoonsgebonden budget, waarmee je iets van de zorg kunt overdragen?
Of kan je man eens mee op een reis van de Zonnebloem? Leuk voor hem en oplaad tijd voor jou.
Een vrijwilliger zoeken met een gedeelde hobby met je man( de computer b.v ) als je man op meerdere mensen kan steunen al is t maar voor even kan jij wat voor jezelf doen.
Heel veel sterkte!
Dubbel,