Als zorgen je langzaam uitput
Ik heb het topic over mantelzorgers gelezen. Daar ging het vooral over (schoon)ouders, werk en gezinnen. Ik ben zelf ook mantelzorger, maar in een wat andere situatie, daarom dit aparte bericht.
Mijn man en ik zijn 25 jaar samen. Hij is al sinds zijn jeugd ernstig ziek. Hij is nog vrij zelfstandig: hij doet boodschappen, kookt en regelt zijn administratie. Ik doe het huishouden, zorg voor onze hond en help waar nodig met zijn medische zorg, zoals injecties, infusen en afspraken bij artsen.
De praktische zorg valt op zich mee, maar mentaal vind ik het steeds zwaarder. Zijn gezondheid is heel complex: hij kan vandaag slecht zijn, morgen weer iets beter, of ineens ernstig achteruitgaan. Elke dag is onzeker. Zijn energie is heel laag en we kunnen nog maar weinig samen doen. Dat doet me verdriet en kost me veel.
Tijdens de feestdagen kreeg ik gordelroos, wat erg pijnlijk en vermoeiend was. Toen merkte ik hoe moeilijk het is om ook mijn eigen grenzen en klachten ruimte te geven. Natuurlijk gaat het bij hem veel erger, maar soms heb ik ook even behoefte om aan mezelf te mogen denken.
Ik hou ontzettend veel van hem, maar soms voelt het gewoon te zwaar. Ik zou graag mijn verhaal eens kwijt kunnen, zonder iemand te belasten of hem tekort te doen. Soms verlang ik gewoon naar rust in mijn hoofd.
Dank jullie wel voor het lezen.🌸
ik lees je 
Roos57 schreef op 12-01-2026 om 16:21:
ik lees je
Ik ook.
heftig! Kan je man er emotioneel voor jou zijn of staat zijn ziekte dat in de weg?
Hij is ontzettend lief en steunt mij daarin dat ik dingen mag doen om me te ontspannen. Maar ik heb daar gewoon de energie niet meer voor. En ja, op betere dagen is hij er ook emotioneel voor mij.
Er zijn dingen gebeurd die zo mensonterend zijn dat ik ze van me af zou willen schreeuwen, maar dat kan niet — dit zijn dingen waar je niet over praat.
Er komen steeds meer diagnoses bij en hij komt eigenlijk nauwelijks nog door de dag. Hij zit bijna alleen nog maar achter de computer. Ik ben blij dat hij een hobby heeft, maar het leven voelt zo donker en het glipt aan me voorbij.
Er zijn zoveel dingen die ik zo graag met hem had willen doen en die nu gewoon niet meer mogelijk zijn. Dat maakt me ontzettend verdrietig. Ik trek het soms gewoon niet meer.
Dat klinkt los heel zwaar Koffiepotje. Ik zou je willen adviseren om professionele hulp te zoeken. Een POh ( ondersteuner bij de huisarts) of een psycholoog. Ik denk dat dit heel belangrijk is voor jou.. en daarmee ook voor je man.
krulliebollie schreef op 12-01-2026 om 17:56:
Dat klinkt los heel zwaar Koffiepotje. Ik zou je willen adviseren om professionele hulp te zoeken. Een POh ( ondersteuner bij de huisarts) of een psycholoog. Ik denk dat dit heel belangrijk is voor jou.. en daarmee ook voor je man.
Hier ben ik het mee eens. Dit is te zwaar TO...Sterkte.
koffiepotje schreef op 12-01-2026 om 16:48:
Hij is ontzettend lief en steunt mij daarin dat ik dingen mag doen om me te ontspannen. Maar ik heb daar gewoon de energie niet meer voor. En ja, op betere dagen is hij er ook emotioneel voor mij.
Er zijn dingen gebeurd die zo mensonterend zijn dat ik ze van me af zou willen schreeuwen, maar dat kan niet — dit zijn dingen waar je niet over praat.
Er komen steeds meer diagnoses bij en hij komt eigenlijk nauwelijks nog door de dag. Hij zit bijna alleen nog maar achter de computer. Ik ben blij dat hij een hobby heeft, maar het leven voelt zo donker en het glipt aan me voorbij.
Er zijn zoveel dingen die ik zo graag met hem had willen doen en die nu gewoon niet meer mogelijk zijn. Dat maakt me ontzettend verdrietig. Ik trek het soms gewoon niet meer.
Hebben jullie recent weleens over een verzorgingshuis gesproken. Dan krijgt hij de dagelijkse zorg van anderen. En houdt jij meer energie over voor quality time met hem.
Het klinkt nog niet of de zorg dermate groot is dat er al verzorgingshuizen aan te pas moeten komen.
Wel zou ik kijken of je af en toe zelf bij de POH terecht kan rond het "ik had meer / andere dingen van het leven samen verwacht".
En ook gewoon kijken of thuis niet alleen zijn problemen ter sprake komen maar ook jij je kan uiten. Is een paar sessies relatie-therapie dus misschien ook een idee? Jullie zitten namelijk al 25 jaar in het stramien dat jij mee zorgt en heel weinig rond jezelf uit dus ik zou gaan kijken hoe je kan maken dat jij ook ter sprake komt in de relatie.
Werk je? Want indien niet kan net dat ook een escape zijn. Even een paar uur geen verzorging, andere mensen zien, met andere dingen bezig zijn, ...
Ja, ik heb gelukkig een heel goede psycholoog aan mijn zijde. Morgen zie ik haar weer, maar ze was een tijd op vakantie.
Voor een verzorgingshuis is het nog lang niet aan de orde. Hij is vrij zelfstandig en de medische zorg die hij nodig heeft valt eigenlijk mee. En zoals gezegd: ik heb in principe wel tijd.
Het is vooral dat zwarte gat waar ik tegenaan loop — het gevoel dat het leven aan me voorbij trekt. Ik ben zelf ook niet meer piepjong en mijn energie wordt minder. Ik maak me zoveel zorgen. Het liefst zou ik twintig keer per dag willen vragen hoe het met hem gaat: iets beter, iets slechter, of hetzelfde? Dat doe ik natuurlijk niet, maar jullie begrijpen vast wat ik bedoel.
koffiepotje schreef op 12-01-2026 om 18:53:
Ja, ik heb gelukkig een heel goede psycholoog aan mijn zijde. Morgen zie ik haar weer, maar ze was een tijd op vakantie.
Voor een verzorgingshuis is het nog lang niet aan de orde. Hij is vrij zelfstandig en de medische zorg die hij nodig heeft valt eigenlijk mee. En zoals gezegd: ik heb in principe wel tijd.
Het is vooral dat zwarte gat waar ik tegenaan loop — het gevoel dat het leven aan me voorbij trekt. Ik ben zelf ook niet meer piepjong en mijn energie wordt minder. Ik maak me zoveel zorgen. Het liefst zou ik twintig keer per dag willen vragen hoe het met hem gaat: iets beter, iets slechter, of hetzelfde? Dat doe ik natuurlijk niet, maar jullie begrijpen vast wat ik bedoel.
Zeker.
Wat zwaar! Knuffel. Ik herken het een soort van met een chronisch ziek kind, man met zware depressie (die is gelukkig beter nu) en moeder in huis om voor te zorgen. Maar het klinkt nog veel zwaarder bij jou. ♥️
Vreselijk zwaar to. Ik herken het in de zin dat onze oudste zoon zeer ernstig meervoudig beperkt is.
Toen hij 10 jaar oud was, is hij gaan wonen in een zorginstelling. Ik herken het verdrinken in zorgen. Zijn hele leven al, maar sinds hij is gaan wonen in een zorginstelling heb ik periodes gehad dat ik continue aan hem dacht. Wilde bellen en vragen hoe het gaat. Dat deed ik dan niet, maar hele dagen werden opgeslokt door zorgen maken om hem. En dat afschuwelijke schuldgevoel. Ik kan verder, mijn zoon niet. En daardoor mezelf niks gunnen.
Ik heb veel steun gehad aan een haptotherapeut. Zij zei tegen mij dat ik ook maar 1 leven heb gekregen. Dat heeft mijn ogen wel geopend. Ik kan niet zeggen dat het ooit makkelijk wordt, maar de laatste jaren kan ik stapje voor stapje meer voor mezelf kiezen. Hobby's heb ik weer opgepakt, ik ben meer gaan werken. En soms gaat het ook weer helemaal niet en heb ik een hele slechte week waarin de zorgen en het verdriet de overhand nemen.
Zijn er dingen die jij graag nog zou willen doen die je jezelf tot nu toe ontzegd hebt? Het heeft mij levensplezier gegeven om een aantal dingen weer op te pakken. Zo rijd ik sinds 2 jaar weer paard. Iets waar ik mee gestopt was toen onze zoon werd geboren en het helemaal mis bleek te zijn. Ik gun het je to, om de dingen te doen die jou geluk geven. Zonder je schuldig te voelen tegenover jouw man.
knuffel.
Zoals gezegd heb ik een heel goede psycholoog en als het nodig is gaat mijn man gewoon een keer mee. Dat is allemaal goed geregeld. Hij heeft ook hele goede begeleiding van zijn artsen.
Om een paar voorbeelden te geven: als wij naar IKEA gaan om bijvoorbeeld een lamp te kopen, kennen we alle afkortingen om zo snel mogelijk te vinden wat we nodig hebben en daarna weer naar huis te kunnen.
Ik zou zo graag nog eens naar Zuid-Frankrijk willen, waar ik als kind met mijn ouders was. Of eens naar Dubai. Of samen met hem gaan kajakken, fietsen, wandelen, zwemmen, picknicken..
Ik werk niet meer, maar ben veel met mijn hond bezig en doe ook hondensport. Daar kan ik goed afleiden. Ik besef dat dit kleine dingen zijn en dat er veel groter leed is in de wereld dan het onze, maar soms heb ik het zó nodig om hard te roepen: stop ermee, genoeg, punt, einde.