Kind met risicovolle sport
Mijn jongvolwassen kind heeft een sport/beroep waarin ze risico's loopt op (serieus) lichamelijk letsel. Denk aan een professionele wielrenner of bokser. Ik heb al meerdere keren telefoontjes gehad over letsel waarbij ik dan, natuurlijk kom (ver)zorgen. Ze heeft er meerdere leren lang uitgelegen door vervelend letstel.
Inmiddels voel ik continue stress. Alert op een nieuw telefoontje.
Overbodig, want mijn continue onrustige gevoel dient geen enkel doel. Kind houd van de sport en de uitdagingen. Het brengt haar veel: levensgeluk, vrienden, een prachtige baan.
Hoe gaan andere ouders om de ongerustheid over kinderen die risico's lopen in sport of werk? Hoe manage je je ongerustheid? Of heb je die niet? Waarom niet?
Ik wist al dat je nooit de énige bent die ergens mee zit, iets mee maakt, zorgen hebt. Wat een heftige verhalen. Die van mij passen ertussen. Nogmaals: het geeft me enige troost en wat extra kracht om mijn bezorgheid te dragen. Dat klinkt misschien wat overdreven, maar het voelt toch echt zo.
Meander schreef op 22-04-2026 om 15:10:
Ik wist al dat je nooit de énige bent die ergens mee zit, iets mee maakt, zorgen hebt. Wat een heftige verhalen. Die van mij passen ertussen. Nogmaals: het geeft me enige troost en wat extra kracht om mijn bezorgheid te dragen. Dat klinkt misschien wat overdreven, maar het voelt toch echt zo.
Fijn te horen Meander. En raak je die angst nog kwijt? Nee ik denk het niet. Angst om je kind is inherent aan het ouderschap. Zeker bij riskante hobby's. Ik heb de life360app. Dan zie ik het als dochter bij paard is. Of als ze op buitenrit gaat. Soms gaat de telefoon ( wil ze vertellen hoe een draak of juist hoe lief haar paard is geweest.) Mijn hart slaat dan meteen 30 slagen per minuut harder....
Ik rijd zelf ook paard….Mijn middelste Zoon rijd Motor….En Dan geen 125 cc, maar 1100 cc. En dat vind ik net zo niet leuk…. Maar ja; los laten hoort er gewoon bij…
ik heb in mijn werk gezien wat er allemaal kan gebeuren. Hier kind met paard en kind met motor liefde .
Kind met paard is ernstig gewond geweest .
En toch kun je ze niet achter de geraniums plaatsen. Dus verdraag ik mijn angsten 😞
Schemerlampje schreef op 22-04-2026 om 13:44:
Onze jongste wil politieagent worden en dat vind ik ook wel spannend. Net opgezocht dat het aantal politieagenten wat omkomt terwijl ze dienst hebben niet hoog is, ongeveer 2 per jaar. (Als is elke agent die omkomt er één te veel). Wat mij meer zorgen baart is dat er wel veel politie-agenten met ptss zijn, en ik wel bang ben voor wat hij allemaal gaat meemaken en te zien gaat krijgen.
Onze kinderen hebben vroeger ook paardgereden en ik ben er eerlijk gezegd niet heel rouwig om dat ze daarmee gestopt zijn. Het heeft zoon al een keer een ziekenhuisopname bezorgd. Erg hard op zij hoofd gevallen (met helm) en daarna helemaal van het padje.. Gelukkig is dat goed gekomen. En is hij daarna gaan korfballen. 😁
Mijn oudste wilde bij de politie, heeft op haar 17de ook de selectie gedaan. Ze kwam niet door het psychologische gedeelte, had niet voldoende overwicht. Nu staat ze voor de klas gevuld met pubers, het is goedgekomen met dat overwicht 😉. Maar ik ben stiekem blij dat het gelopen is zoals het gelopen is. Mijn halve familie werkt bij de politie, dus ik snap best dat ze het wilde. Heb het ook goedgevonden dat ze daarvoor een tussenjaar nam, maar vond het niet heel erg dat het plan B geworden is. Toch blijft het een prachtig, zinvol beroep waarbij je er echt voor mensen kunt zijn. Maar dat is docent ook, en daar slaapt deze moeder iets beter van 😅.
Schemerlampje schreef op 22-04-2026 om 13:44:
Onze jongste wil politieagent worden en dat vind ik ook wel spannend. Net opgezocht dat het aantal politieagenten wat omkomt terwijl ze dienst hebben niet hoog is, ongeveer 2 per jaar. (Als is elke agent die omkomt er één te veel). Wat mij meer zorgen baart is dat er wel veel politie-agenten met ptss zijn, en ik wel bang ben voor wat hij allemaal gaat meemaken en te zien gaat krijgen.
Onze kinderen hebben vroeger ook paardgereden en ik ben er eerlijk gezegd niet heel rouwig om dat ze daarmee gestopt zijn. Het heeft zoon al een keer een ziekenhuisopname bezorgd. Erg hard op zij hoofd gevallen (met helm) en daarna helemaal van het padje.. Gelukkig is dat goed gekomen. En is hij daarna gaan korfballen. 😁
Ook dat is geen sport zonder gevaar hoor. Die paal met de korf staat midden tussen de spelers. Vriendje van zoon is er ooit tegenaan gelopen en knockout gegaan. Met de ambulance afgevoerd. Was toen heel blij dat mijn kind niet zo'n gevaarlijke sport deed. Schoondochter speelde pas een wedstrijd waarbij de paal brak.
Hier ook een dochter die tot 2 jaar geleden een paard heeft gehad en fanatiek voetballer is. Voetballen is wel blessuregevoelig maar niet echt gevaarlijk. Maar dat paardrijden.......ze is ooit met paard en al achterover geklapt op een wedstrijd ( dochter is 1.56 en 52 kg paard had een schofthoogte van 1.67). Ze heeft nog steeds een deuk in het bot op haar schouderblad. Toen ze haar pony nog had is ze er ontelbare keren afgebokt naar zich gelukkig nooit echt pijn gedaan. Ik vind het paardrijden hartstikke leuk, maar toch was ik niet rouwig toen de paaredeliefde en beetje luwde.
Wieder schreef op 22-04-2026 om 09:05:
Mijn dochter is springruiter van beroep. Daarnaast maakt ze paarden zadelmak, op haar werk en thuis. Wat er op haar werk gebeurt, dat zie ik niet, daar kan ik redelijk makkelijk loslaten. Er is alleen geen appje of telefoontje dat ik laat gaan, want er blijft altijd de gedachte: misschien heeft ze me nodig. Meestal zie ik alleen een gebutst lijf (en ego) en is alles verder goed afgelopen op wat kneuzingen en blauwe plekken na (ik klop dit even af). Thuis echter, moet ik meehelpen en dat doe ik met frisse tegenzin en klotsende oksels. Maar ik voel ook de kick als het lukt, de trots als die jongedame van 1.62 hoog en 48 kilo zwaar 600 kilo paard zover krijgt dat er iemand anders een heel fijn rijpaard aan heeft.
Wij zijn inmiddels wat jaren bezig. Ze begon toen ze 7 was, is nu 22 en ik heb angstige momenten gekend. Zij niet, zij is nergens bang voor, dat maakte niet perse dat ik geruster was 😅. Maar ze wordt ook ouder en (iets) verstandiger, weet waar ze mee bezig is. En ik accepteer het feit dat, en dit wil ik eigenlijk liever niet uitspreken en ook dit klop ik meteen af, er iets kan gebeuren. Maar dit is wel het enige wat ze wil, waar ze alles voor opzij zet (wat me overigens ook wel eens zorgen baart maar waar ik zo verdomd weinig over te zeggen heb). En ik geniet mee van haar successen, help waar ik kan, verdraag tot op zekere hoogte de nukken als ik het weer eens niet goed doe 😂. Het is wat het is . Ik kan en wil het niet verbieden, maar korfbal op zaterdagochtend was misschien ook best leuk geweest 😉
Ik snap je! Maar mijn man is er maanden uit geweest door t scheuren van zn achillespees bij een wedstrijdje ouder-kindkorfbal (met daarbij de pech van nog een keer scheuren, veel vocht, trombose en dus lang revalideren)...dus sja...met een beetje pech is ook korfbal niet zo veilig
Hahaha, blijkbaar heb ik in mijn onschuld een hele verkeerde sport als voorbeeld genomen 😂. Oké, dan ben ik alsnog blij dat mijn kind niet korfbalt 😁
Dat is dan weer heerlijk relativerend😂