Jongvolwassen Jongvolwassen

Jongvolwassen

Lees ook op

Wat is het soms lastig en machteloos

Wat is het soms toch lastig en voel jezelf zo machteloos. 

Wij zijn "samengesteld" gezin (ik heb geen kinderen) en wonen samen. De kinderen 17 en 19 wonen 1 week bij "ons" en de andere week bij hun moeder. Ik kan mezelf heel goed voorstellen dat dit echt geen ideale situatie is om elke week alles te moeten overhuizen. De oudste heeft het al jaren zwaar en zit niet lekker in haar vel, vindt niets leuk in het leven, heeft geen grote sociale kring en weet zelf ook totaal niet wat ze wil in het leven en dat hoeft ook nog niet op je 19de (hebt nog een heel leven om hier achter te komen). 

Echter zie ik haar zo strugglen met alles met zichzelf, omgeving, de nieuwe woonsituatie, school enz en laat ik heel duidelijk zijn voor de mensen die anders zelf conclusies gaan trekken. Ik houd mezelf heel erg op de achtergrond en bemoei mezelf niet met de opvoeding of wat dan ook (zou ik zelf ook niet prettig vinden op die leeftijd).

Alleen ik voel mezelf zo machteloos want wil zo graag dat ze gelukkig is en wat positief in het leven kan staan want het leven is best leuk. Ze krijgt allerlei hulp en handvatten aangeboden waar ze behoefte aan heeft alleen zien we dat ze niet vooruit komt. Dit is zo vervelend om aan te zien want we zouden haar zo graag willen helpen. 

Ik zeg regelmatig tegen haar ik bemoei mezelf nergens mee maar als je ooit even je ei kwijt wilt dan weet je mij te vinden! 
Het voelt soms of we niets doen maar proberen naar haar behoefte te luisteren en ruimte te bieden om zichzelf te ontwikkelen. 

Het is heel vervelend om dit te zien dat zn jong volwassenen zoveel struggles heeft die je niet voor ze kan oplossen (dat is het liefste wat je wilt doen, hun pijn, onzekerheden en zorgen wegnemen).

Ik weet heel goed dat ik dit ook moet loslaten en dat het niet van "mij" moet worden maar dat is best lastig. 

Wie weet zijn hier mensen die zich kunnen herkennen in de situatie en stukje machteloosheid.

Wat ik niet snap is dat de 19jarige nog heen een weer pendeld, die mag gewoon zelf beslissen of ze dit wil. En een 17 jarige zou dit ook zelf kunnen beslissen wat mij betreft. 
De meesten houden hier rond hun 16e wel mee op met dat gedoe, dan zijn ze zelfstandig.

De machteloosheid is niet anders dan kinderen in een niet samengesteld gezin. Je wil ze idd helpen, je reikt ze de hand en tools maar ze kunnen er zelf zo weinig mee. Dat heeft voor een deel echt te maken met het hebben van levenservaring. Er gebeurt veel om hun heen, de hersenen zijn nog niet helemaal uit ontwikkeld en de verwachtingen van de maatschappij zijn torenhoog. 

Ikweetheteveniet

Ikweetheteveniet

17-11-2026 om 13:11 Topicstarter

@Ysenda

Ysenda schreef op 17-11-2026 om 13:07:

Wat ik niet snap is dat de 19jarige nog heen een weer pendeld, die mag gewoon zelf beslissen of ze dit wil. En een 17 jarige zou dit ook zelf kunnen beslissen wat mij betreft.
De meesten houden hier rond hun 16e wel mee op met dat gedoe, dan zijn ze zelfstandig.

De machteloosheid is niet anders dan kinderen in een niet samengesteld gezin. Je wil ze idd helpen, je reikt ze de hand en tools maar ze kunnen er zelf zo weinig mee. Dat heeft voor een deel echt te maken met het hebben van levenservaring. Er gebeurt veel om hun heen, de hersenen zijn nog niet helemaal uit ontwikkeld en de verwachtingen van de maatschappij zijn torenhoog.

Helemaal mee eens, ze hoeven niet op en neer te pendelen als ze dat niet willen. Dit gesprek komt ook regelmatig op tafel dat wij heel goed zouden begrijpen als ze behoefte hebben aan een "eigen/vaste" plek en die mag bij hun moeder zijn maar ook zeker bij ons. 

je klinkt wel wat dramatisch vind ik . 
zo te lezen gaat ze naar school 
Wat je nu doet laten zien dat je er voor haar bent is prima

gaan jullie wel eens samen winkelen sporten film of zo iets ?
Iets leuks doen ?

De kinderen ongelukkig laten zijn en negatief in het leven laten staan is simpelweg een optie. Dat is volgens mij het laatste taboe na alle gendergedoe: het recht er je eigen humeur op na te mogen houden. Vooral van vrouwen wordt verwacht dat ze altijd maar een (sociale) glimlach op hun gezicht toveren. Zo onnodig. En ze mag kennelijk nog wel zoekende zijn naar wat ze wil maar ze mag niet zonder sociale kring haar leven inrichten. Eigenlijk is mijn vraag: als je deze gedachten over ‘jouw’ normstelling kritisch bekijkt: wat zou haar eigen hulpvraag zijn? Of heeft ze die expliciet al gesteld?

Ikweetheteveniet

Ikweetheteveniet

17-11-2026 om 14:27 Topicstarter

ToetieToover schreef op 17-11-2026 om 13:39:

De kinderen ongelukkig laten zijn en negatief in het leven laten staan is simpelweg een optie. Dat is volgens mij het laatste taboe na alle gendergedoe: het recht er je eigen humeur op na te mogen houden. Vooral van vrouwen wordt verwacht dat ze altijd maar een (sociale) glimlach op hun gezicht toveren. Zo onnodig. En ze mag kennelijk nog wel zoekende zijn naar wat ze wil maar ze mag niet zonder sociale kring haar leven inrichten. Eigenlijk is mijn vraag: als je deze gedachten over ‘jouw’ normstelling kritisch bekijkt: wat zou haar eigen hulpvraag zijn? Of heeft ze die expliciet al gesteld?

Volgens mij heb ik niet gezegd dat ze altijd moet lachen of dat het niet oké dat ze een kleine sociale kring heeft. Ik geef alleen aan dat ik haar graag al het geluk gun in het leven zonder deze struggles.

Dit gevoel is ook van mij en ligt bij mij maar dan mag ik mezelf toch uiten en zeggen dat ik mezelf machteloos voel en haar geluk gun.

We vragen regelmatig wat ze nodig heeft om haar te helpen echter weet ze dit zelf ook niet (wat niet erg is en daarom heeft ze ook professionele hulp om hier achter te komen).

Ikweetheteveniet schreef op 17-11-2026 om 14:27:

[..]

Volgens mij heb ik niet gezegd dat ze altijd moet lachen of dat het niet oké dat ze een kleine sociale kring heeft. Ik geef alleen aan dat ik haar graag al het geluk gun in het leven zonder deze struggles.

Dit gevoel is ook van mij en ligt bij mij maar dan mag ik mezelf toch uiten en zeggen dat ik mezelf machteloos voel en haar geluk gun.

We vragen regelmatig wat ze nodig heeft om haar te helpen echter weet ze dit zelf ook niet (wat niet erg is en daarom heeft ze ook professionele hulp om hier achter te komen).

Uiteraard is het goed voor jou om jezelf hier te komen uiten, alleen zou ik er voorzichtig mee zijn dat naar haar te doen. Voor mij is het nieuwe informatie dat ze professionele hulp heeft ingeschakeld; dat lijkt mij een goede stap. Dan hebben jullie haar daarmee al geholpen en gaat het dus als ik het goed begrijp, vooral om jou en dat jij het moeilijk vindt om hierin je weg te vinden?

Hier een samengesteld gezin (een beetje dan) want wij Latten, maar ik zie de kinderen vaak wel als ze bij hun vader zijn. Ze gaan nog steeds heel lief, zonder morren om het weekend naar hem toe en komen ook regelmatig 'zomaar' door de weeks even aanwaaien. Ik ben hun huisgenoot en bemoei me nergens mee qua opvoeding (hoeft ook niet echt). Ik vind je heel lief en betrokken overkomen. Maken haar ouders zich zorgen? Spreek je haar moeder wel eens hierover, of hoor je dat via je man/vriend? 
Ik heb zelf een kind en dat is nogal een einzelgänger, heeft wel een baan maar weinig sociale contacten. Hoor hem er niet over mopperen. Natuurlijk zou ik ook wel eens willen dat hij een hele sociale jongen is met ladingen vrienden, omdat dat zo 'hoort' maar zo is hij nu eenmaal niet. Ben blij dat hij een baan heeft (had hij eerst ook niet) en daar zijn draai heeft gevonden. Wil hem uiteraard ook geen probleem aanpraten dus de gesprekken hier gaan niet over zijn 'alleen zijn' maar gewoon over de onderwerpen die hij aankaart, of waar ik mee kom.
Misschien kan ze eens een op een met haar vader op pad? Soms komt dan pas een gesprek op gang (vaak tijdens een lange autorit ergens naartoe). En wat ToetieToover ook schrijft, heeft ze zelf gezegd dat ze ongelukkig is en zo ja waarom?

Ikweetheteveniet

Ikweetheteveniet

17-11-2026 om 14:36 Topicstarter

ToetieToover schreef op 17-11-2026 om 14:31:

[..]

Uiteraard is het goed voor jou om jezelf hier te komen uiten, alleen zou ik er voorzichtig mee zijn dat naar haar te doen. Voor mij is het nieuwe informatie dat ze professionele hulp heeft ingeschakeld; dat lijkt mij een goede stap. Dan hebben jullie haar daarmee al geholpen en gaat het dus als ik het goed begrijp, vooral om jou en dat jij het moeilijk vindt om hierin je weg te vinden?

Ik bemoei mezelf niet met de opvoeding of geef goed bedoelde adviezen alleen als ze er zelf naar vraagt. 

Zeker het is mijn gevoel dat ik dit heel graag zou willen oplossen omdat ik het heel lastig vind om te zien en dit hoort ook bij het volwassen worden dat besef wij ons heel goed.

Begin om te erkennen dat ze geen kind meer is. Dit is haar leven en ze mag zoekende zijn en zichzelf zo voelen. Opvoeden hoef je niet meer te doen. Dat is volbracht met 19 (en met 17 ook). Bij jongvolwassenen ben je gesprekspartner. De verantwoordelijkheid verschuift van de ouder naar de jongvolwassene zelf. Het is haar leven en haar zoektocht. En dus ook haar problemen. Natuurlijk mag je je zorgen maken of leef je mee. Maar laat die problemen wel bij haar. Jullie bieden zo te horen een prima basis. En wat ze doormaakt komt veel vaker door. Ook willen we graag dat iedereen altijd gelukkig is. En anders moeten we dat oplossen. Laat dat los. Heel veel mensen zijn niet gelukkig of niet altijd. En vinden het leven ingewikkeld. Het leven hoeft niet leuk te zijn. Dat is namelijk jouw insteek in het leven. 

Verder is het aan de kinderen zelf waar ze willen wonen of wat voor hen werkt. Begin ook niet iedere keer over hulp of problemen. Dat weet ze wel en bij behoefte kan ze komen. Het kan ook belastend voor haar zijn (alle goede bedoelingen). Leef jullie leven en laat haar daar een liefdevol onderdeel van zijn. Meer kan je niet doen. 

Ikweetheteveniet

Ikweetheteveniet

17-11-2026 om 14:42 Topicstarter

_Anoniem_ schreef op 17-11-2026 om 14:33:

Hier een samengesteld gezin (een beetje dan) want wij Latten, maar ik zie de kinderen vaak wel als ze bij hun vader zijn. Ze gaan nog steeds heel lief, zonder morren om het weekend naar hem toe en komen ook regelmatig 'zomaar' door de weeks even aanwaaien. Ik ben hun huisgenoot en bemoei me nergens mee qua opvoeding (hoeft ook niet echt). Ik vind je heel lief en betrokken overkomen. Maken haar ouders zich zorgen? Spreek je haar moeder wel eens, of hoor je dat via je man/vriend?
Ik heb zelf een kind en dat is nogal een einzelgänger, heeft wel een baan maar weinig sociale contacten. Hoor hem er niet over mopperen. Natuurlijk zou ik ook wel eens willen dat hij een hele sociale jongen is met ladingen vrienden, omdat dat zo 'hoort' maar zo is hij nu eenmaal niet. Ben blij dat hij een baan heeft (had hij eerst ook niet) en daar zijn draai heeft gevonden. Wil hem uiteraard ook geen probleem aanpraten dus de gesprekken hier gaan niet over zijn 'alleen zijn' maar gewoon over de onderwerpen die hij aankaart, of waar ik mee kom.
Misschien kan ze eens een op een met haar vader op pad? Soms komt dan pas een gesprek op gang (vaak tijdens een lange autorit ergens naartoe). En wat ToetieToover ook schrijft, heeft ze zelf gezegd dat ze ongelukkig is en zo ja waarom?

Dat zeg je mooi, ik ben ook een soort van huisgenoot die dan volwassen is en hun was doet, eten kookt, zooi opruimt en betaald op het terras (grapje hé).

Helemaal niet erg als iemand wat meer op zich zelf is en dat heel prettig vindt, no problemo.

Vader maakt zich zeker zorgen om zijn dochter en probeert ook regelmatig één op één tijd door te brengen. 

We proberen het ook thuis positief en luchtig te houden en af en toe probeert vader het gesprek aan te gaan waarom ze zichzelf ongelukkig voelt en wat ze graag anders zou willen zien.

Misschien aanbieden om iets leuks te doen als jullie band daarnaar is. Niet blijven aanbieden dat ze met je mag praten maar eens vragen of ze het leuk vindt om samen naar de bios te gaan of te gaan lunchen. Dat dan ook gewoon gezellig houden.  
 
Even checken misschien hoe je man hierin staat. 
Wat biedt hij aan,  samen iets leuks doen of iets concreets?

Hoe lang ken jij je vriend en hoe lang wonen jullie al samen? Je schrijft ook over "nieuwe woonsituatie", is de scheiding van hem pas kort geleden of zijn jullie als stel verhuist? Hoe lang kennen zijn kinderen jou? 

Ikweetheteveniet

Ikweetheteveniet

17-11-2026 om 16:55 Topicstarter

linn19 schreef op 17-11-2026 om 16:48:

Hoe lang ken jij je vriend en hoe lang wonen jullie al samen? Je schrijft ook over "nieuwe woonsituatie", is de scheiding van hem pas kort geleden of zijn jullie als stel verhuist? Hoe lang kennen zijn kinderen jou?

Wij wonen sinds een jaar samen en de kinderen kennen mij al 4 jaar. Wij hebben 4 jaar een relatie en hebben 3 jaar "apart" gewoond omdat we de kinderen ook de tijd wilde geven om aan iemand nieuws te wennen.

Vader is al ruim 6 jaar gescheiden. Hebben bewuste keuze gemaakt om in huis van vader te gaan samenwonen (had niet mijn voorkeur) zodat de kinderen in hun eigen huis konden blijven wonen i.p.v. naar ook nog een nieuw huis verhuizen, er waren al genoeg veranderingen voor hen.

Ikweetheteveniet

Ikweetheteveniet

17-11-2026 om 16:56 Topicstarter

duizel schreef op 17-11-2026 om 16:13:

Misschien aanbieden om iets leuks te doen als jullie band daarnaar is. Niet blijven aanbieden dat ze met je mag praten maar eens vragen of ze het leuk vindt om samen naar de bios te gaan of te gaan lunchen. Dat dan ook gewoon gezellig houden.

Even checken misschien hoe je man hierin staat.
Wat biedt hij aan, samen iets leuks doen of iets concreets?

We doen regelmatig leuke dingen zoals winkelen, uiteten en gaan bijvoorbeeld op skivakantie en dat doen we met zijn vieren. 

Vader gaat ook regelmatig met zijn kinderen naar een voetbalwedstrijd en terrasje pakken.

Ikweetheteveniet schreef op 17-11-2026 om 16:55:

[..]

Wij wonen sinds een jaar samen en de kinderen kennen mij al 4 jaar. Wij hebben 4 jaar een relatie en hebben 3 jaar "apart" gewoond omdat we de kinderen ook de tijd wilde geven om aan iemand nieuws te wennen.

Vader is al ruim 6 jaar gescheiden. Hebben bewuste keuze gemaakt om in huis van vader te gaan samenwonen (had niet mijn voorkeur) zodat de kinderen in hun eigen huis konden blijven wonen i.p.v. naar ook nog een nieuw huis verhuizen, er waren al genoeg veranderingen voor hen.

Okee dus je bent al een vertrouwd gezicht voor zijn kinderen. 

Ik lees bij jou wel dat je je op de achtergrond houd wb de opvoeding enzo maar op emotioneel gebied juist niet. 

Je maakt het jezelf op emotioneel gebied lastiger dan nodig. 

Waarom zeg jij bv regelmatig tegen haar dat als ze ooit haar ei kwijt wil dan kan dat bij jou.  Waarom dus regelmatig zeggen ipv 1 keer? Ze kennen jou inmiddels al wat jaartjes. Waarom vertrouw je er niet op dat zijn dochter jou gehoord heeft en dat als zij dat zou willen ze echt wel bij jou komt met wat haar bezighoud?

Ze heeft haar vader, haar moeder, de hulpverlening dus waarom zeg jij  regelmatig tegen haar dat jij er bent waar ze haar ei kwijt kan? 

Heb je geen vertrouwen in vader,moeder of hulpverlening? En in dochter zelf?

Jij bent in dit verhaal wel in het nadeel ( en dat bedoel ik niet negatief) dat jij zelf geen kinderen hebt. Als ouder groei je nl mee met je kind bij pijntjes en probleempjes die je als ouder niet voor je kind kan oplossen. Dat stuk mis jij. En dat heeft gevolgen voor hoe jij er nu mee omgaat. 

Maak dit dus niet te zwaar of dramatisch voor jezelf en probeer net als je praktisch al doet dit alles met iets meer afstand te bekijken en stel je emotionele verwachtingen bij. 


 

Reageer op dit bericht

Je moet je bericht bevestigen voor publicatie, je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.