Wat een situatie, vertrouwen

Ach lieve vrouw, wat moet dit moeilijk voor je zijn. Ik denk dat je enorm je best hebt gedaan om goed voor je zoon je familie en jezelf te zorgen en ik kan me goed voorstellen dat je om at te kunnen volhouden behoefte had om een en ander te delen met vrienden en familie. Zeker ook als de situatie zoveel praktisch voet in de aarde had voor jullie. Ik denk dat dat je goed recht is en dat een jongvolwassene geen complete geheimhouding kan verwachten van zijn ouders als hij in geestelijke nood naar het ouderlijk huis terugkeert. Zeker niet als zijn gedrag opvalt, hij leeft niet in een vaccum maar onder jullie dak. Misschien ben je daar iets te ver in gegaan, maar jeetje zeg, je had ook nogal wat te verstouwen en je hebt je excuses aangeboden. Het klinkt alsof er een heleboel mensen op jou leunen(je man die veel huilde?) en  nog twee jongere kinderen en je hartsikke je best hebt gedaan om het allemaal goed te doen. ❤️

Ik begrijp de gevoelens van je zoon echt wel, het is niet makkelijk als je geestelijk slecht gaat en je geen controle hebt over de informatie die naar buiten gaat. Woede kan overigens ook heel goed onderdeel van een depressie zijn. Die schaamte wordt nu op jou geprojecteerd, en jij lijkt het bijna met hem eens te zijn dat je iets totaal verwerpelijks hebt gedaan. Schaamte is een vreselijke emotie die de verbinding met anderen verbreekt, ik kan me enorm goed voorstellen dat je je hartstikke eenzaam voelt hierdoor. En juist die schaamte is een reden dat dingen vaak niet worden besproken, terwijl jij ook al hebt ontdekt dat er veel mensen worstelen.  

Heb je een fijn iemand je omgeving die er echt even voor jou kan zijn? Want zoveel gewichtsverlies en slecht slapen is wel echt heftig. Jij hebt ook zorg en aandacht nodig, is niet niks dit allemaal!

Dikke knuf!

Jeetje, wat een nare en moeilijke situatie. 
Ik denk wel dat het nu het beste is om even een pas op de plaats te doen.

Het vertrouwen is geschonden, dat heeft tijd nodig. Hij heeft tijd nodig. 

Geef hem even de ruimte, praat vanaf écht nu niet meer met anderen (behalve eventueel zijn vader) over zijn situatie en wees de komende tijd vooral heel lief voor jezelf. Komt tijd, komt raad. 

Knuffel 

Dweedledee schreef op 03-01-2026 om 23:08:

Jeetje, wat een nare en moeilijke situatie.
Ik denk wel dat het nu het beste is om even een pas op de plaats te doen.

Het vertrouwen is geschonden, dat heeft tijd nodig. Hij heeft tijd nodig.

Geef hem even de ruimte, praat vanaf écht nu niet meer met anderen (behalve eventueel zijn vader) over zijn situatie en wees de komende tijd vooral heel lief voor jezelf. Komt tijd, komt raad.

Knuffel

Ik snap zoons gevoel en ik snap bovenstaand advies maar aan de andere kant is het als ouder moeten dealen met een kind met dergelijke problematiek zo zwaar dat je de steun van anderen heel hard nodig hebt om zelf overeind te blijven. En alleen met je partner praten of alleen delen dat het niet zo goed gaat is dan niet voldoende. Ik heb in een soortgelijke situatie gezeten en had het heel hard nodig om mijn zorgen te delen met vrienden of uit te huilen bij familie. Ik vind het volkomen onterecht dat je jezelf zo slecht en schuldig voelt en je schaamt omdat je zijn verhaal hebt gedeeld. Wel snap ik jouw zorgen om de situatie die hierdoor is ontstaan. Je kan het proberen aan zoon uit te leggen en verder heeft het denk ik tijd nodig. Hopelijk kan zoon het uiteindelijk accepteren en voelt hij zich snel.weer beter.

Ik vind dit heel erg dubbel. Natuurlijk heeft hij recht op privacy. Maar heeft hij uitdrukkelijk gezegd dat en wat jij niet mocht delen? Dat het een groot geheim was? Waarschijnlijk niet dus hoe kon jij dit dan weten? 

Daarnaast is deze hele situatie een enorme belasting voor jullie gezin. En zoiets is dus niet geheim te houden. Anderen merken het in jullie gedrag (zoals bij je jongste kind). En je woont niet op een eiland. Je wilt hem helpen maar moet er zelf niet aan onderdoor gaan. Bijvoorbeeld door tegen anderen te liegen. En ook jullie andere kinderen kan je echt geen spreekverbod opleggen. 

Kind zal dus moeten accepteren dat jullie geen plek zijn voor anonieme hulp. Jullie zijn een gezin midden in de samenleving. Dan had hij jullie erbuiten moeten houden en zelf naar de huisarts moeten gaan. 

Ophouden met excuses dus. Zie die boosheid als onderdeel van zijn psychische conditie. En hou jezelf niet verantwoordelijk voor zijn gedrag. Dat is hijzelf niet jij of jullie. Gezien zijn leeftijd en psyche zal hij de schuldvraag buiten zichzelf leggen. Wees dan resolut en verwijs het terug naar hemzelf. Jullie willen hem helpen maar uiteindelijk zal hij het zelf met behandeling moeten doen. En zo'n enorme crisis is niet geheim te houden. 

misschien een idee om zelf ook je verhaal met een profesional te delen, iemand met geheimhoudingsplicht. En die jouw misschien nuttige tips kan geven met de situatie om te gaan?

 Want jouw kennisen kring, komt waarschijnlijk grotendeels overeen met de zijne. Dus wanneer je het deelt met jouw kennisen, vertel je het aan mensen die hij ook weleens tegenkomt. 
Wat zou jij vinden, als de situatie omgedraaid was? Wat zou je zelf fijn vinden?

Ik heb ( of eigenlijk: wij als ouders hebben ) een lange periode gehad waarin het niet goed ging met ons kind. 
Nou, eigenlijk is dat nogal een understatement. Na heel veel behandelingen, zorgen en escalaties heeft zij uiteindelijk een klinische opname gehad. Zij was wel een stuk jonger dan jouw kind nu is. 

Het gesprek over zorgen delen vanuit mij als moeder is in die tijd een onderwerp van gesprek geweest tussen mij en ons kind. Ik besprak mijn zorg, mijn radeloosheid en noem maar op met 2 van mijn vriendinnen. 
Het voelt nogal eenzaam als ouder van een kind met wie het zo slecht gaat, deze twee mensen had ik uitgekozen om mijn zorg mee te delen. 
Daar werd ons kind in eerst instantie heel boos van; hoe durfde ik haar privé neer te leggen bij andere mensen?! Daar moest ik onmiddelijk mee stoppen! 
Ik heb over deze opmerking even moeten nadenken, daarna heb ik aan haar teruggekoppeld dat zij in principe niet gaat over met wie ik mijn zorgen en gedachtes deel. Zij mag er vanuit gaan dat ik respectvol over haar praat, maar zij beslist niet voor mij wanneer en met wie ik praat. Die grens heb ik dus hard aangegeven en die grens is ook door haar uiteindelijk gerespecteerd.

Uit jouw bericht begrijp ik dat jij persoonlijke dingen hebt gedeeld met relatief veel mensen, dat dat niet goed ontvangen is door jouw kind en dat je daar spijt van hebt.
Misschien kun je een gesprek voeren met je zoon en daarin een bepaalde mate van afstemming in bereiken. Bijvoorbeeld: 'Ik heb veel zorgen en die wil ik delen. Daar ga jij niet over. Ik mag beslissen wat ik deel en met wie ik dat deel.
Maar misschien kunnen we bespreken met wie ik die zorg deel en met wie niet. Met andere woorden, waar begint jouw pricacy en waar begint mijn behoefte aan ondersteuning?'

Bij ons heeft het ontzettend geholpen om dit samen uit te spreken. Ik ben daar ook gewoon eerlijk geweest:  'Voor jou is dit heel heftig en voor mij ook. Ik moet dit met andere mensen bespreken, het is teveel voor mij alleen.'

Ik denk dat het punt niet is dat ze met anderen heeft gesproken of dat ze “de crisis niet geheim heeft gehouden” maar dat het meer gaat om met wié ze heeft gesproken en wát ze allemaal heeft gezegd tegen die mensen (vriendin van broertje, moeder van vriendin van de desbetreffende zoon, dat soort mensen).

Ik begrijp heel goed dat je als ouder ook dingen kwijt moet, maar houd het dan gewoon bij je eigen inner circle van vriendinnen/man/moeder. Maar dat ziet TO nu ook gelukkig in. 

Ik denk dat grenzen aangeven nu alleen maar meer olie op het vuur gooit. Ik denk dat het echt verstandiger is om zoon even wat ruimte te geven. 

Ik begrijp je zoon. Hij is 20, geen 12. Je hebt de ouders van zijn vriendin ingelicht en je hart gelucht bij ze. Dat is niet ok.

En een jongen van die leeftijd thuis houden omdat de deur uit gaan niet vertrouwd voelt voor jou (!) kan niet. Je dwingt hem thuis te blijven, maar thuis is voor hem nu juist niet vertrouwd, niet veilig. Dus wat anders kan hij nu nog dan boos worden?  

Jij hebt geen recht op steun uit zijn netwerk. Je kunt beter de huisarts bellen.

Lieve TO, ik weet niet wat je exact gedeeld hebt, maar mijn reactie op het stukje dat je je excuses hebt aangeboden en dat je je heel goed realiseert dat het jouw schuld zou zijn als er toch iets gebeurt is: Nee!!!!! Echt niet!!!
Jij bent ook gewoon een mens met gevoelens en je deed wat je kon om er zelf niet aan onder door te gaan. Al die woede en walging van zoon hierover is echt niet normaal, hoor. Nul komma nul empathie! Voor nu heb je je excuses aangeboden en je zal het niet meer doen, je respecteert zijn grens. Ik zou proberen te stoppen erin te zwelgen en zo normaal mogelijk verder gaan.

Schoondochter schreef op 04-01-2026 om 08:56:

Ik begrijp je zoon. Hij is 20, geen 12. Je hebt de ouders van zijn vriendin ingelicht en je hart gelucht bij ze. Dat is niet ok.

En een jongen van die leeftijd thuis houden omdat de deur uit gaan niet vertrouwd voelt voor jou (!) kan niet. Je dwingt hem thuis te blijven, maar thuis is voor hem nu juist niet vertrouwd, niet veilig. Dus wat anders kan hij nu nog dan boos worden?

Jij hebt geen recht op steun uit zijn netwerk. Je kunt beter de huisarts bellen.

Hoe ik het las (crisisdienst, dag en nacht paraat) kon die gast elk moment zelfmoord plegen. Als moeder wil je dat toch koste wat kost voorkomen. Daarom is het met die andere ouders gedeeld, niet om even het hart te luchten. 

Delen ter bescherming, dat kun je doen in overleg denk ik. Als hij zich buiten jullie gezichtsveld wil begeven kun je aangeven dat je dan wel wil dat er andere mensen zijn die ook op hem letten. 
Je zorgen delen, dat betekent dat je ook al jouw gedachtes deelt, bijvoorbeeld over het touw, ook gedachtes die de situatie -naar zijn gevoel-  erger maken dan wat er aan de hand is en hem een stevig etiket opplakken. 
Ik denk dat het goed is als je nu kunt delen met iedereen dat het beter met hem gaat, dat medicatie werkt, dat je ziet dat hij er hard aan werkt en vooruit gaat, en dat je er vertrouwen in hebt dat het goed komt. Dan bekleed je hem met een ander beeld.
Ik denk toch dat je het nadenken over je eigen schuldgevoel los moet laten. Ja, hij was er boos over, hij heeft wellicht ook een punt, het is gebeurd. Het helpt niet om nu in jouw gevoel te blijven hangen. Het gaat even om hem en het is fijn dat het nu beter met hem gaat. Op dit moment kan het best zijn dat zijn vader hem nu even beter tot steun kan zijn. Er komen wel weer andere tijden.