Tiener op z’n kamer
Ken je dat? De ene dag laat ik los, accepteer ik en geniet ik van die paar momenten per dag dat er leuk contact is met m’n puber (net 16).
De volgende dag maak ik me toch druk om het feit dat hij zoveel op z’n kamer is, vrijwel niks deelt over wat er in hem omgaat en zich afzondert.
‘Joh, laat los. Die van mij zit ook de hele dag boven, dat hoort erbij’. Dat hoor ik altijd om me heen. Vaak hoor ik dan ook dat die puber daarnaast toch van alles doet en onderneemt.
Mijn zoon heeft echter geen bijbaantje, geen sport of andere buiten de deur hobby en geen vriendengroep. Hij gaat naar school (wat goed gaat) en is thuis. Wat hem betreft een prima leven, hij lijkt ook lekker in z’n vel te zitten, is nog jong in gedrag en sociaal wat onhandig. Hij houdt het graag veilig en voorspelbaar en heeft geen behoefte aan iets anders. Zegt hij (ik denk dat dit te maken heeft met ‘angst voor het nieuwe’). Op z’n kamer doet hij schoolwerk, bouwt knikkerbanen en maakt daar edits van, kijkt filmpjes, heeft online contacten (die hij niet kent irl) en doet af en toe een game.
Ja, hij heeft een diagnose ass.
Af en toe neem ik hem mee om iets leuks te doen (bios, pretpark, oid) en dat vindt hij ook leuk, maar dat gebeurt zeker niet wekelijks.
Als ik het zo opschrijf, denk ik weer bij mezelf ‘accepteer dat dit het is en wees blij dat zoon zich oké lijkt te voelen, het fijn heeft op z’n kamer en naar school gaat’.
Toch zoek ik ook geruststelling ofzo. Dat het herkenbaar is. Of dat ik als ouder nog iets kan doen om hem te stimuleren iets buiten de deur te doen (wat ik al probeer en m’n zoon vindt dat heel irritant).
Ik kom er op omdat dit een weekend is zonder plan. Hij vindt het fijn en doet het liefst niks, behalve hangen. Ik krijg er jeuk van en trek m’n eigen plan.
Enige herkenning?
Mvtj schreef op 27-08-2026 om 13:09:
Het frustreert mij ook behoorlijk dat vader geen begeleiding wil, maar het is niet de eerste keer dat dit gebeurt. Ik bekijk het maar van de positieve kant: als we nog getrouwd waren, had ik me waarschijnlijk naar hem geschikt en was er helemaal geen hulp gekomen.
Ik snap niet helemaal waarom hij het niet wil, hij is sinds een maand overspannen en volledig thuis. Lijkt me dat je dan juist hier wel tijd voor hebt. Maar goed, hij vindt het teveel. Iemand opperde vandaag: misschien is het voor hem te confronterend om met de jongens aan de slag te gaan en zijn eigen autisme gespiegeld te zien. (Hij vermoedt autisme bij zichzelf, maar wil geen diagnose traject)
Instelling zegt trouwens dat er alleen ouderbegeleiding komt, omdat de jongens zelf geen hulpvraag hebben op dit moment. Die zeggen lekker puberaal "waarom moet dit? Stom. Ik ga er niks mee doen"
Ik denk dat je dan in dit geval vooral voor jezelf moet zorgen en de ouderbegeleiding dus alleen voor jezelf moet regelen. Dan leer jij over jouw situatie met de kinderen thuis en is de situatie bij vader zijn pakkie-an.
Met overspannenheid lijkt het dan alsof iemand tijd zat heeft, maar iemand heeft dan geen mentale ruimte door stress/vastlopen. In die zin begrijp ik wel waarom je ex dit er niet bij kan hebben, hoewel ouderbegeleiding hem juist wel zou kunnen helpen (maar dat voelt voor hem waarschijnlijk niet zo omdat hij in die mentale/emotionele overbelasting zit)