Tiener op z’n kamer
Ken je dat? De ene dag laat ik los, accepteer ik en geniet ik van die paar momenten per dag dat er leuk contact is met m’n puber (net 16).
De volgende dag maak ik me toch druk om het feit dat hij zoveel op z’n kamer is, vrijwel niks deelt over wat er in hem omgaat en zich afzondert.
‘Joh, laat los. Die van mij zit ook de hele dag boven, dat hoort erbij’. Dat hoor ik altijd om me heen. Vaak hoor ik dan ook dat die puber daarnaast toch van alles doet en onderneemt.
Mijn zoon heeft echter geen bijbaantje, geen sport of andere buiten de deur hobby en geen vriendengroep. Hij gaat naar school (wat goed gaat) en is thuis. Wat hem betreft een prima leven, hij lijkt ook lekker in z’n vel te zitten, is nog jong in gedrag en sociaal wat onhandig. Hij houdt het graag veilig en voorspelbaar en heeft geen behoefte aan iets anders. Zegt hij (ik denk dat dit te maken heeft met ‘angst voor het nieuwe’). Op z’n kamer doet hij schoolwerk, bouwt knikkerbanen en maakt daar edits van, kijkt filmpjes, heeft online contacten (die hij niet kent irl) en doet af en toe een game.
Ja, hij heeft een diagnose ass.
Af en toe neem ik hem mee om iets leuks te doen (bios, pretpark, oid) en dat vindt hij ook leuk, maar dat gebeurt zeker niet wekelijks.
Als ik het zo opschrijf, denk ik weer bij mezelf ‘accepteer dat dit het is en wees blij dat zoon zich oké lijkt te voelen, het fijn heeft op z’n kamer en naar school gaat’.
Toch zoek ik ook geruststelling ofzo. Dat het herkenbaar is. Of dat ik als ouder nog iets kan doen om hem te stimuleren iets buiten de deur te doen (wat ik al probeer en m’n zoon vindt dat heel irritant).
Ik kom er op omdat dit een weekend is zonder plan. Hij vindt het fijn en doet het liefst niks, behalve hangen. Ik krijg er jeuk van en trek m’n eigen plan.
Enige herkenning?
Evaluna schreef op 23-07-2026 om 08:37:
Herkenbaar wat je schrijft. Keuzes maken die ze zelf niet overziet. Juist haar autisme zit haar dan in de weg en iets doen omdat een ander er blij van wordt heeft ze nog niet geleerd. Tenminste, in kleine dingen wel, maar medicatie is daar echt te groot voor.
Ik heb het inderdaad maar even gelaten en we zijn inmiddels geweest, de psychiater had wel door hoe het zat. Ze krijgt druppels anti depressiva. Te starten met een hele lage dosering en dan langzaam opbouwen. Ze gaf niet volmondig akkoord maar wilde het wel proberen.
Een mooie uitspraak, vredesonderhandelingen voer je niet aan het front! Ik ga hem onthouden.
Hoe is het met jou mamaE? Je dochter is op kamp toch? Misschien wel stil, maar ook een moment om op te laden.
Hebben jullie ook een termijn afgesproken dat ze het gaat proberen? Want heel letterlijk genomen is een paar dagen ook proberen en dan kan ze zeggen 'nou ik heb het geprobeerd en het werkt niet/voelt niet fijn' en dan stopt ze er weer mee.
Juist ook omdat dit opgebouwd moet worden en er in het begin bijwerkingen kunnen optreden. Het lijkt me raadzaam om dat met haar te bespreken, dat dat kan gebeuren en dat het misschien niet fijn is, maar wel iets waar ze even doorheen moet en dat het geen reden is om na drie dagen de handdoek in de ring te gooien.
Dochter is gisteren weer teruggekomen van kamp en ze heeft ontzettend genoten, maar als ze terugkomt moet ze ook ontladen en ontprikkelen. Want ze houdt ze zich daar dan wel groot, maar heeft ondertussen wel wat kleine frustraties opgebouwd. Onder andere draadjes van de hechtingen in haar mond, sommige dingen waren wat lastig met eten. We hadden daar wel de leiding over geïnformeerd. Eén keer heeft ze blijkbaar een aanvaring gehad met een ander kind waarbij ze ontplofte en ook heel verdrietig was.
Gelukkig is dat wel goed opgevangen door dochter even apart te nemen met iemand van de leiding die ze vertrouwt en het daarna uit te praten met het andere kind.
We hebben wel even op kunnen laden. Ik mis haar ook niet per se als ik weet dat ze het naar de zin heeft.
Kaassoufflee schreef op 23-07-2026 om 09:09:
Hier werkt het ook beter als we bij veranderingen eerst iets aankondigen, dan in laten weken en daarna stap voor stap begeleiden.
Luchtig voorbeeld: de magnetron. Zonen hadden beiden eerst grote weerstand, maar nu merken ze hoe veel fijner het is met warm eten in wisseldiensten door hun werk. (en voor mij ook organisatorisch veel voordelen, dat was de aanleiding)
Stap voor stap uitleggen wat de voordelen zijn tov de huidige situatie en het apparaat met hen samen ontdekken (welke stand en tijd e.d.) en zelfs de magnetronmaaltijden die ik nu heel af en toe koop om mezelf lucht te geven, vallen in de smaak.
Het werkt bij mijzelf vaak ook zo met veranderingen. Inmiddels weet ik dat de meeste veranderingen niet voor niets zijn en het meestal tot verbetering leidt. Daarom geef ik mezelf ook tijd om aan het idee te wennen, voordat ik uit eerste reactie gelijk Nee roep met de hakken in het zand.
Oh haha lol, ik ben meestal ook niet direct fan van veranderingen of vernieuwingen.
Maar ik pas ervoor om alle categorische weigeringen van een ander te faciliteren. Als je geen eten uit de magnetron blieft, dan eet je maar niet. Of je kookt zelf. Maar ik ga niet drie keer koken op drie verschillende tijden.
Wij hebben dit soort dingen vooral met medische issues. Dochter heeft al sinds ze twee is een bril en de sterkte was heel lang stabiel. Paar jaar geleden moest de sterkte iets omhoog. Dat maakte ze vele malen groter dan het was, boos, huilen, drama. Toen heeft mijn man op een gegeven moment gezegd 'voor het einde van de zomervakantie heb jij een nieuwe bril, want op school is het wel belangrijk dat je goed ziet. Zeg maar wanneer je er klaar voor bent'. En toen was ze er twee of drie dagen later al klaar voor.
Als we dan meteen na zo'n bezoekje aan de oogarts naar de opticien gaan, werkt ze niet mee, doet boos tegen alles en iedereen en schopt een complete scène in die winkel.
Toen ze aan scheelzien geopereerd moest worden, zat er best veel tijd tussen 'misschien is dit in de toekomst toch nodig' naar 'helaas moet het toch'. Ze was wel verdrietig, maar niet allesoverheersend boos. En ze mocht meedenken over het wanneer en hoe. Dat gaf haar autonomie en rust.
Zelfde met het trekken van haar kiezen vorige week; ondanks voorbereiding en dat ze wist dat die kans bestond, overviel het haar en zit de spanning en de emotie op dat moment heel hoog. Een dag later zag ze zelf ook wel in dat het beter was en kon ze ook de stap zetten om samen te tandarts te bellen. Schakeltijd is een ding. Ze heeft het nodig.
Hoe gaat het nu met je dochter en de medicatie Evaluna?
De eerste dagen voelde ze weinig. Ik zag wat begin verergering, maar verder niet. De laatste twee dagen begint ze wel weer dat gedempte gevoel te krijgen (of is dat rust?) en haar humeur is om op te schieten. Duimen dat het onder begin verergering valt en we binnenkort ook de positieve effecten zien! Woensdag weer contact met de psychiater.
Hmm, klinkt nog niet heel hoopvol en positief. Ik hoop ook dat het onder wennen/begin verergering valt en het uiteindelijk wel positief uitpakt.
Je schreef eerder dat bij de eerste poging alles veel makkelijker ging. Heeft ze nu dan andere medicatie? En waarom?
De schoolvakantie in onze regio nadert zijn einde, en het voelt best gek dat er bij ons geen nieuw schooljaar met bijbehorende stress begint. Beide jongens komen bijna weer thuis van 3 weken bij vader, en ik mis ze best wel, het voelt wat zwaar op mijn hart. Vanuit de jongens zelf kwam er geen initiatief om tussendoor te videobellen, maar toen ik het zelf voorstelde vonden ze het wel erg leuk. De tweede keer had de oudste geen zin maar de jongste vond het leuk.
Mijn man en ik waren op vakantie maar zijn eerder thuisgekomen omdat ik me helemaal niet lekker voelde. Nu nog niet, maar ik ben tenminste thuis nu. Iets griepachtigs.
De vakantie die ik eerder deze zomer met mijn oudste zoon had, was erg geslaagd. Het programma was goed te doen en interessant, de groep was rustig en niet al te groot. Er waren wel een paar uitdagingen, maar we vonden telkens wel een goede oplossing of benadering. We hoefden niet telkens met de groep iets te doen: als we ergens waren gebracht met de bus, verspreidde iedereen zich en waren we allemaal weer op de afgesproken tijd terug bij de bus, waardoor wij het op de locaties gezellig hadden met z’n tweeën. We kijken er positief en blij op terug.
Hoi Kaas, voel je je ondertussen beter?
Klinkt als een hele geslaagde vakantie verder.
Ik kijk ook terug op een fijne, relaxte vakantie. Hier zijn de jongens maandag weer begonnen met school. Ik heb nu twee op het voortgezet onderwijs, eentje al in de derde en de andere in de brugklas.
Daarnaast hebben we een intakegesprek gehad voor ondersteuning van ons ouders. Helaas lijkt het erop dat mijn ex gaat afhaken, maar dan laat ik het traject via mij lopen is nu mijn gedachtengang.
Hier inmiddels de laatste week vakantie, maandag begint dochter aan haar laatste jaar basisschool. We hebben een fijne vakantie gehad, maar met momenten wel erg warm. Tijdens de kampen en logeerpartijen had dochter de buitenboordbeugel veel te weinig gedragen, dus om dat te compenseren de rest van de vakantie bijna de hele dag. En daar kwam soms echt wel even wat frustratie en tranen bij kijken, zeker als het heel warm was. Mijn man had daar met momenten wel even moeite mee, want keuzes hebben consequenties. Gelukkig snapt dochter dat ook wel en gaat het meer om even knuffelen en vasthouden en bemoedigen. Gelukkig is dat niet geëscaleerd.
Gisteren weer een afspraak bij de ortho gehad en gelukkig mag dochter de buitenboordbeugel nu wel afbouwen naar alleen in de nacht. Dat is wel heel fijn.
Volgende week hebben we een afspraak met de kaakchirurg over de kaakbothersteloperatie. Daar hebben we het wel even over gehad met dochter, wat zij daarin wilde. Dat was aanvankelijk 'niks, ik wil die stomme operatie niet', maar uiteindelijk lukte het ons om haar te overtuigen dat het wel zo handig is om dit te doen voordat ze naar de middelbare school gaat. En dat de periode tussen de doorstroomtoets en de afscheidsactiviteiten wel het meest handig is. En ook dat het herstellen van haar kaakbot niet betekent dat ze dan ook verplicht implantaten moet nemen later, maar dat het wel de mogelijkheid biedt. En ja, die operatie is echt niet niks, dat zien wij ook wel en alle emotie daarover mag er ook zijn.
Toch wel trots op ons lieve meisje dat ze zelf ook haar verantwoordelijkheid neemt voor keuzes, dat ze voor rede vatbaar is en dat het haar lukt om de emotie niet de overhand te laten nemen. Ik vind dat ze goede stappen zet een mooie ontwikkeling doormaakt.
Mvtj schreef op 18-08-2026 om 18:19:
Hoi Kaas, voel je je ondertussen beter?
Klinkt als een hele geslaagde vakantie verder.
Ik kijk ook terug op een fijne, relaxte vakantie. Hier zijn de jongens maandag weer begonnen met school. Ik heb nu twee op het voortgezet onderwijs, eentje al in de derde en de andere in de brugklas.
Daarnaast hebben we een intakegesprek gehad voor ondersteuning van ons ouders. Helaas lijkt het erop dat mijn ex gaat afhaken, maar dan laat ik het traject via mij lopen is nu mijn gedachtengang.
Ik voel me al weer een stuk beter hoor, nog wat verkouden maar dat geeft niets.
Het is misschien juist wel eenvoudiger om de school alleen via jou te laten lopen qua actiepunten/vergaderingen etc. Daar is het bij ons ook op uitgedraaid. Bij de belangrijkste dingen hield ik vader wel op de hoogte, maar het dagelijkse niet. Hij kreeg wel ook alle mails die aan mij gericht waren van de betreffende docent/mentor/begeleider, en als hij er niet bij stond dan stuurde ik het door. Dan was hij wel op de hoogte en kon hij bellen voor toelichting. Werkte goed bij ons.
Kaassoufflee schreef op 19-08-2026 om 19:49:
[..]
Ik voel me al weer een stuk beter hoor, nog wat verkouden maar dat geeft niets.
Het is misschien juist wel eenvoudiger om de school alleen via jou te laten lopen qua actiepunten/vergaderingen etc. Daar is het bij ons ook op uitgedraaid. Bij de belangrijkste dingen hield ik vader wel op de hoogte, maar het dagelijkse niet. Hij kreeg wel ook alle mails die aan mij gericht waren van de betreffende docent/mentor/begeleider, en als hij er niet bij stond dan stuurde ik het door. Dan was hij wel op de hoogte en kon hij bellen voor toelichting. Werkte goed bij ons.
Gelukkig Kaas!
Ah ik zie dat er twee dingen door elkaar lopen. De ondersteuning is niet via school, maar een externe zorgverlener. Naar mijn mening moeten we wel allebei de begeleiding krijgen, want de kinderen wonen in twee huizen, twee ouders met verschillende aanpak. En ze zijn ook wat vaker bij vader dan bij mij.
Mvtj schreef op 24-08-2026 om 11:17:
[..]
Gelukkig Kaas!
Ah ik zie dat er twee dingen door elkaar lopen. De ondersteuning is niet via school, maar een externe zorgverlener. Naar mijn mening moeten we wel allebei de begeleiding krijgen, want de kinderen wonen in twee huizen, twee ouders met verschillende aanpak. En ze zijn ook wat vaker bij vader dan bij mij.
Ik vind het eigenlijk wel belangrijk dat jullie beiden meewerken aan begeleiding. Het is aangevraagd omdat er blijkbaar een hulpvraag ligt voor jullie kinderen. Dan kun je in mijn ogen als ouder niet zeggen 'mwah, vind het toch wat ingewikkeld, doe jij maar alleen'. Je ex heeft óók kinderen met autisme en een hulpvraag. En daarmee de verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat jullie kinderen daarmee leren omgaan, maar ook hoe hij daar zelf het beste mee kan omgaan.
Autisme is te omvangrijk om dat bij één ouder neer te leggen. Als ze bij vader zijn, is dat niet opeens weg of zo. Zou wel handig zijn, als je het af en toe thuis kon laten.
Aanvulling; als vader niet meewerkt, zou ik het zelf toch wel doen. En dan de belangrijkste dingen/handvatten wel delen. Soort handleiding van wat je kinderen nodig hebben en hoe hij dat het beste kan bieden.
Je kunt hem immers niet dwingen. Zeker niet omdat het je ex is.
Mvtj schreef op 24-08-2026 om 11:17:
[..]
Gelukkig Kaas!
Ah ik zie dat er twee dingen door elkaar lopen. De ondersteuning is niet via school, maar een externe zorgverlener. Naar mijn mening moeten we wel allebei de begeleiding krijgen, want de kinderen wonen in twee huizen, twee ouders met verschillende aanpak. En ze zijn ook wat vaker bij vader dan bij mij.
Ah, ik snap het.
De zorgverdeling bij ons was anders (12/14 bij mij, 2/14 bij vader) en vader woont in heel andere regio, daarom kwam de zorg sowieso al voor het leeuwendeel (zeg maar gerust helemaal) op mijn bordje. Dus zowel de diagnostiek-onderzoeken als de ambulante begeleiding als de schoolbegeleiding kwam ook allemaal bij mij terecht. Ik heb de belangrijkste dingen wel altijd gecommuniceerd met hem, en ook kon hij online psycho-educatie over ASS volgen en heel soms was hij online bij schooldingen.
Qua begeleiding in de weekenden dat de kinderen bij hem waren en huiswerk moesten doen was het drie keer niks: ik legde wel uit waarom hij zich er toch drukker om moest maken en hoe hij ze kon (moest) helpen, maar het kwam er slechts zelden een beetje van. Met als gevolg dat ze in zijn zorgweekenden nagenoeg of helemaal geen huiswerk deden (extra knap dat ze hun diploma toch hebben gehaald!) Toen ik in januari kanker kreeg, heeft hij wel dingen op zich genomen qua schoolcontacten.
Ik vermoed dat hij zich nog wel veel beter moet voorbereiden op het inwonen bij hem straks…vanuit hier ben ik al wat bezig met voorbereiden op overdragen van de zorg; ik hoop dat ik het los kan laten en het toch allemaal goed komt.
Bij jullie is het wel belangrijk dat vader ook heel goed weet wat er speelt en wat er nodig is aan begeleiding en benadering, jullie kinderen zijn er een aanzienlijk deel van de tijd! En ze moeten echt nog wel een aantal jaren naar school en thuis wonen, dus vader zal toch wel moeten worden doordrongen van zijn verantwoordelijkheid, lijkt me. Je kunt het traject wel via jou laten lopen, maar vader zal toch wel net als jij ook de hulp moeten toelaten bij hem in huis/gezin. Is hij ergens bang voor/bezorgd over als er iemand bij hem over de vloer komt? Ze kijken alleen naar wat de kinderen en hij nodig hebben en doen geen hygiëne- of interieurcontrole of zo (tenzij het zo opvallend is dat ze geen moeite hoeven te doen om te zien dat het te erg is) Hier was het trouwens ook een optie dat de kinderen naar het kantoorpand van de ambulante organisatie gingen voor hun wekelijkse afspraak, misschien kan dat ook wel bij jullie zo?
Het frustreert mij ook behoorlijk dat vader geen begeleiding wil, maar het is niet de eerste keer dat dit gebeurt. Ik bekijk het maar van de positieve kant: als we nog getrouwd waren, had ik me waarschijnlijk naar hem geschikt en was er helemaal geen hulp gekomen.
Ik snap niet helemaal waarom hij het niet wil, hij is sinds een maand overspannen en volledig thuis. Lijkt me dat je dan juist hier wel tijd voor hebt. Maar goed, hij vindt het teveel. Iemand opperde vandaag: misschien is het voor hem te confronterend om met de jongens aan de slag te gaan en zijn eigen autisme gespiegeld te zien. (Hij vermoedt autisme bij zichzelf, maar wil geen diagnose traject)
Instelling zegt trouwens dat er alleen ouderbegeleiding komt, omdat de jongens zelf geen hulpvraag hebben op dit moment. Die zeggen lekker puberaal "waarom moet dit? Stom. Ik ga er niks mee doen"
Mvtj, overspannen thuis zitten wil niet zeggen dat je tijd genoeg hebt. Integendeel. Je komt nergens meer aan toe, niet aan werken bijvoorbeeld. Je mag blij zijn als je de dagelijkse verzorging aankunt.