Tiener op z’n kamer
Ken je dat? De ene dag laat ik los, accepteer ik en geniet ik van die paar momenten per dag dat er leuk contact is met m’n puber (net 16).
De volgende dag maak ik me toch druk om het feit dat hij zoveel op z’n kamer is, vrijwel niks deelt over wat er in hem omgaat en zich afzondert.
‘Joh, laat los. Die van mij zit ook de hele dag boven, dat hoort erbij’. Dat hoor ik altijd om me heen. Vaak hoor ik dan ook dat die puber daarnaast toch van alles doet en onderneemt.
Mijn zoon heeft echter geen bijbaantje, geen sport of andere buiten de deur hobby en geen vriendengroep. Hij gaat naar school (wat goed gaat) en is thuis. Wat hem betreft een prima leven, hij lijkt ook lekker in z’n vel te zitten, is nog jong in gedrag en sociaal wat onhandig. Hij houdt het graag veilig en voorspelbaar en heeft geen behoefte aan iets anders. Zegt hij (ik denk dat dit te maken heeft met ‘angst voor het nieuwe’). Op z’n kamer doet hij schoolwerk, bouwt knikkerbanen en maakt daar edits van, kijkt filmpjes, heeft online contacten (die hij niet kent irl) en doet af en toe een game.
Ja, hij heeft een diagnose ass.
Af en toe neem ik hem mee om iets leuks te doen (bios, pretpark, oid) en dat vindt hij ook leuk, maar dat gebeurt zeker niet wekelijks.
Als ik het zo opschrijf, denk ik weer bij mezelf ‘accepteer dat dit het is en wees blij dat zoon zich oké lijkt te voelen, het fijn heeft op z’n kamer en naar school gaat’.
Toch zoek ik ook geruststelling ofzo. Dat het herkenbaar is. Of dat ik als ouder nog iets kan doen om hem te stimuleren iets buiten de deur te doen (wat ik al probeer en m’n zoon vindt dat heel irritant).
Ik kom er op omdat dit een weekend is zonder plan. Hij vindt het fijn en doet het liefst niks, behalve hangen. Ik krijg er jeuk van en trek m’n eigen plan.
Enige herkenning?
Ben je ondertussen weer een beetje bijgekomen, MamaE?
Mvtj schreef op 08-01-2026 om 20:05:
Ben je ondertussen weer een beetje bijgekomen, MamaE?
Ja, enigszins. Ik moest deze week verplicht thuiswerken vanwege de sneeuw (die eergisteren en vandaag nauwelijks aanwezig was). Ik merk wel veel vermoeidheid in mijn benen, behalve als ik ga wandelen. En wat last van mijn buik en rug.
Nou ja, het komt wel weer goed. Mijn meisje kiest hier ook niet voor. Ik leer steeds een beetje bij in voor mezelf zorgen, grenzen bewaken, leven naar wat kan en niet wat ik zou willen of zou moeten kunnen en naar energie in plaats van agendatechnische haalbaarheid. En soms doe je wat nodig is voor je kind.
Hier loopt het een beetje over. Ik zit nu ziek thuis voor de komende maanden. Ik blijk namelijk helaas borstkanker te hebben. Gelukkig is het op tijd ontdekt en ga ik met 99% zekerheid genezen. Het is evenzogoed wel een achtbaan. Binnen de diagnose heb ik wel veel geluk, dat besef ik heel goed en daar ben ik heel dankbaar voor. Het valt alleen wel samen met het examenjaar van mijn beide autistische zonen. Die combinatie is wat het vooral zwaar voor mij maakt naar mijn gevoel. Kan ik er genoeg voor hen zijn? Kom ik aan mijn eigen behoeften toe? En hoe gaan ze hiermee om? De ambulante begeleiding voor jongste begint bijna, hopelijk werkt dat goed voor hem. Hij is nu heel aanhankelijk, komt vaak even kijken tussendoor en doet graag even iets leuks samen. Hij slaapt slechter (net als ik) maar dat kan ook van de spanning voor de tentamens en dergelijke zijn. Hij ziet ook wel dat we aan de ‘gelukkige kant’ van de diagnose zitten. En we vinden het fijn dat we het samen goed hebben, we staan in goede verbinding. Oudste zoon wil het er liever niet over hebben, hij wil alleen met zijn eigen gevoel zijn. Dat respecteer ik zo goed mogelijk, maar ik zeg wel af en toe dat hij altijd bij ons terecht kan als hij dat toch nodig heeft. School weet ervan en houdt beide jongens goed in de gaten wat hun behoeften betreft.
Wat heftig, Kaassoufflee. Ik heb al een tijdje niet meer geschreven maar lees nog steeds mee. Ik wil jou en je gezin heel veel sterkte wensen, ook met de aankomende behandeling. Weet je al hoe deze eruit komt te zien?
lampion schreef op 15-01-2026 om 18:15:
Wat heftig, Kaassoufflee. Ik heb al een tijdje niet meer geschreven maar lees nog steeds mee. Ik wil jou en je gezin heel veel sterkte wensen, ook met de aankomende behandeling. Weet je al hoe deze eruit komt te zien?
Dankjewel 🙏
Veel sterkte, Kaassoufle.
S.ndra schreef op 15-01-2026 om 22:23:
Veel sterkte, Kaassoufle.
Dankjewel 🙏
Ach, Kaassoufflee, wat ontzettend naar dit. Heel veel sterkte en beterschap toegewenst de komende tijd. Voor jou en voor je man en kinderen. Ik zou ze vooral blijven volgen in hun behoefte om wel/niet te praten, maar ook de vinger aan de pols houden.
Uiteindelijk is gezondheid het allerbelangrijkste. Mocht het qua school toch niet lukken dit jaar, dan volgend jaar beter. Het is niet fijn, maar dit soort dingen komen nooit uit.
Zorg goed voor jezelf en als je iets kwijt wil, dan kan dat hier.
MamaE schreef op 16-01-2026 om 10:32:
Ach, Kaassoufflee, wat ontzettend naar dit. Heel veel sterkte en beterschap toegewenst de komende tijd. Voor jou en voor je man en kinderen. Ik zou ze vooral blijven volgen in hun behoefte om wel/niet te praten, maar ook de vinger aan de pols houden.
Uiteindelijk is gezondheid het allerbelangrijkste. Mocht het qua school toch niet lukken dit jaar, dan volgend jaar beter. Het is niet fijn, maar dit soort dingen komen nooit uit.
Zorg goed voor jezelf en als je iets kwijt wil, dan kan dat hier.
Dankjewel 🙏
Oh jee, Kaas, dat is schrikken. Ik wens je de komende tijd heel veel sterkte met alle behandelingen. Ik weet uit ervaring dat als je zelf ziek wordt de balans anders wordt. Je kan niet anders dan ook energie aan jezelf (en je eigen emoties!) besteden. In de eerste jaren heb ik onwijs veel schuldgevoel naar mijn kinderen gehad en als ik nu terugkijk, zou ik mezelf gunnen om milder te zijn (geweest). Oh ja en nog een belangrijke les: blijf ook energie reserveren om dingen te doen die je energie geven.
Mvtj schreef op 16-01-2026 om 11:03:
Oh jee, Kaas, dat is schrikken. Ik wens je de komende tijd heel veel sterkte met alle behandelingen. Ik weet uit ervaring dat als je zelf ziek wordt de balans anders wordt. Je kan niet anders dan ook energie aan jezelf (en je eigen emoties!) besteden. In de eerste jaren heb ik onwijs veel schuldgevoel naar mijn kinderen gehad en als ik nu terugkijk, zou ik mezelf gunnen om milder te zijn (geweest). Oh ja en nog een belangrijke les: blijf ook energie reserveren om dingen te doen die je energie geven.
Dankjewel 🙏
Wat een naar bericht Kaas, veel sterkte! Kwam hier toevallig weer eens kijken… let goed op jezelf!
Zonnig77 schreef op 19-01-2026 om 21:52:
Wat een naar bericht Kaas, veel sterkte! Kwam hier toevallig weer eens kijken… let goed op jezelf!
Dankjewel 🙏
Hoe gaat het bij jou nu, Zonnig?
Het gaat wel goed! Zoon (de reden waarom ik dit topic startte) gaat lekker, zit in zn examenjaar, is heel chill. Nog altijd veel op z’n kamer, ik kan dat inmiddels helemaal ‘accepteren’. Hij vermijdt nu wat stappen zoals een vervolgstudie kiezen. Dat nieuwe brengt toch wat spanning verwacht ik, hij internaliseert dus echt weet ik het niet. Maar hij glom tijdens een open dag bij een bepaalde richting en we weten allemaal dat dit het gaat worden 
Jongste zoon geeft me momenteel vaker kopzorgen. Die is lekker z’n autonomie aan het ontdekken, zullen we maar zeggen.. Heel ander kind en ook genieten geblazen!
Zonnig77 schreef op 21-01-2026 om 10:58:
Het gaat wel goed! Zoon (de reden waarom ik dit topic startte) gaat lekker, zit in zn examenjaar, is heel chill. Nog altijd veel op z’n kamer, ik kan dat inmiddels helemaal ‘accepteren’. Hij vermijdt nu wat stappen zoals een vervolgstudie kiezen. Dat nieuwe brengt toch wat spanning verwacht ik, hij internaliseert dus echt weet ik het niet. Maar hij glom tijdens een open dag bij een bepaalde richting en we weten allemaal dat dit het gaat worden
Jongste zoon geeft me momenteel vaker kopzorgen. Die is lekker z’n autonomie aan het ontdekken, zullen we maar zeggen.. Heel ander kind en ook genieten geblazen!
Wat fijn om te lezen dat dit topic en ervaringen van lotgenoten je hebben geholpen om je zoon te accepteren zoals hij is. Dat vind ik echt heel mooi aan dit forum!
Natuurlijk is een vervolgopleiding spannend, want een keuze voelt misschien ook meteen heel definitief (al hoeft het dat niet te zijn). Maar fijn dat hij ergens enthousiast van wordt, dat geeft hoop.