Spanningen vanwege stiefzoon
Het is alweer een hele tijd geleden dat ik voor het laatst hier iets plaatste. Ook omdat mij de negatieve reacties van een aantal leden hier mij ervan weerhielden om weer te vragen om advies/een luisterend oor. Toch merk ik dat de behoefte om mijn verhaal te doen groot is.
Stiefzoon is ondertussen 16 en flink aan het puberen. Alles wat je zegt of doet wordt een discussie en hij ziet ook geen grenzen of wilt deze niet zien. Een plantje op tafel is al te veel want dat kost hem weer extra tijd bij tafel dekken. Zeggen dat ik de woonkamer gezellig wil maken, helpt niet. Van hem mag ik het niet gezellig inrichten. Als er iets is wat hij raar vindt, dan moet je je bijna gaan verdedigen. Ieder ding wordt uit zijn verband getrokken. Gelukkig zit hij vooral alleen met eten beneden en tijdens de afwas. Voor de rest zit hij heel de avond te gamen. Ik merk dat als hij er is, een bepaalde spanning voel en dat ik niet 100% mezelf kan zijn. Als hij weer naar zijn moeder is, dan is heel die spanning weg.
En ja ik weet dat een puber is, die hebben zo hun eigenschappen, maar ik ken ook genoeg jongeren van zijn leeftijd die niet vooraan staan om commentaar te leveren, die wel doen wat er gevraagd wordt zonder te mopperen en die naast de computer ook nog een hobby hebben.
Ik wil dit helemaal niet hebben, want ik wil niet zo over hem denken. Vind dit ook niet leuk tegenover mijn vriend. Al ziet hij tegenwoordig ook steeds vaker waar ik tegen aanloop. Maar het gebeurt toch soms zelfs zo erg dat ik er voor zorg dat ik niet thuis ben als hij er is.
Ik vraag hier niet om meningen van Gerda's, maar vooral van andere stief/bonus ouders die kampen met eenzelfde soort verhaal?
-Een plantje op tafel is al te veel want dat kost hem weer extra tijd bij tafel dekken. Zeggen dat ik de woonkamer gezellig wil maken, helpt niet. Van hem mag ik het niet gezellig inrichten. Als er iets is wat hij raar vindt, dan moet je je bijna gaan verdedigen. Ieder ding wordt uit zijn verband getrokken. Gelukkig zit hij vooral alleen met eten beneden en tijdens de afwas. -
Pubers zeuren. Per definitie.
Hun schoenen zijn opeens door iemand opgeruimd, school begint al om half 9 en dat is te vroeg, school begint pas om één uur dus dan kun je net zo goed niet heengaan, er was een vet irritant mens voor ze bij de kassa, ze moeten hun kamer van jou persé opruimen terwijl het toch hún kamer is en iemand heeft ook nog eens een dom plantje op de tafel gezet dat ontzettend in de weg staat als je tafel moet dekken. Voor de gezélligheid notabene, pffff...
Pubers zijn dramaqueens bij uitstek. De vraag is niet hoe groot zij alles maken, maar hoe groot jij alles laat worden.
Wordt er gemopperd over een plantje dat in de weg staat? Hoef je niks mee, lekker laten mopperen. Of meedoen, kun je missschien ook nog eens samen lachen.
Als hij iets raar vindt, dan moet je jezelf gaan verdedigen? Nee hoor, dat moet helemaal niet, daar kies je zelf voor.
Ik denk dat je jezelf mag afvragen waarom deze jongen je zo triggert. Laten we wel wezen: hij heeft nog een excuus voor zijn gedrag. Hij is puber, zijn hersenen maken aantoonbaar grote veranderingen door.
Jij bent de volwassene en je hebt gekozen voor deze relatie en daarmee ook voor hem. Pubers ervaren genoeg afwijzingen in hun leven, wat ze nodig hebben zijn mensen die juist voor ze gaan.
En deze zin:
-Gelukkig zit hij vooral alleen met eten beneden en tijdens de afwas. -
Om te huilen, sorry.
Pubertijd denk ik...
Yumi schreef op 17-04-2026 om 23:53:
[..]
Ik neem iemand die dit beweert niet serieus.
Sterker nog: ik heb een ongebruikelijke voornaam. Een erg zelfingenomen meneer van een datingsite vond daar wat van en stelde een andere naam voor. Die heb ik echt uitgelachen.
Terug naar de puber: wat zegt zijn vader ervan? Ik heb het meegemaakt toen wij hier een relatie kregen en allebei een puber hadden. Afspraak nr 1: kind gaat altijd vóór en je bemoeit je niet met hoe de ander met zijn kind omgaat. En zelf het andere kind 'opvoeden' mocht al helemáál niet! Dat is soms erg ingewikkeld geweest. Soms kun je je beter terugtrekken (= weggaan) namelijk.
Na 6 jaar zijn we pas gaan samenwonen, kinderen volwassen. En we vinden nu allebei dat we gelukkig wat afstand hadden in het begin. Een plantje, de afwas, komop zeg! Je maakt er net zo'n drama van als de puber zelf. Nogmaals: wat zegt de vader?