Ik weet niet hoe ik tot mijn zoon (16) kan doordringen...
Hallo allemaal,
Ik ben nieuw in het forum.
Ik ben een man, wonende in Duitsland vanwege mijn werk.
Ik heb 2 zoons, 14 jaar en 16 jaar oud.
Met mijn 16-jarige zoon heb ik heel veel problemen in de opvoeding en ik hoop dat ik hier in het forum een leidraad kan vinden hoe ik er het beste mee omga.
Wat korte achtergrond informatie:
Tot april 2022 woonden mijn zoons, mijn vrouw en ik als familie in ons huis hier in Duisland.
Eind april 2022 ontdekte ik dat mijn vrouw vreemd ging met een buurman.
Kort daarop heb ik haar ervan kunnen overtuigen dat het beter zou zijn als zij ergens anders ging wonen, wat zij ook deed, ze woont nu een dorp verderop met mijn 2 zoons.
In Duitsland wordt helaas automatisch de kinderen in zo';n situatie aan de moeder toegekend.
Maar we hebben gezamelijk voogdij over de kinderen en de afspraak dat de kinderen zelf mogen beslissen waar ze zijn/slapen.
Door mijn beroep, ben ik natuurlijk regelmatig weg, maar toch wel zo'n 12-14 dagen per maand vrij.
Dit betekent meestal dat mijn jongste zoon, zodra ik thuis kom, door mij opgehaald wil worden.
Bij mijn oudste zoon is het intussen afhankelijk van wat hij met vrieden heeft afgesproken, wat ook ok is.
Nu, april 2026, is de scheiding eindelijk voltooid, het heeft 4 jaar geduurd.
Ik heb ons huis kunnen houden en heb haar uitgekocht.
Deze hele situatie heeft natuurlijk ook een grote invloed gehad op de kinderen.
Mijn jongste zoon (14 jaar), gaat gelukkig redelijk goed met de situatie om, hij praat met mij over problemen cq vraagt om raad als hij niet precies weet hoe hij met de situatie om moet gaan.
Mijn oudste zoon, 16 jaar, gaat heel anders met de situatie om, namelijk hij lijkt het te negeren en misbruikt het feit dat bij zijn moeder andere, cq geen regels gelden, dan bij mij thuis.
Zijn moeder heeft naast haar 50% deeltijd job ook nog een job in ons dorp als receptioniste.
Daardoor is zij vaak 's-avonds pas na 21:00 thuis.
Dat is al een van de punten waarover mijn zoon en ik vaak frictie hebben.
Ik vind het belangrijk dat als mijn zoons bij mij zijn, wij 's-avonds samen eten, mijn beide zoons en ik, zo tegen 18:30.
Mijn zoon vind dat veel te vroeg, bovendien is zijn argument altijd, dat geen enkele van zijn vrienden zo vroeg moeten eten en bij zijn moeder moet dat ook niet.
Een tweede probleem is dat zijn moeder mij elke vorm van macht in de opvoeding afneemt.
B.v. Als ik mijn zoon zeg dat hij zijn kamer moet opruimen, omdat ik door alle zooi op de grond er niet eens kan lopen zonder ergens op te staan, dan negeert hij dat gewoon.
Een tweede keer zeg ik het hem ook nog, daarna wordt ik boos en dreig b.v. met het afnemen van zijn drone of huisarrest.
Dan belt hij zijn moeder en die staat 5 minueten later voor de deur om hem op te halen.
Ik heb hier al vaak met haar over gesproken, dat dat zeker geen goede invloed op hem kan hebben, maar dat interesseert haar niet.
Ook toegeven dat hij fout zat, of zich verontschuldigen doet hij nooit, net als zijn moeder trouwens.
Zo zie ik tegenwoordig mijn oudste zoon steeds minder.
Toen ze nog jonger waren, moesten ze wel naar mij toe als hun moeder een paar dagen weg was, maar tegenwoordig vind zij dat mijn oudste zoon oud genoeg is om 2-3 nachten alleen in haar woning te verblijven.
Ik weet dat ik streng ben in de opvoeding, discipline vind ik belangrijk, maar heb het goevoel dat ik mijn oudste zoon zo kwijtraak.
Ik heb geen idee hoe ik hiermee moet omgaan zonder de situatie verder te escaleren, maar ook zie ik niet in dat ik van mijn principes af moet stappen.
Aangepast ivm privacy - op verzoek van TO
Het is denk ik heel gemakkelijk, wat vind je belangrijker? Je principes of de band met je zoon? Ik denk dat je te veel verwacht van iemand die vol in de pubertijd zit. Hoe belangrijk is het om samen te eten als een van de tafelgenoten er helemaal niet bij wil zijn?
Ik ben misschien vrij gemakkelijk maar ik geloof niet dat mijn kinderen nog straf kregen op die leeftijd. Wij bespraken dingen. Door straffen krijg je steeds meer de situatie dat het een machtstrijd wordt en het is duidelijk dat je die verliest. Ik zou eens een goed gesprek met je zoon aangaan en het omdraaien. Ik merk dat ons contact minder wordt dat vind ik pijnlijk, wat heb jij nodig om hier ook een fijne plek te hebben... Dan kun je "onderhandelen".
Een 16 jarige die kan je niet meer opvoeden. Er verandert helemaal niets aan die jongen doordat jij in die 12-14 dagen per maand dat je er bent en je eisen stelt aan hem.
Laat al die eisen en regels gaan en zeg enkel; je bent altijd welkom thuis bij me als je er is
praat ook op geen enkele manier lelijk over zijn moeder. Dat zij tot 21:00 savonds werkt is helemaal prima als je pubers hebt hoor. Lekker voor ze, beetje vrijheid.
Over 2 jaar is hij officieel kind-af al he. Realiseer dat.
Eens met kimdekim, je verwacht veel te veel, voor je het weet zit je in een machtstrijd die je niet gaat winnen. Zoek de connectie door iets met hem te gaan doen wat hij leuk vindt. Vraag hem naar zijn interesses, vraag op een geschikt moment hoe het met hem gaat, geef aan dat je er voor hem wil zijn, als hij dat nodig heeft.
Laat zijn kamer maar ontploft zijn, blijf in verbinding en laat los dat discipline nu belangrijk voor je is. Hij is zestien en heeft aardig wat te verstouwen gekregen.
Waarom is het erg dat hij niet om 18.30 aan tafel moet en hij zijn kamer niet opruimt? Over etenstijd kan je afspraken als in of hij wel of niet mee-eet. En zijn kamer is zijn kamer. Bij menig puber is die ontploft. Jij hebt niet zoveel te zoeken op zijn kamer. De ode deur dicht en je ziet er niets meer van.
Stap uit de machtsstrijd.
Duzz 14 dg van huis en dan wil je even optreden?
En moeder heeft 2 banen maar dat zal zomaar niet voor niks zijn ??
Je klinkt niet zo aardig .
Wat hier voor ook al gezegd wordt. Sluit bij zoon aan . Luister .
En lees eens een boek over het puberbrein. Begrip en je in de ander verplaatsen levert meer op dan discipline. Wat wil je dat je zoon later over je zegt? Mijn vader heeft me een strenge opvoeding gegeven, daar pluk ik nu wel wat vruchten van maar ik zie hem niet meer. Of: mijn vader was ook mijn vriend, hij stond altijd naast en achter me, nooit tegenover me.
Pubers komen steeds meer op gelijke hoogte met jou als ouder. Regels maken plaats voor afspraken. En die maak je dus samen, in overleg. Bovendien: pubers zetten zich af tegen hun ouders. Hoe strenger jij bent, hoe heftiger de tegenreactie.
Dreigen zou ik sowieso niet doen. En ook zou ik die kamer meer als privédomein van je zoon zien, dus deur dicht en er alleen komen als er écht iets moet (ramen wassen of .weet ik veel) of als hij het zelf vraagt.
Ik zou dit aankondigen: zeg lieve jongen, ik word vaak chagrijnig en boos over je kamer maar heb bedacht dat je dit toch vrijwel helemaal zelf mag weten. Ik zal er niet meer over zeuren. Met wel een verzoek. Etensresten moeten er echt niet liggen, wil je hierop letten? En als je vuile was hebt, doe het even zelf in de wasmand.
Ik ben het met je eens dat het ondermijnend is van zijn moeder om hem bij conflicten op te halen. Echt niet oké, maar je merkt het al: je verzoeken om hiermee te stoppen helpen niet, en tot nu toe zie je alleen je zoon nog mínder.
Ook hierover kun je gewoon van vader tot zoon op een betrekkelijk 'gezellige' manier proberen te praten. En natuurlijk op het moment dat het al redelijk gezellig ís, niet direct na een conflict of zo. Praat dan níet over zijn moeder, maar meer iets als: niet fijn dat als we elkaar zien, er af en toe ruzie komt. Dat zou ik ook niet willen. Ik denk dat jij het ook niet prettig vindt, hoe zouden we dit kunnen verbeteren? Het lijkt me het beste als we ruzies of irritaties samen te boven komen want ik vind het fijn en belangrijk om je regelmatig te blijven zien.
Praat er niet meer over met de moeder. Jij heb je relatie met zoon en het helpt toch niet.
Wat betreft eten, kun je toch vragen hoe laat hij normaal gesproken eet? En dat jíj het zo gezellig vindt om toch wel af en toe samen te eten. Vindt hij dat ook? (<dat vraag je dan). Dus niet een standaard verplichting om een standaard tijd, iets losser. Misschien heeft hij gelijk en eet hij altijd later en vaak alleen, of eten ze bij moeder thuis meestal 19.30 of 20.00 uur of nog later. Vraag het anders aan beide zoons tegelijkertijd: wat zouden jullie wél fijn vinden? Is een compromis anders een idee (iets later eten, en niet altijd met oudste zoon ook aan tafel)? Zoon voelt zich dan serieus genomen en wat meer gerespecteerd.
Het klinkt of je een bepaalde autoriteit wil blijven behouden/ heroveren. Maar hij is geen jongetjes van zeven meer. Beter contact zoeken dan de baas spelen. Vraag hem wat hij zou willen, luister naar hem. En zet door want de eerste tijd zal hij zich nukkig gedragen als hij dat niet gewend is van je.
Roos57 schreef op 15-04-2026 om 14:12:
Duzz 14 dg van huis en dan wil je even optreden?
En moeder heeft 2 banen maar dat zal zomaar niet voor niks zijn ??
Je klinkt niet zo aardig .
Wat hier voor ook al gezegd wordt. Sluit bij zoon aan . Luister .
Hallo Roos, dank je voor je antwoord.
even voor de goede orde, de moeder heeft de 2e job voor haar plezier, om haar vriendin, de dierenarts, te helpen.
voor het geld hoeft ze het niet te doen, ik betaal haar elke maand meer alimentatie dan veel mensen verdienen.
@KimdeKim @absor @felija @Tuinplant @Jonagold @Egel.
Heel erg bedankt voor jullie reacties.
Dat is wel even een eye-opener voor me.
Het zou onmogelijk voor mij geweest zijn tot dezelfde conclusie te komen.
Het probleem ben ik dus.
Ik zal moeten proberen, zoals jullie zeggen, van mijn principes af te stappen.
Dat zal zeker niet makkelijk zijn, maar ik ben bereid alles te doen voor mijn kids.
Dank jullie!
Even een tip voor forum-gebruik: niet ál te veel specifieke details. Anders ben je misschien makkelijker te achterhalen, voor bijvoorbeeld iemand die je kent.
Bijvoorbeeld het specifieke beroep van de moeder is van weinig belang, dat ze helpt /werkt bij een vriendin is ook teveel detail, welke vliegmaatschappij jij/jullie werken hoefde ook niet per se....
Misschien was Duitsland wel van belang, dat weet ik niet precies.
Hopelijk heb je wat aan de tips.
Probeer je kinderen wat positief te benaderen. 'Wat wel?' is een fijnere reactie dan 'waarom niet, het moet, ik wil het'. Succes
Oh, je tweede bericht, Remklep, wat een aardige reactie! Fijn!
Ik kan me trouwens ook voorstellen dat je het gevoel hebt een beetje te moeten 'compenseren' als je de moeder te makkelijk vindt. Misschien voelt zij dat andersom ook wel zo dus is het losse bij haar daardoor ook 'erger'. Dit is allemaal niet zo handig.
Je zoons groeien vast niet op voor galg en rad.
Oh ja, ook gezellige dingen doen en vergeet niet ook af en toe humor toe te passen!
Egel. schreef op 15-04-2026 om 16:29:
Even een tip voor forum-gebruik: niet ál te veel specifieke details. Anders ben je misschien makkelijker te achterhalen, voor bijvoorbeeld iemand die je kent.
Bijvoorbeeld het specifieke beroep van de moeder is van weinig belang, dat ze helpt /werkt bij een vriendin is ook teveel detail, welke vliegmaatschappij jij/jullie werken hoefde ook niet per se....
Misschien was Duitsland wel van belang, dat weet ik niet precies.
Hopelijk heb je wat aan de tips.
Probeer je kinderen wat positief te benaderen. 'Wat wel?' is een fijnere reactie dan 'waarom niet, het moet, ik wil het'. Succes
Je hebt gelijk, helaas kan ik mijn originele post niet meer aanpassen.
bedankt voor de tip!
Remklep schreef op 15-04-2026 om 16:37:
[..]
Je hebt gelijk, helaas kan ik mijn originele post niet meer aanpassen.
bedankt voor de tip!
Je kunt het uitroepteken gebruiken om aan forumbeheer te vragen om te herkenbare details, zoals waar jullie werken weg te halen.
Remklep schreef op 15-04-2026 om 16:27:
@KimdeKim @absor @felija @Tuinplant @Jonagold @Egel.
Heel erg bedankt voor jullie reacties.
Dat is wel even een eye-opener voor me.
Het zou onmogelijk voor mij geweest zijn tot dezelfde conclusie te komen.
Het probleem ben ik dus.
Ik zal moeten proberen, zoals jullie zeggen, van mijn principes af te stappen.
Dat zal zeker niet makkelijk zijn, maar ik ben bereid alles te doen voor mijn kids.
Dank jullie!
Graag gedaan! Soms heb je gewoon even de 'ongezouten' blik van een buitenstaander nodig. Goed dat je daarvoor openstaat.