Giga ommekeer
ruim 5 jaar geleden werden mijn vriend en ik verliefd op elkaar. En gelukkig kan ik vol overtuiging zeggen dat we dat nog steeds zijn.
Beiden hebben we twee kinderen. Hij een zoon (10) en dochter (14) ik een dochter (9) en een zoon (13). Inmiddels hele andere leeftijden dan waarop ze elkaar ruim 5 jaar geleden leerden kennen. We hebben nooit ervoor gekozen om samen te wonen. Bij de start van onze relatie was onze omgangsregeling gelijk, waardoor we de helft van de week zonder kinderen waren en om de week in het weekend onze handen vrij hadden. Inmiddels is dat iets gewijzigd omdat ik zelf geen co-ouderschap meer heb. Het moment zonder kinderen is ingekort van eens per twee weken een zaterdagmiddag tot zondag 19u. Wat natuurlijk prima is, want voor de kinderen is deze verdeling op dit moment het beste.
De eerste jaren verliepen bizar soepel, de kinderen matchten goed. Doordat de twee oudsten, maar ook de twee jongsten dezelfde hobby’s hadden, vermaakten zij zich onderling prima. Sinds haar 12e is er het een en ander aan het veranderen, de dochter van mijn vriend is lekker op tijd gestart met puberen.
Het begon ermee dat de smartphone een steeds grotere rol ging spelen. De vele uren tekenen aan tafel maakten plaats voor TikTok en Snapchat op de telefoon. Eerst nog in ons gezelschap, inmiddels vanaf haar eigen kamer, waardoor we haar nog maar nauwelijks zien.
De drie andere kinderen hebben zich aangepast aan deze nieuwe dynamiek, wat natuurlijk een stuk uitdagender is, spelen met 3. Maar het gaat, op natuurlijk af en toe eens een ruzietje na, echt nog steeds vrij goed. Ze missen wel die vierde oudste, maar ze krijgen haar er niet meer bij.
Waar we in de eerste drie jaar in de weekenden 1 nachtje met zn zessen konden zijn door op zaterdag bij elkaar te logeren doen we dat sinds een jaartje nog maar nauwelijks, om de ruimte te creëren die voelbaar steeds meer nodig is. Maar de sfeer in het huis van mijn vriend is jammer genoeg al langere tijd enorm omgeslagen en niet heel fijn meer. Zijn dochter neemt nergens meer deel aan, ook als wij er niet zijn. Je moet haar tig keer vragen om naar beneden te komen als het eten klaar is. Ze schuift pas aan als wij al begonnen zijn en is na de laatste hap zo snel mogelijk weer weg. Daar komt nog eens bij dat haar schoolresultaten steeds verder wegzakken, op dit moment zelfs zo erg dat haar gemiddelde cijfer over alle vakken een 5 is. Ze staat 7 voldoendes gemiddeld. Ze kan dus onmogelijk over gaan en zal wellicht ook van het atheneum moeten af stappen. Zelf doet ze alsof het haar niet zo veel doet, maar kan me haast niet voorstellen dat ze hier wel zelf veel last van heeft.
Ik maak me eerlijk gezegd al langere tijd best veel zorgen of het haar mentaal op dit moment wel goed gaat. Als we met zn allen aan tafel zitten staart ze heel bewust weg van tafel, ze kijkt niemand meer aan. Neemt niet deel aan een gesprek. Als ze al iets zegt richt ze zich volledig op haar vader of broer, nooit op ons drietjes. Wat uiteraard erg ongemakkelijk voelt. Overdag en in de avond zit/ligt ze veel op haar kamer, vaak zelfs met de gordijnen dicht overdag. In mijn beleving is de schermtijd extreem, maar mijn vriend maakt zich daar niet zo druk om ‘ze belt veel met vrienden, daar zie ik geen kwaad in’ zegt hij dan.
Afgelopen jaar is ze niet met ons mee op zomervakantie geweest. Ze gaf toen aan dat ze zich niet zo fijn voelde en kreeg de mogelijkheid die twee weken bij haar moeder te blijven. Ze voelde zich thuis gewoon het allerfijnste. Met veel verdriet van ons allemaal hebben we dit laten gebeuren. In de hoop dat de geboden ruimte haar goed zou doen. Maar voor aankomende zomer is door haar moeder, maar ook door opa en oma al aangekondigd dat ze haar die weken niet meer op gaan vangen. Iedereen loopt steeds meer vast met haar gedrag. Want het wordt ook steeds lastiger. Ze loegt veel, manipuleert haar ouders en grootouders. En is ook meermaals betrapt met illegale vapes. Ze is brutaal, en neemt ze steeds minder deel aan familiemomenten.
via mijn vriend heb ik deze week gehoord dat ze uitgesproken heeft geen deel uit te willen maken van ons gezin, volgens haar bewoordingen ‘een Hollywood-gezin’. Wat mij raakt want in mijn ogen zijn wij met zn 6en juist helemaal geen gezin. We wonen niet onder 1 dak, heel bewust. We zijn maar heel af en toe samen, geven eenieder (vooral haar) zijn of haar eigen ruimte. Maar dat lijkt zij niet in te zien. Ze zet zich af tegen een situatie die er in mijn ogen helemaal niet is.
Ze heeft nu aan mijn vriend aangegeven geen klik te voelen met mij en mijn twee kinderen. Dat die er wel ooit was, maar sinds twee jaar voor haar volledig weg is. Dit heeft mij persoonlijk hard geraakt, want ik weet niet wat ik hiermee kan of hiermee moet. Vooral ook omdat ik dit niet rechtstreeks van haar zelf hoor. We zien elkaar echt nauwelijks, afgelopen weekend hebben we elkaar in totaal maar 4 uurtjes gezien waarin zij slechts een kwartiertje bij onsaan tafel heeft gezeten om iets te eten. De overige uren was ze bij haar nieuwe vriendje. We worden volledig door haar genegeerd, niet eens begroet. Ze kijkt niet meer op als we binnen komen.
wat het gekke hieraan is, is dat als wij drieen er niet zijn, (wat dus 4,5 van de 5 dagen het geval is) ze ook op die momenten niet meedoet met haar vader en broer. Ook dan zondert zij zich voortdurend af.
ik weet niet meer zo goed wat ik moet. Heb het gevoel dat ik alleen maar kan incasseren maar niks kan doen om deze situatie nog positief te draaien. Want hoe kan ik de relatie met iemand verbeteren als ik diegene nooit zie of spreek en ze me zo duidelijk laat voelen dat wij niet gewenst zijn. Dat doet veel met mij en maakt voor mij het contact met haar ook steeds meer beladen en gespannen.
We zijn nog maar hele spaarzame momenten samen. Ik merk dat we ook steeds vaker voor een bezoekje richting het huis van mijn vriend gaan, zodat zij haar eigen kamer heeft om zich terug te trekken. Zij zijn nog maar nauwelijks bij ons thuis, wat scheef voelt richting mijn eigen kinderen, maar waar zij gelukkig niet echt last van hebben doordat we niet meer logeren en uiteindelijk dus weer een groot deel van het weekend met zn drietjes thuis zijn.
Wat kan ik doen om deze situatie wat beter te krijgen? Of moeten we de komende jaren op onze tanden bijten, wachten tot de puberjaren wat gaan liggen. Wat een uitdaging is, want er komen er nog 3 in deze leeftijd.
Ik ben best wel radeloos, want ik gun iedereen, inclusief haar uiteraard, echt het allerbeste, maar deze situatie gaat van kwaad tot erger. Wat te doen? Nog meer weg blijven voelt ook niet lekker omdat de overige kinderen het wel fijn hebben samen. En onze relatie me ook heel erg dierbaar is. De jongste van mijn vriend voelt ook geen aansluiting meer bij zijn grote zus, en heeft daar veel verdriet van. Hij is altijd heel blij als hij iets met mijn kinderen kan doen. Dat wil ik hem ook niet ontnemen.
dus ja, alle tips zijn hierin heel erg welkom!
Kijkend naar de keuzes die je hebt, kan ik alleen nog bedenken:
Wilt ze niet op kamp ergens? Bijvoorbeeld van Vinea oid?
Ze hebben daar ook opties in de juiste leeftijdscategorie.
Dit gaat dan wel om 7 of 10 dagen veelal.
Wellicht vinden opa en oma het wel okay als ze 1 of 2 keer op zo'n kamp gaat om haar daaromheen/tussendoor op te vangen?
En daarna zou ik echt stoppen met reizen boeken met vriend en zijn kinderen voor een lange tijd.
ik begrijp dat moeder nog een kind heeft . Is dat nog een baby ? Of klein . Gaat daar veel aandacht naar toe ?
Mocht je toch met z'n allen op vakantie gaan, zou ik in elk geval proberen een tweede auto mee te nemen. Meerdere reisdagen met het gehele samengestelde gezin in één huurbus lijkt mij garantie voor problemen (en een slechte start van de vakantie). En dan heb je op vakantie ook de mogelijkheid tot opsplitsen per gezin. Zorg ook dat puber een eigen slaapkamer heeft in de hotels onderweg. En zet haar bijzettentje strategisch neer - dus niet gezellig in het zicht maar bijv. aan de achterzijde van de vouwwagen. Zorg ook voor een stroomkabel naar haar tentje.
Dit lijkt me een uitgelezen moment voor een één-op-één weekendje weg van vader en dochter. Even alle ruis eruit en echte, oprechte volle aandacht voor dit meisje, zodat ze hopelijk de ruimte gaat voelen om aan te geven wat zij nodig heeft/waar zij mee worstelt
BeesAreCool schreef op 31-03-2026 om 12:24:
Kijkend naar de keuzes die je hebt, kan ik alleen nog bedenken:
Wilt ze niet op kamp ergens? Bijvoorbeeld van Vinea oid?
Ze hebben daar ook opties in de juiste leeftijdscategorie.
Dit gaat dan wel om 7 of 10 dagen veelal.
Wellicht vinden opa en oma het wel okay als ze 1 of 2 keer op zo'n kamp gaat om haar daaromheen/tussendoor op te vangen?
En daarna zou ik echt stoppen met reizen boeken met vriend en zijn kinderen voor een lange tijd.
Boeken voor 6 doe ik inderdaad niet meer. Ik heb nog ergens een midweekje in een bungalowpark gepland voor ons drietjes. En we hebben in de meivakantie een 8 daags vliegreisje geboekt voor ons tweetjes. Denk dat we het beter zo kunnen gaan doen.
De optie om op kamp te gaan had ik me zelf nog niet bedacht, ik ga eens kijken wat mogelijkheden zijn. Hoewel ik wel heel erg twijfel of dat iets is waar ze open voor zou staan. Dat is dan aan haar om dat aan te geven. Liefst blijft ze volgens mij gewoon thuis, maar daar lijkt ze me wat jong voor.
Mugs schreef op 31-03-2026 om 12:32:
Dit lijkt me een uitgelezen moment voor een één-op-één weekendje weg van vader en dochter. Even alle ruis eruit en echte, oprechte volle aandacht voor dit meisje, zodat ze hopelijk de ruimte gaat voelen om aan te geven wat zij nodig heeft/waar zij mee worstelt
Staat ze jammer genoeg niet voor open. Als dat wel zo zou zijn zou ik datzelfde weekend met alle liefde haar broertje opvangen. Maar ze ail jammer genoeg echt helemaal niks. De deur uit om met zn tweetjes te gaan lunchen bleek laatst op haar verjaardag helaas al te veel. Ik heb toen bewust een stap terug gedaan om ervoor te zorgen dat ze alleen zou zijn met haar vader. Het werd uiteindelijk een snelle boterham thuis waar hij haar een kadootje kon geven.
masatu schreef op 31-03-2026 om 12:31:
Mocht je toch met z'n allen op vakantie gaan, zou ik in elk geval proberen een tweede auto mee te nemen. Meerdere reisdagen met het gehele samengestelde gezin in één huurbus lijkt mij garantie voor problemen (en een slechte start van de vakantie). En dan heb je op vakantie ook de mogelijkheid tot opsplitsen per gezin. Zorg ook dat puber een eigen slaapkamer heeft in de hotels onderweg. En zet haar bijzettentje strategisch neer - dus niet gezellig in het zicht maar bijv. aan de achterzijde van de vouwwagen. Zorg ook voor een stroomkabel naar haar tentje.
Ook een optie, maar met twee auto’s gaan zal de reis (waar we nu twee dagen over doen) alleen maar verdubbelen, omdat we het rijden dan niet kunnen afwisselen.
bijzettentje strategisch neerzetten is zeker een optie. Als ze een eigen tentje verkiest. Eerdere jaren voelde ze zich het allerfijnst in een slaapcabine onderin de vouwwagen. De meest koele plek, haar eigen ‘grotje’ zoals ze dit altijd noemde. Daar kon ze zich altijd fijn terugtrekken.
Roos57 schreef op 31-03-2026 om 12:26:
ik begrijp dat moeder nog een kind heeft . Is dat nog een baby ? Of klein . Gaat daar veel aandacht naar toe ?
Deze jongeman is onlangs 4 geworden. Gaat best wat aandacht naartoe, tenminste zo begrijp ik dat uit de verhalen van haar broer. Dus ja, er zijn volgens mij meerdere factoren in haar leven die best wel impact hebben gehad in de afgelopen 10 jaar. Vraag me weleens af of hier te gemakkelijk overheen is gestapt.
Zo is moeder afgelopen jaar verhuisd, weg van de plek waar ze als klein meisje is geboren en opgegroeid, als ik dan vroeg of ze zich verheugde en of ze het misschien wat spannend vond haalde ze dr schouders op alsof zo’n verhuizing haar niets interesseerde.
Haar broertje bracht wel onder woorden dat het wel impact op hem had, wat denk ik begrijpelijk is. Niet slecht of negatief of zo, maar wel een begrijpelijke impact. En dat baart me zorgen, dat er op alles vrij vlak, haast emotieloos, gereageerd wordt
Heeft ze misschien nog een goede vriendin (of nichtje oid) die ze wel mee zou willen nemen op vakantie om het voor haar ook een leuke vakantie te maken?
masatu schreef op 31-03-2026 om 12:55:
Heeft ze misschien nog een goede vriendin (of nichtje oid) die ze wel mee zou willen nemen op vakantie om het voor haar ook een leuke vakantie te maken?
Ik denk dat we haar die opties eens zelf moeten laten onderzoeken. We hebben tenslotte nog wel even tijd. raak er tenminste met dit alles steeds meer van overtuigd dat niet mee gaan op vakantie het beste zou zijn. Dus iets om opnieuw bespreekbaar te maken bij mijn vriend.
loves1982 schreef op 31-03-2026 om 11:42:
[..]
Ik weet niet meer hoe ik duidelijk moet maken dat er veel zorgen zijn, vandaar dat ik hem nu terugpak in de bewoording zoals jij zelf aangeeft dat je hem in mijn verhaal mist. Hoe kan ik duidelijk maken dat jouw interpretatie van dat het me helemaal niet om haar gaat niet terecht is?
Als er geen zorgen waren, als het me allemaal niet zou interesseren hoe het met haar gaat en vooral hoe het goed met haar gaat, dan zou ik hier niet twee dagen op rij zijn. Dan had ik het hele verhaal hier niet gedeeld. Ik wil graag wat tips lezen. Het voelt nu alsof mij vertelt dat mijn eigen verhaal niet klopt. Terwijl ik meermaals heb uitgelegd dat er oprechte zorgen zijn. Neem dat dan ook aan in plaats van dit juist in twijfel te blijve trekken, want zo komen we niet verder.
Dus ik lees graag hoe jij haar hier doorheen zou helpen.
Ik zit hier niet om woordspelletjes met je te spelen. Onderstaande quotes uit je eigen openeningspost. Heeft niets te maken met een interpretatie van mij, het zijn jouw eigen woorden geweest die over jouw eigen gevoel gaan en niet over de algemene zorgen over zijn dochter. Je vroeg tips om de situatie te verbeteren, geen tips die specifiek over de zorgen omtrent dochter gaan.
Je hoeft mij niks duidelijk te maken, net zoals je die dochter niet duidelijk hoeft te maken dat jullie niet als gezin fungeren.
QUOTE:
via mijn vriend heb ik deze week gehoord dat ze uitgesproken heeft geen deel uit te willen maken van ons gezin, volgens haar bewoordingen ‘een Hollywood-gezin’. Wat mij raakt want in mijn ogen zijn wij met zn 6en juist helemaal geen gezin. We wonen niet onder 1 dak, heel bewust. We zijn maar heel af en toe samen, geven eenieder (vooral haar) zijn of haar eigen ruimte. Maar dat lijkt zij niet in te zien. Ze zet zich af tegen een situatie die er in mijn ogen helemaal niet is.
Ze heeft nu aan mijn vriend aangegeven geen klik te voelen met mij en mijn twee kinderen. Dat die er wel ooit was, maar sinds twee jaar voor haar volledig weg is. Dit heeft mij persoonlijk hard geraakt, want ik weet niet wat ik hiermee kan of hiermee moet.
ik weet niet meer zo goed wat ik moet. Heb het gevoel dat ik alleen maar kan incasseren maar niks kan doen om deze situatie nog positief te draaien. Want hoe kan ik de relatie met iemand verbeteren als ik diegene nooit zie of spreek en ze me zo duidelijk laat voelen dat wij niet gewenst zijn. Dat doet veel met mij en maakt voor mij het contact met haar ook steeds meer beladen en gespannen.
Wat kan ik doen om deze situatie wat beter te krijgen?
einde QUOTE
loves1982 schreef op 31-03-2026 om 08:43:
Wat betreft die klik, ik heb ruim 3 jaar juist een hele fijne klik met haar gehad. Zelfs zo dat ze in haar eentje hier kwam logeren terwijl haar vader en broer gewoon thuis sliepen. Ik bracht haar op zaterdagochtenden altijd naar scouting en dan vertelde ze honderduit. We maakten samen taart. Tijdens een dagje pretpark wou ze met mij samen voor het eerst in een achtbaan die over de kop ging, ze deed het bijna in haar broek toen we in de rij stonden, maar ik heb haar er doorheen gepraat en ze was trots dit te hebben overwonnen. Ik heb haar kamer geschilderd, omdat ze geen kinderkleur meer op de muur wou. We hebben heel veel uren kaartspellen gespeeld. Ze heeft urenlang aan mijn eetkamertafel de mooiste tekeningen gemaakt. We gingen samen shoppen, high tea. Gewoon even een greep om aan te geven hoe het was voordat de hormonen aan de slag gingen. En nee ik ben echt niet vergeten dat het ook zo kan zijn en dat dit zelfde meisje er echt nog onder zit. Van mij mag ze geen klik voelen. Absoluut. Maar ik weet dat dit echt wel anders is geweest. En ook al geeft zij bij haar vader aan dat zij geen klik voelt, voor mij is die echt niet weg. Ik hoop gewoon oprecht dat het goed met haar gaat, waar ik door haar huidige gedrag wel wat over twijfel. De vrolijke spontane meid is veranderd in een dame met een boze blik. Dat is lastig om te zien. Maar ze duwt mij nu weg dus ik ben niet de persoon die haar kan helpen.
Misschien omdat je de ‘stief’ bent dat je de afstand nu op jezelf betrekt? Zoals al meer mensen hebben gezegd: niet doen. Ik heb dit met mijn eigen kind meegemaakt en dat is bijzonder pijnlijk en verdrietig maar ik heb het nooit op mezelf betrokken. Als het lijkt op hoe het bij ons ging: het is het puberkind wat moeite heeft met de eigen kwetsbaarheid en dan is nabijheid erg moeilijk te verdragen. Als je je per se sterk wil voelen, moet er heel veel onder het tapijt en juist de mensen die je goed kennen en weten hoe kwetsbaar je (ook) bent en/of daarnaar vragen, moeten het ontgelden. Ik zou dus kleine relatiegebaren blijven maken, iets kleins, iets maken wat ze lekker vindt, af en toe een gebaar of cadeautje waarvan je weet dat ze het begrijpt. Zonder dankbaarheid of erkenning te verwachten. Samen met je partner kijken of er dingen zijn die per se begrensd moeten worden maar dan ook echt streng kiezen wat voor jou en jullie het allerbelangrijkst is en al het andere voorbij laten gaan.
Probeer je ondertussen los te maken van de spanningen die niet van jou zijn en niet van jou hoeven zijn. Iedereen heeft meer aan jou als je fris, laconiek en liefdevol kalm bent als je er wel bent, dan als je met zwaar gemoed piekert over hoe jij de situatie moet oplossen. Spoiler: dat kun je niet. Waarschijnlijk kan niemand het. De tijd zal het moeten doen.
En onthou: zij zit waarschijnlijk altijd hoger in de spanning dan jij. Als jij met spanning reageert op haar spanning, stijgt haar spanning altijd boven die van jou uit. Hoe moeilijk het ook is, zorg dat je niet met spanning en dwingendheid reageert op haar spanning en dwingendheid want dat stuwt de ellende alleen maar verder omhoog. Maak je eigen spanningsmanagement daarom tot prioriteit nummer 1. Dat lijkt mij eerlijk gezegd niet heel erg moeilijk als je niet bij het meisje in huis woont. Ontspan!
Hou nou eens op Linn. Wat wil je nu eigenlijk bereiken? Je helpt het meisje niet, en je helpt de topicstarter niet (jaagt haar zo hoogstens weg).
Jemig zeg, het is echt heel ergerniswekkend.
Ik zou ook persoonlijk geraakt zijn, én weten dat dat niet moet en mijn best doen om het tóch niet persoonlijk te nemen. En dan weer verder denken: wat met de vakantie te doen? Wat te doen met hoe het met meisje gaat?
Topicstarter, het lijkt me dat je het heel goed doet en dat je zeer begaan bent. Ook met haar, ook met je vriend en zijn andere kind. Ik ben minder goed in tips geven (het zou bij mij zéker een warboel in mijn hoofd worden met mijn eigen gevoelens en het willen helpen/verbeteren van de situatie - in tegenstelling tot Linn ben ik namelijk niet perfect).
Sterkte en succes
Egel. schreef op 31-03-2026 om 13:33:
Hou nou eens op Linn. Wat wil je nu eigenlijk bereiken? Je helpt het meisje niet, en je helpt de topicstarter niet (jaagt haar zo hoogstens weg).
Jemig zeg, het is echt heel ergerniswekkend.
Ik zou ook persoonlijk geraakt zijn, én weten dat dat niet moet en mijn best doen om het tóch niet persoonlijk te nemen. En dan weer verder denken: wat met de vakantie te doen? Wat te doen met hoe het met meisje gaat?
Topicstarter, het lijkt me dat je het heel goed doet en dat je zeer begaan bent. Ook met haar, ook met je vriend en zijn andere kind. Ik ben minder goed in tips geven (het zou bij mij zéker een warboel in mijn hoofd worden met mijn eigen gevoelens en het willen helpen/verbeteren van de situatie - in tegenstelling tot Linn ben ik namelijk niet perfect).
Sterkte en succes
Nou een voordeel dat ik dan al de tip gegeven had om verwachtingen concreet te maken. Helpt altijd bij warboel in hoofd door emoties.