Giga ommekeer
ruim 5 jaar geleden werden mijn vriend en ik verliefd op elkaar. En gelukkig kan ik vol overtuiging zeggen dat we dat nog steeds zijn.
Beiden hebben we twee kinderen. Hij een zoon (10) en dochter (14) ik een dochter (9) en een zoon (13). Inmiddels hele andere leeftijden dan waarop ze elkaar ruim 5 jaar geleden leerden kennen. We hebben nooit ervoor gekozen om samen te wonen. Bij de start van onze relatie was onze omgangsregeling gelijk, waardoor we de helft van de week zonder kinderen waren en om de week in het weekend onze handen vrij hadden. Inmiddels is dat iets gewijzigd omdat ik zelf geen co-ouderschap meer heb. Het moment zonder kinderen is ingekort van eens per twee weken een zaterdagmiddag tot zondag 19u. Wat natuurlijk prima is, want voor de kinderen is deze verdeling op dit moment het beste.
De eerste jaren verliepen bizar soepel, de kinderen matchten goed. Doordat de twee oudsten, maar ook de twee jongsten dezelfde hobby’s hadden, vermaakten zij zich onderling prima. Sinds haar 12e is er het een en ander aan het veranderen, de dochter van mijn vriend is lekker op tijd gestart met puberen.
Het begon ermee dat de smartphone een steeds grotere rol ging spelen. De vele uren tekenen aan tafel maakten plaats voor TikTok en Snapchat op de telefoon. Eerst nog in ons gezelschap, inmiddels vanaf haar eigen kamer, waardoor we haar nog maar nauwelijks zien.
De drie andere kinderen hebben zich aangepast aan deze nieuwe dynamiek, wat natuurlijk een stuk uitdagender is, spelen met 3. Maar het gaat, op natuurlijk af en toe eens een ruzietje na, echt nog steeds vrij goed. Ze missen wel die vierde oudste, maar ze krijgen haar er niet meer bij.
Waar we in de eerste drie jaar in de weekenden 1 nachtje met zn zessen konden zijn door op zaterdag bij elkaar te logeren doen we dat sinds een jaartje nog maar nauwelijks, om de ruimte te creëren die voelbaar steeds meer nodig is. Maar de sfeer in het huis van mijn vriend is jammer genoeg al langere tijd enorm omgeslagen en niet heel fijn meer. Zijn dochter neemt nergens meer deel aan, ook als wij er niet zijn. Je moet haar tig keer vragen om naar beneden te komen als het eten klaar is. Ze schuift pas aan als wij al begonnen zijn en is na de laatste hap zo snel mogelijk weer weg. Daar komt nog eens bij dat haar schoolresultaten steeds verder wegzakken, op dit moment zelfs zo erg dat haar gemiddelde cijfer over alle vakken een 5 is. Ze staat 7 voldoendes gemiddeld. Ze kan dus onmogelijk over gaan en zal wellicht ook van het atheneum moeten af stappen. Zelf doet ze alsof het haar niet zo veel doet, maar kan me haast niet voorstellen dat ze hier wel zelf veel last van heeft.
Ik maak me eerlijk gezegd al langere tijd best veel zorgen of het haar mentaal op dit moment wel goed gaat. Als we met zn allen aan tafel zitten staart ze heel bewust weg van tafel, ze kijkt niemand meer aan. Neemt niet deel aan een gesprek. Als ze al iets zegt richt ze zich volledig op haar vader of broer, nooit op ons drietjes. Wat uiteraard erg ongemakkelijk voelt. Overdag en in de avond zit/ligt ze veel op haar kamer, vaak zelfs met de gordijnen dicht overdag. In mijn beleving is de schermtijd extreem, maar mijn vriend maakt zich daar niet zo druk om ‘ze belt veel met vrienden, daar zie ik geen kwaad in’ zegt hij dan.
Afgelopen jaar is ze niet met ons mee op zomervakantie geweest. Ze gaf toen aan dat ze zich niet zo fijn voelde en kreeg de mogelijkheid die twee weken bij haar moeder te blijven. Ze voelde zich thuis gewoon het allerfijnste. Met veel verdriet van ons allemaal hebben we dit laten gebeuren. In de hoop dat de geboden ruimte haar goed zou doen. Maar voor aankomende zomer is door haar moeder, maar ook door opa en oma al aangekondigd dat ze haar die weken niet meer op gaan vangen. Iedereen loopt steeds meer vast met haar gedrag. Want het wordt ook steeds lastiger. Ze loegt veel, manipuleert haar ouders en grootouders. En is ook meermaals betrapt met illegale vapes. Ze is brutaal, en neemt ze steeds minder deel aan familiemomenten.
via mijn vriend heb ik deze week gehoord dat ze uitgesproken heeft geen deel uit te willen maken van ons gezin, volgens haar bewoordingen ‘een Hollywood-gezin’. Wat mij raakt want in mijn ogen zijn wij met zn 6en juist helemaal geen gezin. We wonen niet onder 1 dak, heel bewust. We zijn maar heel af en toe samen, geven eenieder (vooral haar) zijn of haar eigen ruimte. Maar dat lijkt zij niet in te zien. Ze zet zich af tegen een situatie die er in mijn ogen helemaal niet is.
Ze heeft nu aan mijn vriend aangegeven geen klik te voelen met mij en mijn twee kinderen. Dat die er wel ooit was, maar sinds twee jaar voor haar volledig weg is. Dit heeft mij persoonlijk hard geraakt, want ik weet niet wat ik hiermee kan of hiermee moet. Vooral ook omdat ik dit niet rechtstreeks van haar zelf hoor. We zien elkaar echt nauwelijks, afgelopen weekend hebben we elkaar in totaal maar 4 uurtjes gezien waarin zij slechts een kwartiertje bij onsaan tafel heeft gezeten om iets te eten. De overige uren was ze bij haar nieuwe vriendje. We worden volledig door haar genegeerd, niet eens begroet. Ze kijkt niet meer op als we binnen komen.
wat het gekke hieraan is, is dat als wij drieen er niet zijn, (wat dus 4,5 van de 5 dagen het geval is) ze ook op die momenten niet meedoet met haar vader en broer. Ook dan zondert zij zich voortdurend af.
ik weet niet meer zo goed wat ik moet. Heb het gevoel dat ik alleen maar kan incasseren maar niks kan doen om deze situatie nog positief te draaien. Want hoe kan ik de relatie met iemand verbeteren als ik diegene nooit zie of spreek en ze me zo duidelijk laat voelen dat wij niet gewenst zijn. Dat doet veel met mij en maakt voor mij het contact met haar ook steeds meer beladen en gespannen.
We zijn nog maar hele spaarzame momenten samen. Ik merk dat we ook steeds vaker voor een bezoekje richting het huis van mijn vriend gaan, zodat zij haar eigen kamer heeft om zich terug te trekken. Zij zijn nog maar nauwelijks bij ons thuis, wat scheef voelt richting mijn eigen kinderen, maar waar zij gelukkig niet echt last van hebben doordat we niet meer logeren en uiteindelijk dus weer een groot deel van het weekend met zn drietjes thuis zijn.
Wat kan ik doen om deze situatie wat beter te krijgen? Of moeten we de komende jaren op onze tanden bijten, wachten tot de puberjaren wat gaan liggen. Wat een uitdaging is, want er komen er nog 3 in deze leeftijd.
Ik ben best wel radeloos, want ik gun iedereen, inclusief haar uiteraard, echt het allerbeste, maar deze situatie gaat van kwaad tot erger. Wat te doen? Nog meer weg blijven voelt ook niet lekker omdat de overige kinderen het wel fijn hebben samen. En onze relatie me ook heel erg dierbaar is. De jongste van mijn vriend voelt ook geen aansluiting meer bij zijn grote zus, en heeft daar veel verdriet van. Hij is altijd heel blij als hij iets met mijn kinderen kan doen. Dat wil ik hem ook niet ontnemen.
dus ja, alle tips zijn hierin heel erg welkom!
linn19 schreef op 31-03-2026 om 10:45:
[..]
Eerste stuk mee eens. 2e stuk, als TO het gedrag van dit meisje echt zorgelijk zou vinden zou TO nu juist niet haar prioriteiten moeten stellen bij tafelmanieren,niet feliciteren,geen klik hebben,hollywoodgezin enzo. De nadruk ligt bij TO nu niet op " hoe kunnen we dit meisje door deze periode heen helpen" dus ik heb echt geen idee hoe zorgelijk het gedrag nu werkelijk is.
Nou, daar ligt voor mij de nadruk dus juist wel. Heb ik het uberhaupt ergens gehad over tafelmanieren? Hollywoodgezin is haar eigen bewoording, in mijn optiek fungeren wij namelijk helemaal niet als gezin en krijgt ze ook alle ruimte om hier geen deel van uit temaken. Als zij geen klik voelt, is dat ook helemaal prima, maar ik heb wel willen aangeven dat dit eerdere jaren wel het geval was. Dus ik maak me juist wel zorgen ja. Over haar gedrag op school (brutale houding tov docenten), stevig kelderende resultaten, geen hobby’s hebben, geen sport, niet te motiveren tot een baantje, niks meer leuk vinden behalve snapchat en tiktok, volledige dag schermgebruik, opsluiten op kamer zonder daglicht. Naaste familieleden niet meer in vertrouwen durven nemen, liegen, manipuleren, Illegale vapes (ja, misschien wel typerend pubergedrag maar iedereen weet dat dit niet heel gezondis). Zal wel aan mij liggen, maar ik vind dit wel degelijk zorgelijk.
loves1982 schreef op 31-03-2026 om 10:52:
[..]
Nou, daar ligt voor mij de nadrul dus juist wel. Heb ik het uberhaupt ergens gead over tafelmanieren? Hollywoodgezin is haar eigen bewoording, in mijn optiek fungeren wij namelijk helemaal niet als gezin en krijgt ze ook alle ruimte om hier geen deel van uit temaken. Als zij geen klik voelt, is dat ook helemaal prima, maar ik he wel willen aangeven dat dit eerdere jaren wel het geval was. Dus ik maak me juist wel zorgen ja. Over haar gedrag op school (brutale houding tov docenten), stevig kelderende resultaten, geen hobby’s hebben, geen sport, niet te moroveren tot een baantje, niks meer leuk vinden behalve snapchat en tiktok, volledige dag schermgebruik, opsluiten op kamer zonder daglicht. Naaste familieleden niet meer in vertrouwen dirven nemen, liegen, manipuleren, Illegale vapes (ja, misschien wel typerend pubergedrag maar iedereen weet dat dit niet heel gezondis). Zal wel aan mij liggen, maar ik vind dit wel degelijk zorgelijk.
Als jij dit zorgelijk vind waarom leg je dan zo de nadruk op zaken die jou persoonlijk raken? Het gaat er toch totaal niet om of jullie wel of niet fungeren als gezin?
Jij bent een strijd aan het voeren ( onderhuids want je spreekt haar niet) over woorden en hoe iets geinterpreteerd word met haar. Je schiet in de verdediging. Je verwijt haar zaken.
Ga in gesprek met je vriend, hij vind haar gedrag nog niet zorgelijk. Jullie moeten op dezelfde lijn zien te komen. Zolang jullie dat niet doen blijf jij onderhuidse frustraties houden waar je geen kant mee op kan.
linn19 schreef op 31-03-2026 om 11:02:
[..]
Als jij dit zorgelijk vind waarom leg je dan zo de nadruk op zaken die jou persoonlijk raken? Het gaat er toch totaal niet om of jullie wel of niet fungeren als gezin?
Jij bent een strijd aan het voeren ( onderhuids want je spreekt haar niet) over woorden en hoe iets geinterpreteerd word met haar. Je schiet in de verdediging. Je verwijt haar zaken.
Ga in gesprek met je vriend, hij vind haar gedrag nog niet zorgelijk. Jullie moeten op dezelfde lijn zien te komen. Zolang jullie dat niet doen blijf jij onderhuidse frustraties houden waar je geen kant mee op kan.
Dan is het niet goed overgekomen want ik heb juist in mijn eerste post duidelijk aangegeven dat ik me al langere tijd best wel veel zorgen maak, ook over of het mentaal nog wel helemaal goed gaat. Vanwege de gedragingen die ik zie. Maar die ook opgemerkt worden door opa, oma, vader. En naar ik begrijp ook door moeder en stiefvader.
ik schiet voor mijn gevoel juist niet in de verdediging en ik verwijt haar ook niks, heb alleen een compleet beeld willen schetsen van wat er gaande is, hoe moeilijk de dynamiek op dit moment is en dat alles met een heel groot deel vanuit zorg
loves1982 schreef op 31-03-2026 om 11:16:
[..]
Dan is het niet goed overgekomen want ik heb juist in mijn eerste post duidelijk aangegeven dat ik me al langere tijd best wel veel zorgen maak, ook over of het mentaal nog wel helemaal goed gaat. Vanwege de gedragingen die ik zie. Maar die ook opgemerkt worden door opa, oma, vader. En naar ik begrijp ook door moeder en stiefvader.
ik schiet voor mijn gevoel juist niet in de verdediging en ik verwijt haar ook niks, heb alleen een compleet beeld willen schetsen van wat er gaande is, hoe moeilijk de dynamiek op dit moment is en dat alles met een heel groot deel vanuit zorg
Echt je schrijft een heleboel maar ik mis nog steeds de " hoe kunnen we het best dit meisje door deze periode heen helpen" vraag.
Ook hier voer je "strijd" over woorden en interpretatie.
linn19 schreef op 31-03-2026 om 11:20:
[..]
Echt je schrijft een heleboel maar ik mis nog steeds de " hoe kunnen we het best dit meisje door deze periode heen helpen" vraag.
Ook hier voer je "strijd" over woorden en interpretatie.
Vertel, hoe kunnen we het best dit meisje door deze periode heen helpen? Want ik maak me zorgen
loves1982 schreef op 31-03-2026 om 11:23:
[..]
Vertel, hoe kunnen we het best dit meisje door deze periode heen helpen? Want ik maak me zorgen
Moet dat op die manier? Zie mijn vorige post. Die van 10.52 uur
linn19 schreef op 31-03-2026 om 11:31:
[..]
Moet dat op die manier? Zie mijn vorige post. Die van 10.52 uur
Ik weet niet meer hoe ik duidelijk moet maken dat er veel zorgen zijn, vandaar dat ik hem nu terugpak in de bewoording zoals jij zelf aangeeft dat je hem in mijn verhaal mist. Hoe kan ik duidelijk maken dat jouw interpretatie van dat het me helemaal niet om haar gaat niet terecht is?
Als er geen zorgen waren, als het me allemaal niet zou interesseren hoe het met haar gaat en vooral hoe het goed met haar gaat, dan zou ik hier niet twee dagen op rij zijn. Dan had ik het hele verhaal hier niet gedeeld. Ik wil graag wat tips lezen. Het voelt nu alsof mij vertelt dat mijn eigen verhaal niet klopt. Terwijl ik meermaals heb uitgelegd dat er oprechte zorgen zijn. Neem dat dan ook aan in plaats van dit juist in twijfel te blijve trekken, want zo komen we niet verder.
Dus ik lees graag hoe jij haar hier doorheen zou helpen.
Ga alsjeblieft apart op vakantie. Voor een veertienjarige mee kamperen met een vouwwagen als samengesteld gezin, ook al 'mag' je zelf in een tentje, is THE horror. Dat vond ik al en ik hoefde niet eens te dealen met een samengesteld gezin.
Als puber heb je een ontzettende behoefte aan privacy, die je op een kampeervakantie nauwelijks hebt. Mee gaan met uitjes waar je geen zin en behoefte aan hebt op die leeftijd. Laat vader met zijn eigen gezin gaan en jij met het jouwe. Daar zou je haar om te beginnen, mee kunnen helpen.
felija schreef op 31-03-2026 om 11:50:
Ga alsjeblieft apart op vakantie. Voor een veertienjarige mee kamperen met een vouwwagen als samengesteld gezin, ook al 'mag' je zelf in een tentje, is THE horror. Dat vond ik al en ik hoefde niet eens te dealen met een samengesteld gezin.
Als puber heb je een ontzettende behoefte aan privacy, die je op een kampeervakantie nauwelijks hebt. Mee gaan met uitjes waar je geen zin en behoefte aan hebt op die leeftijd. Laat vader met zijn eigen gezin gaan en jij met het jouwe. Daar zou je haar mee kunnen helpen.
Eens hoor. Als er een goed alternatief voor haar is om 2,5 week thuis te blijven ben ik daar ook absoluut voorstander van!! En wat mij betreft blijven we daar ook naar uit kijken.
Probleem is alleen dat moeder nu heeft aangegeven haar in die weken niet meer op te vangen, omdat het ook daar moeizaam loopt, haar vakantie is vorig jaar zelfs ingekort omdat het onhoudbaar was. Ze gaan dit jaar met moeder de volledige meivakantie kamperen en in de zomervakantie kiest moeder er nu bewust voor om tijdens onze vakantie weg te gaan met haar partner en jongste kind.
Ook opa en oma hebben aangegeven (gedurende deze fase) er niet meer voor open te staan kleindochter te logeren te hebben, laat staan voor 2,5 week.
Beiden apart van elkaar op vakantie gaan is helaas op dit moment geen optie, we hebben een huurbus voor de vouwwagen en zoals je zult begrijpen krijg ik dat aparaat met geen mogelijkheid in mijn eentje opgebouwd.
De vakantie ligt al vast, is vooruit betaald, incl hotels op heen en terugreis. Geloof me, niet gaan spookt heel erg door mijn hoofd, maar hoe dan om te gaan met de teleurstelling van alledrie de andere kids. Niet gaan, deze vakatie als verloren beschouwen (dan maar wat geld kwijt) en iets plannen voor de eigen gezinnen heb ik meermaals aangekaart bij mijn vriend, maar voor hem is dit niet bespreekbaar. Vooral dus ook vanwege de overige kinderen die zich enorm verheugen
Speelde deze situatie nog niet toen jullie met de vakantieplannen bezig waren? ik had, als ik vader was, dan al gezegd: laten we de gezamenlijke vakantie dit jaar maar skippen en ieder apart gaan. Dat is toch de verantwoordelijkheid van haar vader om daarin mee te bewegen, kijkend naar zijn dochter.
Voor mij klinkt het alsof dit meisje flink depressief is en dat op een extreme manier uit. Alsof ze juist mensen tegen zich in het harnas jaagt, zodat ze haar zullen haten en afwijzen - waardoor ze bevestigd is in haar sombere gevoelens. Ik zou haar zeker niet alleen thuis laten tijdens een vakantie.
Heeft ze tot nu toe geen enkele vorm van begeleiding?
TO, ik wil je even een hart onder de riem steken. Op mij kom je helemaal niet over als iemand die dit meisje iets op zou dringen. Ik zie vaker op dit forum gebeuren dat je wordt “gepakt” op je woorden en alles wat je zegt daarna uit de context gehaald wordt om vooral maar in dat narratief geduwd te worden. Zo kun je het nooit goed doen.
Ik snap heel goed dat je je zorgen maakt over dit meisje, want het gedrag klinkt inderdaad -alles bij elkaar genomen- best alarmerend. Ik snap overigens ook dat je het naar vindt om in zo’n vervelende sfeer te verkeren als je bij je vriend thuis bent. Dat is echt een heel normaal menselijk gevoel, en dat kan prima bestaan naast de zorgen die er leven over het meisje. Laat je niet aanpraten dat een gespannen sfeer in huis iets is waar je geen last van zou moeten hebben. Sorry hoor; maar een slechte sfeer is altijd naar. Ook als jij niet degene bent die het kan verhelpen.
En dat is dan ook -helaas- het laatste punt dat ik hier wil maken. Ik denk dat jij, TO, hier niet aan kan doen. Ik zou je zelfs afraden om het te proberen: als ‘stief’ ben je al snel de kop van jut. Je kunt je zorgen overbrengen aan de vader; jouw vriend. Hij moet er wat mee; bij voorkeur samen met moeder. Aan jou de taak om jezelf en je eigen kinderen te beschermen tegen de vervelende situatie nu. Dus dat betekent -hoe jammer ook- je vooral richten op je eigen gezin. Heb het goed met hen.
En als de band tussen jou en stiefdochter altijd goed is geweest voordat deze problemen er waren, dan mag je erop vertrouwen dat het in de toekomst ook weer goed komt. En zo niet: dan kun jij jezelf recht aankijken.
Heel veel succes en sterkte TO, volgens mij doe je het prima.
loves1982 schreef op 31-03-2026 om 10:36:
[..]
Nee ze heeft geen hulp
Is het een optie om hulp in te schakelen.
Is school betrokken. Zij hebben vaak maatschappelijk werk .
Is huisarts een optie . Er zijn vaak poh in de praktijk. Laagdrempelige mensen om mee te praten voor dochter.
Er zijn ook vaak jeugd en gezin oid in de wijken . Ook voor ouders .
Oog schreef op 31-03-2026 om 12:09:
TO, ik wil je even een hart onder de riem steken. Op mij kom je helemaal niet over als iemand die dit meisje iets op zou dringen. Ik zie vaker op dit forum gebeuren dat je wordt “gepakt” op je woorden en alles wat je zegt daarna uit de context gehaald wordt om vooral maar in dat narratief geduwd te worden. Zo kun je het nooit goed doen.
Ik snap heel goed dat je je zorgen maakt over dit meisje, want het gedrag klinkt inderdaad -alles bij elkaar genomen- best alarmerend. Ik snap overigens ook dat je het naar vindt om in zo’n vervelende sfeer te verkeren als je bij je vriend thuis bent. Dat is echt een heel normaal menselijk gevoel, en dat kan prima bestaan naast de zorgen die er leven over het meisje. Laat je niet aanpraten dat een gespannen sfeer in huis iets is waar je geen last van zou moeten hebben. Sorry hoor; maar een slechte sfeer is altijd naar. Ook als jij niet degene bent die het kan verhelpen.
En dat is dan ook -helaas- het laatste punt dat ik hier wil maken. Ik denk dat jij, TO, hier niet aan kan doen. Ik zou je zelfs afraden om het te proberen: als ‘stief’ ben je al snel de kop van jut. Je kunt je zorgen overbrengen aan de vader; jouw vriend. Hij moet er wat mee; bij voorkeur samen met moeder. Aan jou de taak om jezelf en je eigen kinderen te beschermen tegen de vervelende situatie nu. Dus dat betekent -hoe jammer ook- je vooral richten op je eigen gezin. Heb het goed met hen.
En als de band tussen jou en stiefdochter altijd goed is geweest voordat deze problemen er waren, dan mag je erop vertrouwen dat het in de toekomst ook weer goed komt. En zo niet: dan kun jij jezelf recht aankijken.
Heel veel succes en sterkte TO, volgens mij doe je het prima.
Dankjewel voor je mooie bemoedigende woorden
Roos57 schreef op 31-03-2026 om 12:18:
[..]
Is het een optie om hulp in te schakelen.
Is school betrokken. Zij hebben vaak maatschappelijk werk .
Is huisarts een optie . Er zijn vaak poh in de praktijk. Laagdrempelige mensen om mee te praten voor dochter.
Er zijn ook vaak jeugd en gezin oid in de wijken . Ook voor ouders .
Schoolmaatschappelijk werk heb ik ook al eens geopperd, of bijv een steunpunt op school (waarvan ik weet dat mijn eigen zoon er weleens aanklopt om zn verhaal kwijt te kunnen) maar moeder wil dit heel bewust niet aangezien zijzelf en haar huidige partner op dezelfde school werkzaam zijn. Wat zonde is omdat ik denk dat deze gang voor het kind zelf wel laagdrempelig en veilig voelt.
Huisarts zou denk ik een goed alternatief zijn, maar dan blijft het wel van belang dat zij zelf ook inziet dat het op dit moment niet zo heel goed gaat en dat er manieren zijn om zich beter te gaan voelen. Haar dwingen om naar de huisarts te gaan is denk ik niet verstandig.