Giga ommekeer
ruim 5 jaar geleden werden mijn vriend en ik verliefd op elkaar. En gelukkig kan ik vol overtuiging zeggen dat we dat nog steeds zijn.
Beiden hebben we twee kinderen. Hij een zoon (10) en dochter (14) ik een dochter (9) en een zoon (13). Inmiddels hele andere leeftijden dan waarop ze elkaar ruim 5 jaar geleden leerden kennen. We hebben nooit ervoor gekozen om samen te wonen. Bij de start van onze relatie was onze omgangsregeling gelijk, waardoor we de helft van de week zonder kinderen waren en om de week in het weekend onze handen vrij hadden. Inmiddels is dat iets gewijzigd omdat ik zelf geen co-ouderschap meer heb. Het moment zonder kinderen is ingekort van eens per twee weken een zaterdagmiddag tot zondag 19u. Wat natuurlijk prima is, want voor de kinderen is deze verdeling op dit moment het beste.
De eerste jaren verliepen bizar soepel, de kinderen matchten goed. Doordat de twee oudsten, maar ook de twee jongsten dezelfde hobby’s hadden, vermaakten zij zich onderling prima. Sinds haar 12e is er het een en ander aan het veranderen, de dochter van mijn vriend is lekker op tijd gestart met puberen.
Het begon ermee dat de smartphone een steeds grotere rol ging spelen. De vele uren tekenen aan tafel maakten plaats voor TikTok en Snapchat op de telefoon. Eerst nog in ons gezelschap, inmiddels vanaf haar eigen kamer, waardoor we haar nog maar nauwelijks zien.
De drie andere kinderen hebben zich aangepast aan deze nieuwe dynamiek, wat natuurlijk een stuk uitdagender is, spelen met 3. Maar het gaat, op natuurlijk af en toe eens een ruzietje na, echt nog steeds vrij goed. Ze missen wel die vierde oudste, maar ze krijgen haar er niet meer bij.
Waar we in de eerste drie jaar in de weekenden 1 nachtje met zn zessen konden zijn door op zaterdag bij elkaar te logeren doen we dat sinds een jaartje nog maar nauwelijks, om de ruimte te creëren die voelbaar steeds meer nodig is. Maar de sfeer in het huis van mijn vriend is jammer genoeg al langere tijd enorm omgeslagen en niet heel fijn meer. Zijn dochter neemt nergens meer deel aan, ook als wij er niet zijn. Je moet haar tig keer vragen om naar beneden te komen als het eten klaar is. Ze schuift pas aan als wij al begonnen zijn en is na de laatste hap zo snel mogelijk weer weg. Daar komt nog eens bij dat haar schoolresultaten steeds verder wegzakken, op dit moment zelfs zo erg dat haar gemiddelde cijfer over alle vakken een 5 is. Ze staat 7 voldoendes gemiddeld. Ze kan dus onmogelijk over gaan en zal wellicht ook van het atheneum moeten af stappen. Zelf doet ze alsof het haar niet zo veel doet, maar kan me haast niet voorstellen dat ze hier wel zelf veel last van heeft.
Ik maak me eerlijk gezegd al langere tijd best veel zorgen of het haar mentaal op dit moment wel goed gaat. Als we met zn allen aan tafel zitten staart ze heel bewust weg van tafel, ze kijkt niemand meer aan. Neemt niet deel aan een gesprek. Als ze al iets zegt richt ze zich volledig op haar vader of broer, nooit op ons drietjes. Wat uiteraard erg ongemakkelijk voelt. Overdag en in de avond zit/ligt ze veel op haar kamer, vaak zelfs met de gordijnen dicht overdag. In mijn beleving is de schermtijd extreem, maar mijn vriend maakt zich daar niet zo druk om ‘ze belt veel met vrienden, daar zie ik geen kwaad in’ zegt hij dan.
Afgelopen jaar is ze niet met ons mee op zomervakantie geweest. Ze gaf toen aan dat ze zich niet zo fijn voelde en kreeg de mogelijkheid die twee weken bij haar moeder te blijven. Ze voelde zich thuis gewoon het allerfijnste. Met veel verdriet van ons allemaal hebben we dit laten gebeuren. In de hoop dat de geboden ruimte haar goed zou doen. Maar voor aankomende zomer is door haar moeder, maar ook door opa en oma al aangekondigd dat ze haar die weken niet meer op gaan vangen. Iedereen loopt steeds meer vast met haar gedrag. Want het wordt ook steeds lastiger. Ze loegt veel, manipuleert haar ouders en grootouders. En is ook meermaals betrapt met illegale vapes. Ze is brutaal, en neemt ze steeds minder deel aan familiemomenten.
via mijn vriend heb ik deze week gehoord dat ze uitgesproken heeft geen deel uit te willen maken van ons gezin, volgens haar bewoordingen ‘een Hollywood-gezin’. Wat mij raakt want in mijn ogen zijn wij met zn 6en juist helemaal geen gezin. We wonen niet onder 1 dak, heel bewust. We zijn maar heel af en toe samen, geven eenieder (vooral haar) zijn of haar eigen ruimte. Maar dat lijkt zij niet in te zien. Ze zet zich af tegen een situatie die er in mijn ogen helemaal niet is.
Ze heeft nu aan mijn vriend aangegeven geen klik te voelen met mij en mijn twee kinderen. Dat die er wel ooit was, maar sinds twee jaar voor haar volledig weg is. Dit heeft mij persoonlijk hard geraakt, want ik weet niet wat ik hiermee kan of hiermee moet. Vooral ook omdat ik dit niet rechtstreeks van haar zelf hoor. We zien elkaar echt nauwelijks, afgelopen weekend hebben we elkaar in totaal maar 4 uurtjes gezien waarin zij slechts een kwartiertje bij onsaan tafel heeft gezeten om iets te eten. De overige uren was ze bij haar nieuwe vriendje. We worden volledig door haar genegeerd, niet eens begroet. Ze kijkt niet meer op als we binnen komen.
wat het gekke hieraan is, is dat als wij drieen er niet zijn, (wat dus 4,5 van de 5 dagen het geval is) ze ook op die momenten niet meedoet met haar vader en broer. Ook dan zondert zij zich voortdurend af.
ik weet niet meer zo goed wat ik moet. Heb het gevoel dat ik alleen maar kan incasseren maar niks kan doen om deze situatie nog positief te draaien. Want hoe kan ik de relatie met iemand verbeteren als ik diegene nooit zie of spreek en ze me zo duidelijk laat voelen dat wij niet gewenst zijn. Dat doet veel met mij en maakt voor mij het contact met haar ook steeds meer beladen en gespannen.
We zijn nog maar hele spaarzame momenten samen. Ik merk dat we ook steeds vaker voor een bezoekje richting het huis van mijn vriend gaan, zodat zij haar eigen kamer heeft om zich terug te trekken. Zij zijn nog maar nauwelijks bij ons thuis, wat scheef voelt richting mijn eigen kinderen, maar waar zij gelukkig niet echt last van hebben doordat we niet meer logeren en uiteindelijk dus weer een groot deel van het weekend met zn drietjes thuis zijn.
Wat kan ik doen om deze situatie wat beter te krijgen? Of moeten we de komende jaren op onze tanden bijten, wachten tot de puberjaren wat gaan liggen. Wat een uitdaging is, want er komen er nog 3 in deze leeftijd.
Ik ben best wel radeloos, want ik gun iedereen, inclusief haar uiteraard, echt het allerbeste, maar deze situatie gaat van kwaad tot erger. Wat te doen? Nog meer weg blijven voelt ook niet lekker omdat de overige kinderen het wel fijn hebben samen. En onze relatie me ook heel erg dierbaar is. De jongste van mijn vriend voelt ook geen aansluiting meer bij zijn grote zus, en heeft daar veel verdriet van. Hij is altijd heel blij als hij iets met mijn kinderen kan doen. Dat wil ik hem ook niet ontnemen.
dus ja, alle tips zijn hierin heel erg welkom!
Ik lees: een scheiding, aan beide zijde nieuwe partners met kinderen, een kind van moeder met nieuwe partner + verhuizing (verder weg?) van moeder met haar nieuwe gezin. Op school waar haar moeder + nieuwe partner werken, dus ook daar geen privacy. En dan is het kind pas 14, middenin een blijkbaar heftige puberteit. Ik heb vooral intens veel medelijden met haar. Ook met de andere kinderen trouwens, maar dit is blijkbaar een heel gevoelig meisje dat op een onhandige manier haar emoties uit.
En dan trekt de een na de ander zijn handen van haar af. Zelfs bij haar eigen moeder en opa en oma is ze niet meer welkom. Gossie. Ik zou bijna zeggen, laat haar maar bij mij logeren in de vakantie. Maar ze wil geen aandacht van mij, ze wil onvoorwaardelijke (!!!) liefde van haar familie. Maar die krijgt ze niet. Ze wordt bestempeld als lastig. Een probleemkind. Newsflash: die problemen heeft ze zelf niet veroorzaakt, dat hebben de volwassenen in haar leven gedaan. En zij heeft er maar mee te dealen. Alleen lukt haar dat niet (meer).
Ik zie geen (makkelijke) oplossing in dit geval. En die vakantie is dan nog het minste probleem vind ik. Ik zou toch op zoek gaan naar hulp. Als ze 14 is kun je zonder haar bij de huisarts aankloppen. Ik zou aansturen op begeleiding, de huisarts weet wel wat er in de omgeving beschikbaar is. In de praktijk waar ik werk hebben we bijvoorbeeld een praktijkondersteuner GGZ-jeugd. Een hele leuke vrij jonge meid waar veel van dit soort kinderen in dit soort situaties komen.
Ik wens haar oprecht veel sterkte. En liefdevolle en begripvolle mensen om haar heen. Die haar gedrag zien voor wat het is: een schreeuw om rust en liefde.
Ik vind het schokkend om te zien hoe veel prive informatie TO op het internet zet over een meisje van 14 die niet eens haar eigen dochter is. Elke reactie komt er weer meer prive info bij. Er worden daardoor ook nog meningen en eigen invullingen over dit meisje gedaan zonder dat zij hier van af weet. Houd niemand dan rekening met haar privacy?
Het enige wat TO als vriendin van.. kan doen is haar zorgen delen met de vader van dit meisje en dan is het verder aan de vader en de moeder om zaken op te pakken of niet.
TO en vriend moeten samen op dezelfde lijn zien te komen want al deze prive info over dit meisje hoort niet op het internet.
Jonagold schreef op 31-03-2026 om 19:59:
Ik lees: een scheiding, aan beide zijde nieuwe partners met kinderen, een kind van moeder met nieuwe partner + verhuizing (verder weg?) van moeder met haar nieuwe gezin. Op school waar haar moeder + nieuwe partner werken, dus ook daar geen privacy. En dan is het kind pas 14, middenin een blijkbaar heftige puberteit. Ik heb vooral intens veel medelijden met haar. Ook met de andere kinderen trouwens, maar dit is blijkbaar een heel gevoelig meisje dat op een onhandige manier haar emoties uit.
En dan trekt de een na de ander zijn handen van haar af. Zelfs bij haar eigen moeder en opa en oma is ze niet meer welkom. Gossie. Ik zou bijna zeggen, laat haar maar bij mij logeren in de vakantie. Maar ze wil geen aandacht van mij, ze wil onvoorwaardelijke (!!!) liefde van haar familie. Maar die krijgt ze niet. Ze wordt bestempeld als lastig. Een probleemkind. Newsflash: die problemen heeft ze zelf niet veroorzaakt, dat hebben de volwassenen in haar leven gedaan. En zij heeft er maar mee te dealen. Alleen lukt haar dat niet (meer).
Ik zie geen (makkelijke) oplossing in dit geval. En die vakantie is dan nog het minste probleem vind ik. Ik zou toch op zoek gaan naar hulp. Als ze 14 is kun je zonder haar bij de huisarts aankloppen. Ik zou aansturen op begeleiding, de huisarts weet wel wat er in de omgeving beschikbaar is. In de praktijk waar ik werk hebben we bijvoorbeeld een praktijkondersteuner GGZ-jeugd. Een hele leuke vrij jonge meid waar veel van dit soort kinderen in dit soort situaties komen.
Ik wens haar oprecht veel sterkte. En liefdevolle en begripvolle mensen om haar heen. Die haar gedrag zien voor wat het is: een schreeuw om rust en liefde.
Wij weten niet of het zo in elkaar zit. Of ze inderdaad rust en liefde wil. De kans is groot dat ze dat helemaal niet kan toelaten. Hoe verdrietig dat ook is. Een puber die hevig worstelt met de eigen identiteit en met autonoom willen zijn verbreekt makkelijk de verbinding (‘ze begrijpen me toch niet’) en heeft geen oog meer voor de signalen en belangen van de omgeving, die haar immers ernstig miskent en in de steek laat. Vanuit mijn eigen ervaring wil ik meegeven dat ook een kind waar je medelijden mee hebt en hulp voor zoekt enorm veel druk op de omgeving kan leggen. Met boosheid en frustratie en drama. Op ouders en brusjes en andere familieleden. Het is dan heel belangrijk om je eigen grenzen eerlijk te voelen en er ook naar te leren handelen want als dat niet kan, eindig je zelf ook als een mentaal wrak.
De vraag of er hulp is, of het meisje hulp accepteert, vind ik wel een belangrijke. Als dat er nog niet is, is het aan de ouders om zich serieus af te vragen of ze dat moeten doen. Voor de (stief-)ouders is misschien ook Verbindend Gezag een methodiek om zich eens in te verdiepen.
Het gaat hier wel om een meisje dat niet haar dochter is dus TO kan niets met haar problemen en vanuit haar gezien moet zij denk ik haar eigen gezin voor laten gaan. Haar kinderen er zo weinig mogelijk onder laten lijden.