Giga ommekeer
ruim 5 jaar geleden werden mijn vriend en ik verliefd op elkaar. En gelukkig kan ik vol overtuiging zeggen dat we dat nog steeds zijn.
Beiden hebben we twee kinderen. Hij een zoon (10) en dochter (14) ik een dochter (9) en een zoon (13). Inmiddels hele andere leeftijden dan waarop ze elkaar ruim 5 jaar geleden leerden kennen. We hebben nooit ervoor gekozen om samen te wonen. Bij de start van onze relatie was onze omgangsregeling gelijk, waardoor we de helft van de week zonder kinderen waren en om de week in het weekend onze handen vrij hadden. Inmiddels is dat iets gewijzigd omdat ik zelf geen co-ouderschap meer heb. Het moment zonder kinderen is ingekort van eens per twee weken een zaterdagmiddag tot zondag 19u. Wat natuurlijk prima is, want voor de kinderen is deze verdeling op dit moment het beste.
De eerste jaren verliepen bizar soepel, de kinderen matchten goed. Doordat de twee oudsten, maar ook de twee jongsten dezelfde hobby’s hadden, vermaakten zij zich onderling prima. Sinds haar 12e is er het een en ander aan het veranderen, de dochter van mijn vriend is lekker op tijd gestart met puberen.
Het begon ermee dat de smartphone een steeds grotere rol ging spelen. De vele uren tekenen aan tafel maakten plaats voor TikTok en Snapchat op de telefoon. Eerst nog in ons gezelschap, inmiddels vanaf haar eigen kamer, waardoor we haar nog maar nauwelijks zien.
De drie andere kinderen hebben zich aangepast aan deze nieuwe dynamiek, wat natuurlijk een stuk uitdagender is, spelen met 3. Maar het gaat, op natuurlijk af en toe eens een ruzietje na, echt nog steeds vrij goed. Ze missen wel die vierde oudste, maar ze krijgen haar er niet meer bij.
Waar we in de eerste drie jaar in de weekenden 1 nachtje met zn zessen konden zijn door op zaterdag bij elkaar te logeren doen we dat sinds een jaartje nog maar nauwelijks, om de ruimte te creëren die voelbaar steeds meer nodig is. Maar de sfeer in het huis van mijn vriend is jammer genoeg al langere tijd enorm omgeslagen en niet heel fijn meer. Zijn dochter neemt nergens meer deel aan, ook als wij er niet zijn. Je moet haar tig keer vragen om naar beneden te komen als het eten klaar is. Ze schuift pas aan als wij al begonnen zijn en is na de laatste hap zo snel mogelijk weer weg. Daar komt nog eens bij dat haar schoolresultaten steeds verder wegzakken, op dit moment zelfs zo erg dat haar gemiddelde cijfer over alle vakken een 5 is. Ze staat 7 voldoendes gemiddeld. Ze kan dus onmogelijk over gaan en zal wellicht ook van het atheneum moeten af stappen. Zelf doet ze alsof het haar niet zo veel doet, maar kan me haast niet voorstellen dat ze hier wel zelf veel last van heeft.
Ik maak me eerlijk gezegd al langere tijd best veel zorgen of het haar mentaal op dit moment wel goed gaat. Als we met zn allen aan tafel zitten staart ze heel bewust weg van tafel, ze kijkt niemand meer aan. Neemt niet deel aan een gesprek. Als ze al iets zegt richt ze zich volledig op haar vader of broer, nooit op ons drietjes. Wat uiteraard erg ongemakkelijk voelt. Overdag en in de avond zit/ligt ze veel op haar kamer, vaak zelfs met de gordijnen dicht overdag. In mijn beleving is de schermtijd extreem, maar mijn vriend maakt zich daar niet zo druk om ‘ze belt veel met vrienden, daar zie ik geen kwaad in’ zegt hij dan.
Afgelopen jaar is ze niet met ons mee op zomervakantie geweest. Ze gaf toen aan dat ze zich niet zo fijn voelde en kreeg de mogelijkheid die twee weken bij haar moeder te blijven. Ze voelde zich thuis gewoon het allerfijnste. Met veel verdriet van ons allemaal hebben we dit laten gebeuren. In de hoop dat de geboden ruimte haar goed zou doen. Maar voor aankomende zomer is door haar moeder, maar ook door opa en oma al aangekondigd dat ze haar die weken niet meer op gaan vangen. Iedereen loopt steeds meer vast met haar gedrag. Want het wordt ook steeds lastiger. Ze loegt veel, manipuleert haar ouders en grootouders. En is ook meermaals betrapt met illegale vapes. Ze is brutaal, en neemt ze steeds minder deel aan familiemomenten.
via mijn vriend heb ik deze week gehoord dat ze uitgesproken heeft geen deel uit te willen maken van ons gezin, volgens haar bewoordingen ‘een Hollywood-gezin’. Wat mij raakt want in mijn ogen zijn wij met zn 6en juist helemaal geen gezin. We wonen niet onder 1 dak, heel bewust. We zijn maar heel af en toe samen, geven eenieder (vooral haar) zijn of haar eigen ruimte. Maar dat lijkt zij niet in te zien. Ze zet zich af tegen een situatie die er in mijn ogen helemaal niet is.
Ze heeft nu aan mijn vriend aangegeven geen klik te voelen met mij en mijn twee kinderen. Dat die er wel ooit was, maar sinds twee jaar voor haar volledig weg is. Dit heeft mij persoonlijk hard geraakt, want ik weet niet wat ik hiermee kan of hiermee moet. Vooral ook omdat ik dit niet rechtstreeks van haar zelf hoor. We zien elkaar echt nauwelijks, afgelopen weekend hebben we elkaar in totaal maar 4 uurtjes gezien waarin zij slechts een kwartiertje bij onsaan tafel heeft gezeten om iets te eten. De overige uren was ze bij haar nieuwe vriendje. We worden volledig door haar genegeerd, niet eens begroet. Ze kijkt niet meer op als we binnen komen.
wat het gekke hieraan is, is dat als wij drieen er niet zijn, (wat dus 4,5 van de 5 dagen het geval is) ze ook op die momenten niet meedoet met haar vader en broer. Ook dan zondert zij zich voortdurend af.
ik weet niet meer zo goed wat ik moet. Heb het gevoel dat ik alleen maar kan incasseren maar niks kan doen om deze situatie nog positief te draaien. Want hoe kan ik de relatie met iemand verbeteren als ik diegene nooit zie of spreek en ze me zo duidelijk laat voelen dat wij niet gewenst zijn. Dat doet veel met mij en maakt voor mij het contact met haar ook steeds meer beladen en gespannen.
We zijn nog maar hele spaarzame momenten samen. Ik merk dat we ook steeds vaker voor een bezoekje richting het huis van mijn vriend gaan, zodat zij haar eigen kamer heeft om zich terug te trekken. Zij zijn nog maar nauwelijks bij ons thuis, wat scheef voelt richting mijn eigen kinderen, maar waar zij gelukkig niet echt last van hebben doordat we niet meer logeren en uiteindelijk dus weer een groot deel van het weekend met zn drietjes thuis zijn.
Wat kan ik doen om deze situatie wat beter te krijgen? Of moeten we de komende jaren op onze tanden bijten, wachten tot de puberjaren wat gaan liggen. Wat een uitdaging is, want er komen er nog 3 in deze leeftijd.
Ik ben best wel radeloos, want ik gun iedereen, inclusief haar uiteraard, echt het allerbeste, maar deze situatie gaat van kwaad tot erger. Wat te doen? Nog meer weg blijven voelt ook niet lekker omdat de overige kinderen het wel fijn hebben samen. En onze relatie me ook heel erg dierbaar is. De jongste van mijn vriend voelt ook geen aansluiting meer bij zijn grote zus, en heeft daar veel verdriet van. Hij is altijd heel blij als hij iets met mijn kinderen kan doen. Dat wil ik hem ook niet ontnemen.
dus ja, alle tips zijn hierin heel erg welkom!
Izza schreef op 30-03-2026 om 22:15:
[..]
Wat je van ieder gezinslid mag verwachten. Respectvol gedrag. To heeft een goede relatie met haar partner. Dit gedrag heeft op hem natuurlijk veel impact. En op haar broer ook. Logisch dat hij dit deelt met zijn partner. En dat zoiets een weerslag heeft op een relatie. Niemand wil een zorgenkind of problemen in huis. Ook mensen die getrouwd zijn willen dit niet. To kan het niet oplossen. Dat is voor haar ouders. Ze kan wel haar partner steunen. En natuurlijk hebben to en haar kinderen ook last van dit meisje, alle spanning in huis en straks wellicht een vervelende vakantie. Gelukkig wonen ze niet samen. En ik zou voorlopig ook daar thuis wegblijven met mijn kinderen. Misschien kan partner met zijn jongste bij to op bezoek. En proberen iets te ondernemen met de boze tiener. En anders hulp zoeken.
Precies dat dus!
linn19 schreef op 30-03-2026 om 22:24:
Izza je vult je eigen antwoorden voor een ander in. Ik stelde mijn vraag aan TO die kun jij niet beantwoorden.
Toch heeft ze deze prima beantwoord.
loves1982 schreef op 30-03-2026 om 22:53:
[..]
Toch heeft ze deze prima beantwoord.
Jij hebt dus last van dit meisje zoals Izza schrijft?
Ik vraag dit niet om je door te zagen hoor maar je vraagt zelf om tips maar ik weet nog steeds niet wat je nu voor concrete verwachtingen van dit meisje hebt. Is het genoeg als ze jou zou groeten bv of moet ze zich volgens jou niet meer volledig afzonderen, mag ze geen klik voelen met jou?
Als je je verwachtingen niet helder hebt is het alleen klagen over een tiener, meer een klaagzang over het kind van een ander.
loves1982 schreef op 30-03-2026 om 22:50:
[..]
Precies dat dus!
Sinds wanneer is de verwachting van een puber respectvol gedrag? En dan al helemaal van een puber van gescheiden ouders.
Haar wereld is in het verleden overhoop gegooid door scheidende ouders. En zij wordt geregeerd door puber hormonen. En nu moet ze respectvol zijn naar die volwassenen die haar wereld overhoop hebben gehaald. Vind ik erg aanmatigend eigenlijk.
De bal ligt bij haar ouders. Zoals iemand eerder al zei, vader moet zijn best om weer goed contact met haar te krijgen. Door voorstellen dingen te gaan doen ze leuk vindt. Maar ook gewoon regels stellen en handhaven, een puber is nog steeds een kind.
Een 14 jarige die niet mee wil op vakantie? Volstrekt normaal. Meestal komt dat op vakantie vanzelf weer goed.
" Maar ook gewoon regels stellen en handhaven, een puber is nog steeds een kind."
Maar als TO dan aangeeft dat ze vindt dat puber enige basale beleefdheid op moet brengen (zij noemt dat 'respectvol gedrag', wat ik persoonlijk wat te zwaar vind klinken, maar dat ligt vooral aan mij) en niet iedereen volkomen moet negeren, dan vind je dat zo te zien weer te ver gaan.
Ik vind het niet zo vreemd om van een tiener te verlangen dat die zijn huisgenoten niet hetzelfde behandelt als het meubilair. Het kind hoeft niet de hele tijd gezellig en sociaal te zitten doen, dat is wat veel gevraagd, maar af en toe groeten lijkt me niet zo'n heel bizar verzoek.
linn19 schreef op 30-03-2026 om 23:13:
[..]
Jij hebt dus last van dit meisje zoals Izza schrijft?
Ik vraag dit niet om je door te zagen hoor maar je vraagt zelf om tips maar ik weet nog steeds niet wat je nu voor concrete verwachtingen van dit meisje hebt. Is het genoeg als ze jou zou groeten bv of moet ze zich volgens jou niet meer volledig afzonderen, mag ze geen klik voelen met jou?
Als je je verwachtingen niet helder hebt is het alleen klagen over een tiener, meer een klaagzang over het kind van een ander.
Nou ik heb last van de spanningen die er in huis hangen, vooral ook op de vele momenten dat ik niet eens thuis ben. Mijn vriend, haar eigen broer, de spanning is ook bij hen heel sterk voebaar. En waar ik me in herkende qua reactie van linn19 is dat respectvol met elkaar omgaan wat mij betreft altijd wenselijk is. Ik was laatst jarig met carnaval, ze stond naast me om middernacht, het leek alsof de hele wereld me feliciteerde, maar zij heeft het niet op kunnen brengen om proficiat kunnen zeggen. Dat raakt ja. Denk niet dat je zo met elkaar om moet gaan.
dat ze geen klik voelt is prima. Dat zul je in je leven wel vaker ervaren in je contat met andere mensen, maar respectvol met elkaar omgaan, dus inderdaad gewoon even hallo zeggen is dan toch niet teveel gevraagd? Ik verwacht helemaal niet dat ze er bij komt zitten, of met ons mee gaat doen. Heb alleen een beschrijving willen geven van hoe ze zich op dit momebt afzondert, en hoe lastig ik dat met name vindt voor haar eigen vader en broertje. Nogmaals, ik en mijn kinderen zijn echt nog maar nauwelijks in hun huis, toch geeft zij bij vader aan ‘dat wij er altijd zijn’. Wat dus absoluut niet zo is. En dat is dus het gekke. Het gekke is ook dat, al die dagen dat wij er niet zijn, ze zich ook niks aan trekt van haar vader en broer. Je zou dan toch verwachten dat ze zich op die mometen wel bij de rest voegt, wat niet het geval is.