Gepest door vriendin van zoon
Beste allemaal,
Mijn zoon is 17 en heeft sinds een half jaar zijn eerste verkering. Harstikke leuk natuurlijk, alleen lijkt zij er een hobby ervan te hebben gemaakt om mij te pesten. Ik weet dat ik heel paranoïde en dramatisch klink, maar ze heeft al meerdere keren mijn zoon tegen mij opgezet. - Bijvoorbeeld toen wij haar voor het eerst zouden ontmoeten hadden wij haar uitgenodigd om bij ons avond te eten. Toen had ze zelf een Tupperware bakje met eten bij zich want ze wist niet of ik wel goed kon koken. Toen heeft ze het opgewarmd in de magnetron en is ze dat gaan eten terwijl de rest van mijn gezin waaronder zoon gewoon met de pot meeaten. Het toetje was zo'n Mona toetje van de maand en dat at ze wel op. Ze zei omdat ik het niet had gemaakt en daarom wist ze zeker dat het lekker was. Mijn zoon en man zeiden beide toen ze weg was dat ze waarschijnlijk een moeilijke eter was en dat ze daarom zo deed. Ik heb mij er toen maar bij neergelegd.
- Het tweede voorbeeld was dat wij voor de verjaardag van zoon een Lego set wilde geven. Ik heb haar toen een appje gestuurd welke wij wilde geven en of ze mee wilde doen. Dat wilde ze niet want ze had zelf al een cadeautje voor hem. Helemaal goed natuurlijk. Toen heeft ze een dag voor zijn verjaardag precies dezelfde Legoset gegeven aan zoon. Zoon helemaal blij, maar zij wist wat wij hem gaven, want ik had in de app de link gestuurd naar wat wij hem zouden geven. Toen moest ik nog halsoverkop naar de winkel om iets anders te halen.
- En het ergste was dat wij als een gezin een weekendje in de kerstvakantie weggingen naar een huisje. Dit doen wij elk jaar en dit zou waarschijnlijk het laatste jaar zijn omdat zoon bijna volwassen is. Toen had zij tegen zoon verteld dat als verrassing wij haar hadden uitgenodigd. Dit hadden wij niet gedaan, maar zoon was zo blij dat wij maar toestemde. Toen een dag voordat wij vertrokken had zij tegen zoon gezegd dat ik had gezegd dat ik haar niet mee wilde hebben en omdat ze geen ruzie wilde maken met mij bleef ze maar thuis. Zoon is heel erg boos geworden op mij. Terwijl ik dat helemaal niet heb gezegd. Uiteindelijk is zoon niet meegegaan en is ons laatste kerstvakantieweekend met het gezin helemaal verpest.
Hoe moet ik hiermee omgaan? Het voelt echt of zij als hobby heeft om mijn zoon tegen mij op te zetten. Ik heb er zelfs nachtmerries van. En ik durf haar er niet op aan te spreken omdat ik bang ben dat ze alles verdraait en ze zoon zo nog meer om haar vinger bindt.
Maar waarom niet navragen bij het meisje zelf? Dat zou ik wel doen geloof ik. Gewoon, de vermoorde onschuld spelen en vriendelijk uitvragen.
Zelf heb ik trouwens wel zo’n gesprek met dochter gehad. Ik heb haar gevraagd: wat als je een vriendje krijgt waar ik echt mijn twijfels over heb? Waarschijnlijk wil je dan, verliefd en al, mijn twijfels niet horen. Zou je willen dat ik ze toch met je deel dan?
Ze gaf aan dat ik dat zéker wel zou moeten doen dan.
Ik zou het zelf wel alleen doen als ik me echt zorgen zou maken over het welzijn van mijn dochter.
SibellaxMonty schreef op 11-01-2026 om 13:50:
[..]
Raar zou ik haar niet noemen. Dan denk ik aan sociaal onhandig of apart. Maar het lijkt alsof zij moedwillig dingen doet die de relatie tussen zoon en ons onder spanning zetten.
Mmhh. Ik vind je eigen eten meenemen bij een etentje bij mensen thuis zo’n beetje het summum van sociale onhandigheid én apart gedrag. En raar.
Ik ben zelf een moeilijke eter maar op zoiets zou ik nu echt nooit gekomen zijn. (En dan ben ik zelf best sociaal onhandig en apart)
Ies schreef op 12-01-2026 om 16:32:
[..]
Mmhh. Ik vind je eigen eten meenemen bij een etentje bij mensen thuis zo’n beetje het summum van sociale onhandigheid én apart gedrag. En raar.
Ik ben zelf een moeilijke eter maar op zoiets zou ik nu echt nooit gekomen zijn. (En dan ben ik zelf best sociaal onhandig en apart)
Ik zou kunnen bedenken dat iemand een zeer ernstige voedselallergie heeft en (nog) niet durft te vertrouwen op de kookkunsten van mensen die zij niet kent of dat iemand een angststoornis heeft die dermate aanwezige waardoor zij ook niet durft te vertrouwen op de kookkunsten van iemand.
daarnaast hebben mensen die ‘ moeilijke eters’ zijn vaak al zo veel (voor) oordelen moeten doorstaan dat zij dat op zo een manier proberen te voorkomen..
,
Ies schreef op 12-01-2026 om 16:23:
Maar waarom niet navragen bij het meisje zelf? Dat zou ik wel doen geloof ik. Gewoon, de vermoorde onschuld spelen en vriendelijk uitvragen.
Ja, dat zou ik ook doen, met zoon en man erbij aanwezig, gewoon terloops tijdens de koffie ofzo. Niet boos zeggen: jij liegt! maar wel rustig: "Goh Marietje, over die stiekeme uitnodiging voor dat weekend, jij weet net zo goed als ik dat niet gebeurd is, waarom zeg je dat dan tegen Japie? Dat verbaast me, ik wil het graag begrijpen." En laat haar dan maar vertellen. Zo zeg je, zonder het te zeggen, dat je haar manipulatie ziet.
Zelfde met dat cadeau. Je verbazing uitspreken. En als ze zegt niet te weten waarom ze dat gedaan heeft, dan kun je altijd nog aanbieden dat als ze zelf niks kan verzinnen, ze jou altijd kan vragen of je nog ideeën hebt.
Ik heb helaas veel ervaring met gemanipuleerd worden, dus ik ben er extra waakzaam voor. Als het niet op het moment zelf lukt, bespreek ik het zodra ik van mijn verbazing bekomen ben (en niet meer boos ben, mocht ik dat zijn).
Ik denk dat "vriendelijk uitvragen" door het meisje kan worden opgevat als kritiek (de zoon kan dat ook vinden).
Zelfs als je het niet onaardig bedoelt.
Het is geloof ik ook al 2 maanden geleden, dus het is onhandig om er nu op terug te komen.
Ja dat kan ze als kritiek zien, maar als ze na een vriendelijke vraag om uitleg compleet uit haar dak gaat met zoon erbij, dan ziet hij dat wel gebeuren he. Dan is dat hopelijk weer een puzzelstukje voor hem, een bijdrage tot het openen van zijn ogen.
yette schreef op 12-01-2026 om 08:42:
[..]
Ik snap dat niet zo goed. Waarom kies je ervoor om een toneelstukje op te voeren en net te doen of er niks aan de hand is? Je zoon is 17. Zo leert hij nooit omgaan met de waarheid en teleurstellingen.
Over die Lego zou ik direct mijn verbazing hebben geuit. Ik zou hem zodra hij ermee thuis kwam precies hebben verteld wat ik met zijn vriendin had besproken over dit specifieke verjaardagscadeau èn hebben aangegeven dat ik het niet tof van haar vind dat het cadeau van ons gezin door deze actie niks meer waard is. Vervolgens mocht hij dan zelf bedenken hoe hij het probleem wilde oplossen. Wie moet het cadeau terug brengen en iets anders kopen? Zijn vriendin, hijzelf of jij? Prima als hij vindt dat ik ons cadeau moet terugbrengen, zal ik doen. Maar niet op stel en sprong. Je kan niet verwachten dat iemand haast heeft met het oplossen van problemen die een ander moedwillig veroorzaakt.
Waarom voel jij je wèl verantwoordelijk voor de teleurstellingen die door dit meisje ontstaan? Ook voor jullie weekend weg nodigde je dit meisje uiteindelijk tòch uit omdat je zoon anders teleurgesteld was. Je hebt er veel voor over om het leuk te houden.
Ik denk echter dat je zoon op de lange termijn meer heeft aan een betrouwbare moeder die geen spelletjes speelt en hem zijn eigen boontjes laat doppen. Hij is oud genoeg voor een relatie. Tijd dat hij zijn eigen problemen gaat oplossen en leert omgaan met teleurstellingen.
Als ik het over kon doen had ik het waarschijnlijk zo wel gedaan. Maar haar streken waren zo´n bus van links dat ik gelijk op mijn automatische standje ga en dat is het probleem oplossen zonder dat ik iemand voor het hoofd stoot. Daarnaast ben ik niet bang voor haar, maar ik heb wel het gevoel dat mijn zoon meer haar kant kiest dan de mijne. En dat is niet erg, maar als ik de strijd dan zou aangaan zou ik die waarschijnlijk verliezen en dan maak ik het alleen maar erger. Ik wil de eerste verliefdheid van mijn zoon ook niet verpesten door gelijk in conflict te liggen met zijn vriendin.
snoepjeharibo22 schreef op 11-01-2026 om 19:23:
[..]
Oke ze is net iets ouder, ik zou er niet vanuit gaan dat ze je bewust pest of hem probeert te onttrekken bewust. Eerste liefdes probeersels blijven sowieso maar weinig lang hangen. Wees lief voor ze en kill them with kindness. Laat je niet onzeker maken steeds, ook over dat weekendje weg, waarom is het de laatste keer? Hij kan volgend jaar toch ook weer mee en het jaar daarna toch als dat jullie ding is? Het stopt toch niet omdat hij 18 wordt allemaal. Vind je het lastig dat hij 18 wordt, ben je bang controle te verliezen?
Nee dat niet. Maar als hij 18 gaat hij studeren en bouwt hij een eigen leven op. Dan wil zoon waarschijnlijk niet met zijn ouders in een huisje gaan zitten. Dus het voelde als de laatste keer. En ik ben niet bang om de controle te verliezen. Maar nu met zijn keuze in een vriendin maak ik mij wel zorgen dat mijn zoon niet de meest verstandigste keuzes maakt.
Ies schreef op 12-01-2026 om 16:23:
Maar waarom niet navragen bij het meisje zelf? Dat zou ik wel doen geloof ik. Gewoon, de vermoorde onschuld spelen en vriendelijk uitvragen.
Dat zou ik alleen willen doen als zoon er ook bij is anders weet ik zeker dat de beul verdraaid wordt. Dat ik haar heb aangevallen door haar te ondervragen. Er zijn niet veel momenten omdat te doen. Mijn zoon gaat meestal naar haar toe.
SibellaxMonty schreef op 12-01-2026 om 18:16:
[..]
Nee dat niet. Maar als hij 18 gaat hij studeren en bouwt hij een eigen leven op. Dan wil zoon waarschijnlijk niet met zijn ouders in een huisje gaan zitten. Dus het voelde als de laatste keer. En ik ben niet bang om de controle te verliezen. Maar nu met zijn keuze in een vriendin maak ik mij wel zorgen dat mijn zoon niet de meest verstandigste keuzes maakt.
Misschien lost het probleem zich dan wel vanzelf op als hij gaat studeren en daardoor nieuwe mensen leert kennen.
SibellaxMonty schreef op 11-01-2026 om 08:49:
[..]
Dat gesprek over condooms hebben wij alleen met onze zoon. En misschien ben ik wel echt een doomdenker maar ik wil niet dat zij weet waar ze liggen. Want ik ben echt bang dat ze er met een punaise in gaat prikken ofzo. Mijn man zegt ook dat ik daar niet bang voor hoef te zijn, maar ik vertrouw haar gewoon niet. Heb ook aan zoon verteld alleen maar de condooms gebruiken die of wij in huis hebben of die je zelf koopt. En als zij een condoom aanbiedt moet je die NIET gebruiken. Maar zover ik weet hebben ze nog geen seks gehad, maar dat zal niet lang meer duren na 6 maanden.
Heb je serieus tegen je zoon gezegd dat hij een condoom die zijn vriendin aanbiedt niet moet gebruiken? Wat zei je, toen hij vroeg waarom niet? Ik vertrouw haar niet? Dan begrijp ik wel dat je zoon zijn vriendin gelooft en jou niet.
Ben ik de enige die het bijzonder vind dat je bij de korte eerste relatie van je zoon gelijk zijn vriendin mee wilt laten doen met een gezamelijk cadeau? Hoeveel contact heb je met haar buiten je zoon?
Het zou zomaar kunnen dat er andere verklaringen zijn voor haar acties. Misschien is ze extreem onzeker en is ze bang dat ze jullie beledigt doordat ze het eten niet lust. Dat ze daarom haar eigen eten meenam. Misschien kocht ze die Lego, zodat ze zeker wist dat ze sowieso een mooi cadeau voor haar vriend had ipv een zelfbedacht cadeau dat misschien helemaal niet in de smaak zou vallen. Bang dat haar vriend haar niet meer leuk zou vinden met een stom cadeau. Misschien wilde ze echt heel graag mee op vakantie en was dit haar oplossing om mee te kunnen, maar vonden haar ouders het niet goed en moest ze daardoor met een reden komen waarom ze niet mee kon. Je weet het niet. Het zijn vreemde acties, dat is waar. Maar de uitleg kan nog alle kanten op. De hersenen van jongeren zijn nog niet helemaal volgroeid. En fouten maken hoort bij opgroeien.
Lizzyliz schreef op 12-01-2026 om 20:48:
Het zou zomaar kunnen dat er andere verklaringen zijn voor haar acties. Misschien is ze extreem onzeker en is ze bang dat ze jullie beledigt doordat ze het eten niet lust. Dat ze daarom haar eigen eten meenam. Misschien kocht ze die Lego, zodat ze zeker wist dat ze sowieso een mooi cadeau voor haar vriend had ipv een zelfbedacht cadeau dat misschien helemaal niet in de smaak zou vallen. Bang dat haar vriend haar niet meer leuk zou vinden met een stom cadeau. Misschien wilde ze echt heel graag mee op vakantie en was dit haar oplossing om mee te kunnen, maar vonden haar ouders het niet goed en moest ze daardoor met een reden komen waarom ze niet mee kon. Je weet het niet. Het zijn vreemde acties, dat is waar. Maar de uitleg kan nog alle kanten op. De hersenen van jongeren zijn nog niet helemaal volgroeid. En fouten maken hoort bij opgroeien.
Hier ben ik het mee eens.
Vandaar ook dat ik meisje zelf zou uitvragen. En, afhankelijk van de omstandigheden en mijn gevoel over haar, juist iei apart. En dan niet confronterend ofzo maar juist belangstellend bijv. Zo van hee ik snap het niet van dat kado, hoe zit het nu. Mocht ik het gevoel hebben dat ze me echt niet vertrouwt wellicht eerst wat werken aan een vertrouwensband.
Vooral ook omdat ik toch wel zou willen weten wat het nu is met haar. En om haar iig ergens, hoe subtiel ook, te willen laten weten dat ik het iig opmerk. Liefst in den beginne met zo weinig mogelijk oordelen.