Ben ik overspannen?
Dag allemaal, het gaat niet goed met mij. Ik zal het proberen een beetje uit te leggen. Ik ben jong moeder geworden, op mijn 20e. En op mijn 23e mijn jongste kind. Twee meiden. Hun vader is helaas een zware alcoholist die regelmatig agressief was en ik heb vreselijke dingen meegemaakt. Zoals het moeten vluchten met een babytje van een week oud terwijl ik zelf nog niet eens kon lopen. Ik mocht mijn babytje niet warm toedekken in de winter want dan verwende ik haar teveel volgens hem en ik mocht haar ook niet uit haar bedje halen als ze huilde. Dan werd hik woest en wat er daarna nog meer gebeurde hou ik maar voor mezelf. Dit soort dingen en nog vele andere narigheid is er gebeurd. De buurman toendertijd is verhuisd omdat hij het geweld wat mijn ex mij aandeed niet meer kon aanhoren. Ik heb een post traumatische stress stoornis eraan overgehouden (diagnose door psycholoog).
Ik ben bij hun vader weggegaan toen de meiden 4 en 1 jaar oud waren dus al lang geleden en ik weet best dat ik niet in het verleden moet blijven hangen en dat ik mezelf bij elkaar moet rapen en het verleden laten voor wat het is.
Ik heb altijd in mn eentje voor m'n meiden gezorgd en van wat ik van mensen om me heen hoor ben ik een lieve moeder en dat denk ik zelf ook wel. Zeker niet perfect maar ik heb altijd m'n best gedaan. Vrienden en vriendinnen waren altijd welkom, ook om langere tijd te komen slapen. Ik deed zelf zonder om ze goede kleren en leuke hobby's te geven. Wel vond ik het zwaar. De meiden hadden altijd en eeuwig ruzie, dag in dag uit. Van kleins af aan totdat mijn oudste dochter op haar 20e ging samenwonen.
Mijn jongste dochter heeft altijd enorme driftbuien gehad en vanaf haar 13e deed ze ronduit vreselijk tegen me. Vloeken, schelden met ziektes. Ik ben vaak zat door leraren gebeld dat ze de hele klas opstookte en leraren overspannen maakte. Im de examenklas wilde de mentor haar niet meehebben op kamp omdat hij dat niet aankon.
Anderhalf jaar geleden ging ze naar het mbo, ze is een paar keer gegaan naar de opleiding ei toen had ze geen zin meer. Ze kreeg ene vriendje en was steeds met hem. Ze liepen weg, nachtenlang wist ik niet waar ze waren. Ze wilde continu met hem samenzijn en als dat niet mocht liep ze weg. Leerplichtambtenaar was behoorlijk boos op dochter maar ze lachte erom. Opruimen doet ze nooit, ik moet hele dagen natte handdoeken van de vloer halen, overal kruimels weghalen, overal blijft ze in de tuin peuken neergooien. Relatie met haar vriendje is steeds aan en uit. Nu was het 2 maanden uit en is ze aan opleiding met werken leren begonnen en dat ging goed. Maar nu afgelopen weekend alweer afgemeld omdat ze bij haar vriend was. Ze liegt weer continu tegen me. Ik heb haar al meer dan een jaar continu om me heen gehad. Met al de woede aanvallen, harde muziek wat ik niet wilde en vooral de rommel. Ik trek het niet meer. Door mijn ptst slik ik al jarenlang slaapmedicijnen en ben nooit uitgerust want slaap altijd slecht.
Het idee dat ze nu straks misschien weer van de opleiding wordt gegooid kan ik niet aan. Ik kan en wil niet meer hele dagen dat gechagrijn en die rotzooi die ze maakt om me heen. Ik wil niet dat ze in de tuin rookt maar ik moet wel want anders gooit ze overal peuken neer bij de buren. Ik sta altijd overal alleen voor. Ik kan het niet meer aan.
Jongste dochter is jaar of 17 denk ik . Te jong om uit huis te gaan dus je moet wel .
Heeft dochter professionele hulp of hulp gehad ?
Is er nog gezellig contact tussen jullie ? Samen lachen? Samen winkelen?
Heftig allemaal hoor! Ik kan me voorstellen dat je het op een gegeven moment echt niet meer trekt. Een goed begeleidingstraject door een professional lijkt me een goede start. Werk je ook? Soms kan een werkgever namelijk helpen bij het vinden van zo’n iemand. En anders eens naar je huisarts om de situatie te bespreken. Als ik je verhaal zo lees dan zou ik (als niet-professional zijnde) zeggen: eerst jezelf helpen. Sterkte!
Roos57 schreef op 09-03-2026 om 16:56:
Jongste dochter is jaar of 17 denk ik . Te jong om uit huis te gaan dus je moet wel .
Heeft dochter professionele hulp of hulp gehad ?
Is er nog gezellig contact tussen jullie ? Samen lachen? Samen winkelen?
Dat is niet waar, beschermd of begeleid wonen (op kamers) kan vaak al vanaf 16.
Daar zou je eens naar kunnen zoeken Nadiaa, of aan je huisarts vragen.
Heb je zelf nog hulp, anders daar ook bij je huisarts om vragen.
Sterkte! Je zit in een heel pittige situatie.
Klinkt pittig hoor, met pittige dochters ook.
Logisch dat de pap op is na alles wat je hebt doorgemaakt.
Ik zou er idd ook werk van maken om hulp in te schakelen en dochter ergens anders te laten wonen. Dat is geen falen, maar ik denk zelfs het beste voor je dochter.
Onze oudste maakte ook een zooitje van zn leven, en die maakte niet eens ruzie met mij of siblings maar ook ik zat er doorheen hoor. Dat is helemaal niet gek.
Wij hebben er in goed overleg voor gekozen om zoon uit huis te plaatsen, en daarna kamertraining. Zijn gedrag veranderde niet gelijk, maar ik had er wel veel minder last van. Na enkele jaren is hij alsnog goed opgedroogd.
Je kunt hulp vragen bij de huisarts, maar ook rechtstreeks bij je wijkteam.
Veel sterkte.
Tijd voor professionele hulp. Je dochter is beschadigd door haar verleden. Dat uit zich nu. En zowel jij als ex hebben kwetsbaarheden die je kunt hebben doorgegeven (bijvoorbeeld verslavingsgevoeligheid). Kijk met professionals wat er mogelijk is. En wil ze echt niets dan kan je kijken onder welke voorwaarden ze thuis kan blijven. Anders zal ze verder moeten kijken naar een opvang of jeugdhulp. Haar in huis houden tot 20 gaat jou opbreken.
Ga in contact met de stichting MEE.
daar heb ik jaren geleden veel aan gehad. Zij kunnen je wegwijs maken waar en bij welke instanties je moet zijn.
Veel sterkte... ❤️
Schemerlampje schreef op 09-03-2026 om 17:29:
[..]
Dat is niet waar, beschermd of begeleid wonen (op kamers) kan vaak al vanaf 16.
Dat klopt .