Advies gevraagd voor broer
ik heb heel graag even advies. Het gaat over mijn broer en zijn dochter. Broer is gescheiden en dochter slaapt iedere week bij broer, ze is 15 jaar. Sinds een half jaar wilt ze niet meer bij hem komen. In eerste instantie dat hij te streng was geweest, maar daarna was het niet meer duidelijk. Een half jaar heeft hij alles geprobeerd en zegt ze heel vaak niet te komen en is een paar maanden toen niet geweest. Dan weer een gesprek en zou ze weer komen, weer niet. Nu heeft ze gezegd hij niet mag komen op haar adviesgesprek welke school ze gaat. Verder zegt ze helemaal niet wat er nu precies is. Broer zit er helemaal doorheen en wilt zo graag contact. Vraagt hele tijd aan mij wat te doen, want wil niet blijven trekken, het blijkt niet meer te lukken. Hij vraagt mij advies, maar ik weet het ook niet. Wat is in dit verhaal het beste om te doen? (Hij heeft amper contact met ex)
Eens met de anderen. Onderschat niet wat overwerkt trauma kapot kan maken. Heel naar allemaal maar hij is 14! Jaar verder. En zijn kind keert zich van hem af. Hoe moet dit voor de nieuwe partner zijn? Iemand die maar blijft hangen in een trauma. Ook al zou hij niets zeggen. Iedereen weet dat hij nog steeds met die scheiding zit. En zijn dochter merkt dat natuurlijk ook. Ik zeg niet dat therapie een wondermiddel is. Maar met echte inzet kan je ver komen. Bedenk dat hij straks nog verder weg gaat zakken vanwege zijn dochter. Dit helpt echt niemand.
Het niet kunnen verwerken van de scheiding werkt door in zijn reactie op het gedrag van dochter: dat voelt hij als 'weer een afwijzing, een scheuring die hij niet wil'. Daar reageert hij heftig op en niet altijd productief: tien manieren proberen en boos zijn op dochter dat het geen resultaat oplevert. In die boosheid en gevoel van onrechtvaardigheid neemt hij jullie mee, zus en ouders, en zijn nieuwe vriendin. Dat wordt dan een blok. Nieuwe vriendin gaat dochter hiervoor zelfs straffen.
Maar het probleem is niet de dochter, die is gewoon een puber die nu geen kind meer wil zijn, maar eigen beslissingen wil nemen over haar eigen leven. Het probleem is je broer die dat niet kan accepteren. Misschien dat iedereen daarom meer moet gaan nadenken over hoe krijgt hij het inzicht in wat zijn echte probleem is en hoe dat nu doorspeelt in zijn huidige situatie. In plaats van hem steunen in de gedachte dat dochter naar broer moet komen.
TO, ik begrijp dat jij nu ook geen contact meer met je nichtje hebt omdat zij dat nu niet wil?
Ik zou voor jezelf je eigen plan trekken, uitgaande van hoe jij het voelt.
Dus als jij normaal gesproken nichtje zou uitnodigen voor een verjaardag, zou ik het nu ook doen.
Daarnaast kan je haar af en toe een appje of kaartje sturen. Gewoon een positieve, lieve boodschap, 'ik hoop dat het goed met je gaat', 'altijd welkom', of ook aan haar voorstellen om een keer te gaan lunchen of naar de Mac te gaan (of zoiets, ik bedoel dus iets waarvan je denkt dat zij het misschien leuk vindt). Evt. iets vertellen aan haar als je denkt dat ze dat leuk vindt, bijv. over je huisdier.
Belangrijkste is: doe het omdat je haar aandacht wil geven, omdat je van haar houdt en haar het beste wenst. En omdat je haar wilt laten merken dat jij aan haar denkt. Dat is nooit verkeerd.
Ik zou het trouwens niet overdrijven, niet elke week een appje of kaartje.
Ook gewoon een verjaardagskaartje sturen en evt. en cadeautje afgeven (of geld overmaken op haar rekening, is ze misschien blijer mee).
Het belangrijkste is dat je je realiseert dat zij een puber is, erg druk met zichzelf en haar leventje is, en niet zo bezig is met jou. Als ze niet reageert, niet bedankt, of aangeeft dat ze geen zin heeft, voel je dan niet meteen persoonlijk afgewezen. En ik zou zeker niet boos worden, dat is helemaal niet nodig.
Tot slot, ik zou, als je haar een keer wel spreekt, niet meteen over je broer beginnen, dan lijkt dat het doel van jou uitnodiging of telefoontje. Terwijl jouw doel aandacht voor haar zou moeten zijn (althans ik hoop dat je dat wilt geven aan haar).
Zorg eerst dat je hopelijk weer iets van verbinding met haar krijgt en dan kan het misschien een keer ter sprake komen. Maar ook dan, zonder boosheid (arme kind, boze vader, boze oma). Enkel belangstelling en nieuwsgierigheid, zodat je misschien begrijpt wat de reden is. En ook heel belangrijk dan, vertel vooral niet dat je broer zo van slag is, boos is, zielig is of wat dan ook. Belast haar daar niet mee.
Had je voorheen wel een goede relatie met je nichtje?
Hoe vaak zag je haar? Ook wel eens apart van je broer/familie?
Woont ze in de buurt?
Kleinduimpje schreef op 30-01-2026 om 17:35[..]Weet je waarom hij de familie ook niet wil zien dan?
Zij is volledig beïnvloed door moeder oa. Maar er was toen er wel contact was ook geen contact met onze kant van de familie als ze er niet was.