Vriendinnetjes groep 3
Even van me afschrijven… Mijn dochter is 6 jaar en heeft al sinds groep 1 echt twee beste vriendinnetjes. Een driehoeksvriendschap die tot nu toe altijd prima ging. Ik ben me er bewust van dat dit vaak niet werkt. Soms spelen ze met z’n 3en en soms variërend per tweetal. De laatste paar weken zit mijn dochter niet lekker in haar vel. Ze zegt steeds dat ze het idee heeft dat haar vriendinnen elkaar liever vinden, dat ze soms niet met ze mee mag doen met buitenspelen op school. Ze ligt er echt wakker van ‘s avonds, is teneergeslagen en huilt sneller. Het zijn ook de laatste weken voor de zomervakantie dus misschien weegt alles zwaarder, maar oh mijn hart breekt als ze dat zegt. Haar ene vriendinnetje is echt een natuurlijke leider, wat een klas ook nodig heeft, en mijn dochter is meer een volgzaam type. Ze zoekt ook bevestiging bij haar; haar twee vriendinnetjes hebben al eens naast elkaar gezeten in de klas (door de juf ingedeeld) en mijn dochter vraagt dan; lijkt het je leuk om ook eens naast mij te zitten of zit je liever naast *vriendinnetje 2*. Waar *vriendinnetje 1* dan weer op reageert: ik wil liever naast *nr2* zitten want ik vind haar leuk. Oh die afwijzing steeds vind ik hartverscheurend om te horen en het zit mijn lieve meisje ook hoog. Er zitten in totaal 8 meisjes in de klas, waarvan ze een clubje van 5 hebben die met elkaar spelen. Dat gaat ook prima, en die andere zijn ook vriendinnetjes, maar toch zijn die 2 haar ‘beste vriendinnen’ in haar ogen en wil ze zo graag dat ze haar ook lief en leuk vinden. Daar komt ook bij dat die andere vriendinnetjes 50 meter bij elkaar vandaan wonen en dus constant naar elkaar toe fietsen omdat dat natuurlijk super makkelijk en dichtbij is. Zucht, ik vind het moeilijk 💔 Iemand ervaringen, tips? Ik probeer te luisteren, er voor haar te zijn. Ik kan het niet voor haar oplossen..
Ik herken het heel erg. Bij mijn dochter, inmiddels ruim volwassen, ging het ook vaak zo en dan brak mijn hart, ook nu nog wel eens. Het was ook nog eens zo dat de andere moeders op het schoolplein hetzelfde deden: 'dan wil ik ook niet meer met jou iets afspreken' (nooit de vaders trouwens, meidenvenijn bestaat echt hoor).
Ik heb hulp moeten zoeken via de huisarts om hiermee om te leren gaan. Het belangrijkste dat toen pas echt tot mij doordrong: mensen maken keuzes waar jij geen invloed op hebt. Vertaald voor een 7 jarige: andere kinderen doen dingen waar jij niet altijd de baas over bent. Doe zelf je dingen als dat gebeurt.
Ik ben nog steeds een moeder wier hart breekt als het kind verdriet heeft. Maar daar heb ik mee leren omgaan: familieopstellingen en zelfs emdr waren voor mij zeer nuttig.
Hou de dingen gescheiden: je eigen gevoelens horen bij jou en niet bij je dochter. Zij leert nu het zelf te doen. Luister, sla een arm om haar heen en ga iets leuks doen. Leer haar zo dat je zelf dingen kunt doen als er iets naars gebeurt.
Op school heb ik het toen ook besproken, maar wat er buiten de klas gebeurt zien ze niet. Het heeft een beetje geholpen, alleen in de klas.
Dochter is 6, de andere meiden vast ongeveer even oud.
Echt een leeftijd waarop speelkameraadjes vriendschappen worden.
Ook al noemen ze elkaar al een paar jaar beste vriendinnen. Ze hadden de leeftijd er nog niet echt voor.
Nu zijn ze op een leeftijd waarop ze beter merken wie echt goed bij hen past. Iets wat zeker versterkt kan worden door meer tijd met elkaar doorbrengen door in de klas naast elkaar te zitten en vlakbij elkaar te wonen.
Daardoor vinden ze dochter niet meteen niet meer leuk of lief, maar is de band tussen de andere twee mogelijk wel gegroeid.
Vervelend voor je dochter maar het hoort er ook bij. Zorg ervoor dat ze zich wat meer op de andere kinderen focust.
Kinderen ontwikkelen zich en vriendjes gaan daardoor soms een andere kant op oude vriendschappen worden minder hecht maar dat geeft weer kans om nieuwe vriendschappen te ontwikkelen.
Mijn zoon had in groep 1,2 en 3 een heel leuk vriendengroepje maar in groep 4 veranderde dat er werd steeds meer fanatiek gevoetbald en daar had mijn zoon niet zo veel mee. Hij had zelf geen zin meer om met ze af te spreken maar had wel behoefte aan vriendjes.
Ik heb hem toen aangespoord om veel met andere kinderen af te spreken en daar zijn na verloop van tijd weer nieuwe leuke vriendschappen uit voort gekomen en af en toe speelde hij ook nog wel eens met zijn oude vrienden.
Ik zou als moeder vooral stimuleren dat ze ook met andere kinderen afspreekt, grote kans dat in het groepje met 5 meisjes er ook wel een zit die een nieuwe vriendin kan gebruiken.
Mijn dochter had naast school vriendjes ook altijd vrienden van haar sportclub, dus misschien vriendschappen niet alleen op school zoeken.
EmmaT schreef op 11-06-2026 om 08:35:
Ik herken het heel erg. Bij mijn dochter, inmiddels ruim volwassen, ging het ook vaak zo en dan brak mijn hart, ook nu nog wel eens. Het was ook nog eens zo dat de andere moeders op het schoolplein hetzelfde deden: 'dan wil ik ook niet meer met jou iets afspreken' (nooit de vaders trouwens, meidenvenijn bestaat echt hoor).
Ik heb hulp moeten zoeken via de huisarts om hiermee om te leren gaan. Het belangrijkste dat toen pas echt tot mij doordrong: mensen maken keuzes waar jij geen invloed op hebt. Vertaald voor een 7 jarige: andere kinderen doen dingen waar jij niet altijd de baas over bent. Doe zelf je dingen als dat gebeurt.
Ik ben nog steeds een moeder wier hart breekt als het kind verdriet heeft. Maar daar heb ik mee leren omgaan: familieopstellingen en zelfs emdr waren voor mij zeer nuttig.
Hou de dingen gescheiden: je eigen gevoelens horen bij jou en niet bij je dochter. Zij leert nu het zelf te doen. Luister, sla een arm om haar heen en ga iets leuks doen. Leer haar zo dat je zelf dingen kunt doen als er iets naars gebeurt.
Op school heb ik het toen ook besproken, maar wat er buiten de klas gebeurt zien ze niet. Het heeft een beetje geholpen, alleen in de klas.
Wat heftig 💔 Ik kan me goed voorstellen dat dat z’n sporen en triggers heeft nagelaten. Ik heb zelf wel een prima band met de moeders uit de klas, ook met de moeders van haar vriendinnen. Althans, ik ben geen ‘schoolpleinmoeder’ ; ik sta er niet al ruim van tevoren om te socializen zoals sommigen doen, maar ik merk daarin gelukkig geen venijn. Dat lijkt me dubbel lastig! Je wilt gewoon dat je kind het fijn heeft. En leren omgaan met tegenslagen hoort er zeker bij, daar worden ze ook sterk en zelfstandig van. Maar ik hoor de laatste weken af en toe in de ochtend: ‘ik wil niet naar school, ik wil bij jou blijven’. Of ze ligt ‘s avonds nog anderhalf uur in bed wakker, en dan komen alle verhalen van de dag eruit. (Misschien kleine dingetjes, maar in haar ogen dan eventjes heel groot en lastig). Ik moet daar even een weg in zien te vinden, want de afgelopen 3 jaar waren school en vriendinnen altijd leuk, zonder enige tegenzin. nieuwe fases.. 🙂
Feline89 schreef op 11-06-2026 om 09:14:
[..]
Wat heftig 💔 Ik kan me goed voorstellen dat dat z’n sporen en triggers heeft nagelaten. Ik heb zelf wel een prima band met de moeders uit de klas, ook met de moeders van haar vriendinnen. Althans, ik ben geen ‘schoolpleinmoeder’ ; ik sta er niet al ruim van tevoren om te socializen zoals sommigen doen, maar ik merk daarin gelukkig geen venijn. Dat lijkt me dubbel lastig! Je wilt gewoon dat je kind het fijn heeft. En leren omgaan met tegenslagen hoort er zeker bij, daar worden ze ook sterk en zelfstandig van. Maar ik hoor de laatste weken af en toe in de ochtend: ‘ik wil niet naar school, ik wil bij jou blijven’. Of ze ligt ‘s avonds nog anderhalf uur in bed wakker, en dan komen alle verhalen van de dag eruit. (Misschien kleine dingetjes, maar in haar ogen dan eventjes heel groot en lastig). Ik moet daar even een weg in zien te vinden, want de afgelopen 3 jaar waren school en vriendinnen altijd leuk, zonder enige tegenzin. nieuwe fases.. 🙂
Ja dat socializen op het schoolplein, verschrikkelijk. Ik was blij met de dagen dat ik haar niet ophaalde. Het ongemak en de mores op de school en bij de andere ouders, niet de leukste tijd in mijn leven zeg maar.
Op die leeftijd is het nog heel erg een proces van aantrekken en afstoten. Nu besties zijn kan zo omslaan naar elkaar vreselijk stom vinden.
Met mijn oudste ook meegemaakt met 2 meiden uit haar klas. Dochter had leuke vriendschap met L en met W alleen L en W waren niet echt vriendinnen.
De moeder van W kon het moeilijk van zich af zetten dat er golvende lijnen zaten in de mate waarin mijn dochter besties was met W. Die moeder zat daar constant in te pushen en sturen en dat werkt dus niet. Zeker niet als ze dan voornamelijk vroeg of mijn dochter zich kon aanpassen, want het lag nooit aan W.
Je dochter steunen en afleiden als ze er erg verdrietig van is is het enige dat je kunt doen. Ze moeten het echt zelf uitzoeken en het komt echt wel weer goed.
Enerzijds moet je je dochter serieus nemen; anderszijds moet je haar ook een voorbeeld geven door er luchtig in te staan. Uitleggen dat ze beter niet focussed op dat wat ze niet heeft, maar wat ze wel heeft. En daarin het voortouw te nemen door aan te geven dat zij elkaar waarschijnlijk liever vinden maar dat dat niet het einde van de wereld is. Dat is oke. En wel fijn om er nog eens bij te vermelden dat ze voor jou wel de allerliefste is en blijft!
In de op viel dit stukje me op:
“Ze zoekt ook bevestiging bij haar; haar twee vriendinnetjes hebben al eens naast elkaar gezeten in de klas (door de juf ingedeeld) en mijn dochter vraagt dan; lijkt het je leuk om ook eens naast mij te zitten of zit je liever naast *vriendinnetje 2*. Waar *vriendinnetje 1* dan weer op reageert: ik wil liever naast *nr2* zitten want ik vind haar leuk.”
Daar kun je misschien wel iets mee naar je dochter. Op zo’n manier om bevestiging vragen is voor niemand prettig, ook voor het meisje aan wie ze het vraagt niet. Zij zit er waarschijnlijk ook niet op te wachten ineens een voorkeur te moeten uitspreken.
Heel herkenbaar en eigenlijk ook een heel mooi leermoment voor je dochter. Want ze moet nu leren haar blik wat breder te trekken naar andere kinderen. Want vriendschap kan je niet afdwingen. Mijn dochter had iets soortgelijks en ik maakte me daar ook erg druk om. Maar ik heb haar juist geleerd om te kijken wie nog meer leuk is om mee te spelen. Want je kunt iemand niet dwingen jou de leukste te vinden. En ja dat doet natuurlijk zeer, maar het zal haar ook sterker maken. Want die vriendschappen veranderen nog een aantal keer. En wanneer ze daar beter mee leren omgaan worden ze ook sterker en flexibeler. Dus begrijp je zorg heel goed, maar het is juist ook een rijkdom dat ze ook met de andere meiden lekker kan spelen. Probeer daar haar focus op te leggen. En laat haar haar verdriet of zorg uiten, maar bespreek dan ook wat ze dan kan doen en wie ze dan graag wil spelen. Dat maakt haar sterken en weerbaarder.
Agen schreef op 11-06-2026 om 16:49:
Daar kun je misschien wel iets mee naar je dochter. Op zo’n manier om bevestiging vragen is voor niemand prettig, ook voor het meisje aan wie ze het vraagt niet. Zij zit er waarschijnlijk ook niet op te wachten ineens een voorkeur te moeten uitspreken.
Dat soort duidelijkheid vind ik juist goed. Je kan toch niet van kleine kinderen verwachten dat ze heel subtiel diplomatiek te werk gaan. Nu weet de dochter van TO precies waar ze staat.
