Ontmoeting met mijn dochter.

Labyrinth schreef op 16-01-2026 om 10:54:

[..]

Tsjor is zelf een vrouw, naar mijn weten. Misschien te psychologisch...maar ik denk weleens dat als je bent opgevoed dat je als vrouw altijd sterk moet zijn (vanuit bepaalde omstandigheden), je eigen kwetsbare kanten weg stopt. Want vrouwen mogen van mij zich sterk voelen en op andere momenten zich zwak voelen. En er is in mijn wereld ook geen verbod die zegt dat je je vrouw nooit een slachtoffer kan voelen.

Dat weet ik kom ook uit zo'n gezin, alles draaide om sterk en zelfstandig zijn. Ik herken wel wat je schrijft, maar gezien de leeftijd van Tsjor, (die ik opmaak uit het geen seks voor het huwelijk verhaal) mag ik toch hopen dat dit niet meer meespeelt.

Van mij mogen zowel vrouwen als mannen zich sterk en op andere momenten zich zwak voelen.  

Ginevra schreef op 16-01-2026 om 11:08:

[..]

Och, Gerard Spong zei vrij recent nog op tv dat "vrouwen zich tegenwoordig wel erg makkelijk laten verkrachten".

We zijn dus niet alleen zwak, we laten het eigenlijk nog toe ook. Niks nieuws onder de zon.

En daarbij komt nog dat in de tijd dat mannen vrouwen verlieten, zij daar niet op aangesproken werden. Het was hoogstens de schuld van de vrouw dat ze losbandig was en geen man kon houden. Nu zeggen sommige vrouwen 'laat ook maar ik doe het zelf wel' als man zich bijvoorbeeld niet erg geïnteresseerd toont en nu gaan er weer stemmen op dat het onverantwoordelijke moeders zijn oid. Het zal eens niet aan de vrouw liggen. Dat  mannen het patriarchaat steunen kan ik nog diggen, zij denken er belang bij te hebben, maar dat een vrouw dat doet en daarbij nog impliceert dat verkrachte vrouwen zwak zouden zijn, vind ik zoiets ouderwets en bevreemdends. Er is inderdaad niets nieuws onder de zon

Het gaat over twee individuen. Beiden hadden zij anticonceptie kunnen gebruiken. Beiden dragen zij de gevolgen van daar niet voor kiezen. Niks vrouw die slachtoffer is van de man, maar ook niet andersom. En ook al zou het dat wel zijn: nu moet er aan dat meiske gedacht worden, wat voor haar het beste is.

Rik2026 schreef op 16-01-2026 om 10:04:

Kleine toelichting, moeder en ik kwamen beide uit een relatie en waren nadien getest. Er werd gebruik gemaakt van de pil.

Het was niet gepland maar welkom.

ik had mezelf in de schulden willen steken als er meer klopte naar mijn maatstaven
en zekerheid was betreffende de uitkomst (rechtszaak).
Nog belangrijker als ik een ingang had gehad bij de moeder, maar die was heel stellig en handelde daar ook naar.

Dit waren toen mijn bevindingen na het spreken van een advocaat en het beeld zoals ik dat toen had, en nu op terugkijk.
* een lang proces
* grote kans op schulden
* onzekere uitkomst
* veel inmenging van allerlei organisaties
bij het toetsen,overdracht enz.
* geen normale communicatie tussen
moeder en mij betreffende mijn dochter.

Een adv heeft nooit gezegd wat ik wel of niet moest doen, de beeldvorming van de situatie heeft mij doen beslissen.
Maakte dat ik besloot, dit doe ik mezelf en haar niet aan.

En altijd gedacht “mijn tijd komt wel”.

Ik heb stiekem altijd de hoop gehad dat moeder mij wist te vinden en van mening veranderde/en zelf op aan gestuurd door regelmatig van me te laten horen.

Ik realiseerde me in haar jonge jaren kan ik niks” kan haar niet opzoeken”,
*voor sommige lezers wil ik niks* 😁
en zij (mijn dochter) kan ook niks,
Het is niet dat ik deze jaren niet belangrijk vond, alleen had het geen zin omdat ze zelf nog geen brief kon posten, of over een eigen telefoon beschikte en ik achter de keus stond en sta betreffende wel of geen rechtsgang.

ik verwacht nadat er een contact is geweest dan ook niet dat ik ineens de rol van vader figuur vervul, wel is het zo dat zij weet dat ik er ben, en besta. En als ze behoefte heeft, mij weet te vinden omdat ik zorg dat ze contactgegevens van mij heeft. En weet dat ze welkom is met alles wat ze wil delen/kwijt wil en aan vragen heeft.
zoals ik al lees en mij volledig bij aansluit daar ben ik nog lang niet.
en het is maar de vraag of dat überhaupt zo ver komt.

Mocht het zo ver komen zal ik financieel bijdragen.

Ik ga dit aan zonder verwachtingen.

Wel vind ik dat zij het recht heeft om te
“weten” en vind dit een mooie leeftijd.

Je redeneert compleet vanuit jouw perspectief " mijn tijd komt nog wel" en "ik vind dit een mooie leeftijd". 

Even plat gezegd wie ben jij  om te bepalen dat dit een mooie leeftijd is terwijl jij een complete vreemde voor haar bent en je geen flauw benul hebt in hoeverre jij haar leven overhoop gaat gooien met jouw "hier ben ik en" ik vind dit een mooie leeftijd"

Jij hebt profesionele hulp, jij hebt dit forum,jij bent volwassen, jij kan terecht bij vrienden en familie met dit onderwerp.

En zij?  Wie verteld haar waar zij terecht kan? Wie is er voor haar inzake dit grote onderwerp? Ze is 12 en geen 18 dus hoe onderbouw jij dat jij dit een goede leeftijd vind?

Heb je jouw plan om dochter out of the blue te confronteren met jouw bestaan omdat jij het antwoord van moeder niet wil respecteren ook voorgelegd aan jouw hulpverlening en zo ja wat vinden zij ervan? Zo nee waarom niet?

tsjor schreef op 16-01-2026 om 08:34:

Ik vermoedde wel dat alle kinderen waarvan moeder de vader niet lust dan voort zouden zijn gekomen uit verkrachtingen. Dat past een beetje in het plaatje van de vrouw als willoos slachtoffer, waar ik zo graag vanaf zou willen. Overigens is die behoefte, om daar vanaf te willen, juist ingegeven doordat ik opgegroeid ben met een heel sterke vrouw, mijn moeder. Ik geloof of zou willen dat alle vrouwen zo sterk zijn, misschien is dat wel te idealistisch. Speciaal voor Max88, die graag de ongevraagde psycholoog wil spelen.

Het zit je nogal dwars door me in 2 posts te noemen, maar jij speelt net zo goed psycholoog natuurlijk. 

Ik herinner me meer, maar dat is not done en zal ik uiteraard niet benoemen. 

Het feit dat jouw moeder vader en moeder tegelijk moest zijn, sterk moest zijn en jullie als kind/kinderen dus verplicht zelfstandig ( niet verward met puur ratoneel) en sterk moesten worden is niet per se het gemiddelde. Je krijgt je start mee, of je nu wilt of niet.

Ik zie vrouwen totaal niet als zwak, er zitten ook onder vrouwen persoonlijkheden die je niet aan een man of kind zou willen blootstellen; natuurlijk, dat staat buiten kijf.

Maar om dan constant dat te blijven benoemen in een toch wel wat minachtende manier, dát stukje viel ik over.

Niet over jou als persoon of als forummer.

Als Rik contact wil moet hij doen wat nodig is en vol blijven houden.

Rik2026, kan het zijn dat moeder inmiddels een andere relatie heeft en voor de buitenwereld en naar haar kind toe doet alsof dat de vader is? Ik kom daarop omdat er gezegd is dat moeder het wil meedelen als wij dat goed vinden (meervoud). Dan zou het bij het bekend maken aan het kind niet alleen gaan over de vraag wie de biologische vader is, maar ook over het probleem dat kind in feite opgegroeid is met een leugen. Dat eerste is gewoon een gegeven, oh, ben jij dat. Dat tweede is mogelijk ernstig ontregelend. 
Ik zou voorzichtig zijn met 'dan kies ik mijn moment zelf', want je bent er niet bij om de eventuele ontregeling op te vangen. 
Eerst maar eens zien wat voor mogelijkheden er zijn om een gesprek met moeder te organiseren, als het kan onder begeleiding. Daarvoor moet je toch even oriënteren welke instantie je daarbij kan helpen. 

Nehalennia schreef op 16-01-2026 om 13:10:

[..]

Als je dat op die manier aan haar mededeelt dan lijkt je succesrate me buitengewoon laag. Ze is twaalf, als een willekeurige man die mijn kind niet kent ineens contact zoekt met mijn kind dan zou ik de politie bellen. Vader of niet.

Ja ik denk dat dit ook zeker tot de mogelijkheden gaat behoren als iemand zo zijn zin doordrijft. 

Onder 'sterk zijn' versta ik dat je je realiseert over welke dingen in het leven je keuzemogelijkheden hebt (heel veel) en wat je als gegeven moet aanvaarden. Elke keuze heeft consequenties en die zul je met het maken van een keuze moeten aanvaarden. 

Het is eigenlijk de wijsheid die in een oud gebed zit:
Geef me de kalmte om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen;
geef me de moed om te veranderen wat ik kan veranderen;
geef me de wijsheid om het verschil te zien.

Ik heb nooit beseft dat het uitzonderlijk is om hiermee te zijn opgevoed, ik hoop eerlijk gezegd dat ik mijn kinderen ook zo heb opgevoed en ik zie daar gelukkig ook tekenen van. 

'het litteken dat gevormd word bij het er later achter komen dat ik altijd afwezig ben geweest en nooit geprobeerd heb haar op te zoeken,'. Dit stukje heb je zelf in de hand, doordat je zelf kunt laten zien dat je altijd aan haar gedacht hebt. Ik noemde al: een spaarrekening die ze krijgt als ze 18 is; een plakboek dat je kunt overhandigen bijd e eerste ontmoeting.
Het gesprek met moeder onder begeleiding van de hulpverlening zou moeten gaan over de vraag wat een geschikte leeftijd is van het kind. Dat kan dus ook 18 jaar zijn. Daarna is ze volwassen ze gaat ze over zichzelf. Als je dat gesprek al ingaat met in je achterhoofd dat je anders je eigen plan trekt, dan is het geen open gesprek, maar zit er iets dwangmatigs onder. Dan neigt het eerder naar chantage: je vindt het nu goed of ik ga er zelf op af. 
'Maar kan wel een oprechte band tot stand brengen in de toekomst.' Als je voor ogen houdt dat er een levenslang perspectief is om dat op te bouwen, dus niet binnen een paar maanden of een jaar, maar wellicht na 15 jaar of 35 jaar. Een 'oprechte band' kun je niet afdwingen. Niet nu, niet als ze 18 is, eigenlijk nooit. 

Rik2026 schreef op 16-01-2026 om 15:22:

mijn ervaring na veel lezen, is dat kinderen maar ook jong volwassen altijd de vraag stellen aan de afwezige ouder bij een eerste ontmoeting, waarom heb je me nooit opgezocht of laten weten dat je er was. Het antwoord je moeder vond dat geen goed idee is er 1 gebleken van weinig succes en oprechte interesse.

Dan zou je wel het complete antwoord moeten geven. 'Je moeder vond het geen goed idee omdat ik andere prioriteiten had.'