Ontmoeting met mijn dochter.

tsjor schreef op 15-01-2026 om 16:36:

[..]

Dit zou al een fraai begin zijn van een vernieuwing: in het artikel dat je aanhaalt gaat het over 'de verwekker van een kind dat alleen een moeder heeft'. Zo'n kind bestaat niet. Tot op dit moment bestaat er nog niet de mogelijkheid van zelfbevruchting.

Bovendien gaat het dan alleen maar over de verplichting tot voorzien in de kosten van onderhoud, niets over het recht op kunnen uitvoeren van de zorg voor het kind.

Moeten we niet deze constructies gaan herzien op basis van gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen, ook als het gaat om de zorg voor kinderen? Dus gelijke rechten en plichten?

Zou je al bij de aangifte van de geboorte van een kind verplicht moeten zijn om op te geven wie de vader is; en als daar door de vader twijfel over is, dat de moeder dan de dna-test moet betalen? Dan zijn er altijd de nare kwesties, maar ik kan me voorstellen dat je dat moet kunnen aangeven, maar dat er dan ook politie-onderzoek kan volgen, zodat verkrachting of incest echt niet meer zomaar onbestraft door kan gaan.

Zou je bij de aangifte dan niet al meteen een verklaring moeten laten ondertekenen door beide biologische ouders, dat zij bereid zijn de zorg voor onderhoud en opvoeding van het kind naar vermogen te dragen, zowel financieel als in zorgtaken. En dan aansluitend toevoegen hoe zij het verdelen van zorgtaken vastgelegd hebben (getrouwd, geregistreerd partnerschap, of al meteen een ouderschapsplan als beiden niets meer met elkaar te maken willen hebben).

De aangifte van een geboorte wordt dan wel een wat langere procedure, en soms ook ingewikkeld, maar nu is het wachten tot de ellende begint en dan sta je al mijlenver verwijderd van een zinnige regeling.

Geweldig plan. Je wordt verkracht, op zich al geen pretje lijkt me zo, en daarop volgt een zwangerschap. Je weet dan dat als je besluit het kind geboren te laten worden, je de keuze hebt: of je moet bij de geboorteaangifte de naam van de vader opgeven waarmee hij dan meteen allerhande rechten krijgt. Of je moet, als je de naam opgeeft, aangeven dat je bent verkracht, en vervolgens word je door het juridische systeem gesleept. En uiteindelijk volgt waarschijnlijk een sepot, want bewijs die verkrachting nog maar eens, 9 maanden na dato. Waarschijnlijk waren bewijsproblemen nou juist mede een reden waarom je niet meteen al aangifte had gedaan. 

Dit geweldige idee zal, naast een toename van een beroep op de GGZ en de jeugdzorg waarschijnlijk tot twee dingen leiden: een stijgend aantal abortussen (liever dat, dan opgescheept zitten met een vader waar je niks mee te maken wil hebben) en een stijging in het aantal meldingen van verkrachtingen door een volstrekt onbekende ("ik nam een slok van mijn drankje en toen werd alles zwart, en toen ik wakker werd, was ik alleen in het park"). 

Jij blijft maar scenario's verzinnen voor jouw ideale wereld, waarin alle mensen alleen maar na rijp beraad kindertjes op de wereld zetten waar ze dan ook na even rijp beraad in onderling overleg de verantwoordelijkheid voor nemen. Maar zie die posting van Ginevra. Men rotzooit maar wat aan. En daar is niks, ik herhaal, niks aan te doen zolang mensen zwanger kunnen worden of kinderen kunnen verwekken zonder voorafgaande goedkeuring. Mensen naar de overlegtafel knuppelen gaat dat niet verhelpen. En gaat er ook niet voor zorgen dat het met die kinderen beter gaat dan als we niet bovenop die ouders gaan zitten. 

Bedenk overigens dat in heel veel zaken waarin kindertjes niet weloverwogen op de wereld worden gezet, en misschien niet zijn erkend, en/of geen actieve vader in hun leven hebben, het gewoon prima gaat met zo'n kind. En omgekeerd, veel weloverwogen verwekte kindertjes komen alsnog klem te zitten tussen de ouders, en dan zijn al die prachtige plannen bitter weinig waard.

Dat wetsartikel over de verwekker van het kind dat alleen een moeder heeft, dat gaat over het kind dat alleen een juridische moeder heeft (de bepaling staat in het wetboek, nietwaar), want ook vroeger (die bepaling is al oud) wist men wel dat er voor een kind 2 mensen nodig waren. 

Volgens mij dateert de bepaling nog uit de tijd dat het voor een gehuwde man niet mogelijk was een kind te erkennen dat hij bij een ander dan zijn echtgenote had verwekt. Omdat in die tijd (19e eeuw, schat ik zo) het nog gebruikelijk was om een onderscheid te maken in rechtspositie tussen "echte" (in een huwelijk geboren) en "onechte" (buiten echt, dus buiten huwelijk geboren) kinderen. 

Dus als jij als niet gehuwde vrouw een kind kreeg - vrijwillig of niet - van een man die met een ander was getrouwd, dan was het toch wel prettig als je van die man in elk geval nog een financiële bijdrage kon krijgen om je bastaardje van eten en kleren te voorzien. En ook als je was bezwangerd door een niet-getrouwde man kon het nodig zijn om een financiële bijdrage te claimen natuurlijk. Nu is die bepaling ook van voor de DNA-test, dus bewijs was niet eenvoudig, maar toch. 

Dat die bepaling amper nog gebruikt wordt is omdat de vrouw die van meet af aan wel een kind wil maar geen man, die man gewoonlijk ook niet (itt tot wat jij lijkt te denken) financieel aanspreekt. Jij komt steeds maar met het spookbeeld van vrouwen die vanaf dat ze zwanger zijn alleen de zorg voor hun kind willen, de man buiten het leven van het kind willen houden, maar ondertussen wel die verwekker als flappentap willen gebruiken. Ik heb veel familiezaken gezien, bij de rechtbank en daarbuiten - ik zie zulke vrouwen niet. Vrouwen die wel het kind willen en niet de man gaan iha niet heel actief achter de centen aan als die man zich verder niet in hun leven mengt. In dat soort situaties is een alimentatieverzoek gewoonlijk een reactie op een verzoek van de kant van de man - om vervangende toestemming tot erkenning, om omgang, om gezag (of alledrie) (zie ook hier de draad van Catwoman).