Kind als enige niet verkleed
Vandaag waren er koningsspelen op school. Ik heb er niet aan gedacht om kind (groep 1) wat oranjes aan te trekken/vlaggetjes te schminken/etc. Het is ook geen moment in me opgekomen. Bij mij op school was dat vroeger niet zo. Meteen bij het ophalen gaf kind aan: "ik was de enige die niks geks had!" Zag op de foto's dat de meeste kinderen wel íets in het thema hadden, al was het maar alleen vlaggetjesschmink. Zucht... ouders die iets soortgelijks hebben meegemaakt? En hoe erg is het nou eigenlijk? Voor volgend jaar heb ik uiteraard beterschap beloofd.
Leren haken...
Ik was blij met de stageloopster, die heeft uiteindelijk de onderzetter voor me gehaakt in de vierde of vijfde klas
Rekenenisleuktaalook schreef op 28-04-2026 om 10:19:
[..]
Dat kostte het toen ook, alleen kinderen hadden destijds meer geduld en motivatie om het te leren. De huidige generatie (als groep dan, niet als individu) haakt sneller af.
Als het in twee/drie keer niet lukt dan is de lol eraf. Alles op school moet leuk zijn, frustraties moeten buiten de deur blijven. Zonder wrijving geen glans is aan veel kinderen en hun ouders niet besteed.
Vergeet verder niet dat herinneringen in de loop der jaren vervagen behalve die dingen die steeds weer teruggehaald en opgepoetst worden. Met gevolg dat het vooral een ideaalplaatje wordt in je hoofd dat niet maak strookt met de werkelijkheid.
Schrijfster Carry van Bruggen, eind 19e, begin 20e eeuw, zat anders stevig te balen van het breien dat maar niet lukte. Een lieve juf concludeerde dat ze vast andere talenten had, zoals schrijven. Was ze erg opgelucht over.
Auwereel schreef op 29-04-2026 om 13:39:
[..]
Schrijfster Carry van Bruggen, eind 19e, begin 20e eeuw, zat anders stevig te balen van het breien dat maar niet lukte. Een lieve juf concludeerde dat ze vast andere talenten had, zoals schrijven. Was ze erg opgelucht over.
Niet iedereen kan alles leren, hoeveel moeite je er ook in steekt. Maar als het gaat om wiskunde of Latijn vinden we dat heel gewoon, als het gaat om breien dan heb je ineens geen doorzettingsvermogen.
AnnaPollewop schreef op 29-04-2026 om 13:51:
[..]
Niet iedereen kan alles leren, hoeveel moeite je er ook in steekt. Maar als het gaat om wiskunde of Latijn vinden we dat heel gewoon, als het gaat om breien dan heb je ineens geen doorzettingsvermogen.
Ik denk dat het wat genuanceerder ligt. Ook voor Latijn en wiskunde moet je oefenen, oefenen, oefenen.
Kinderen en ouders zien daar het nut nog wel van, mooie opleiding, goede baan en alle gevolgen die daarbij horen.
Goed kunnen breien en haken is niet (meer) noodzakelijk om een huishouden draaiend te houden. Als je het binnen en paar keer oefenen onder de knie hebt is dat leuk. Als het niet lukt mag je het laten, sokken kan je kopen die hoef je niet meer te breien.
De frustraties die horen bij het wiskunde of Latijn onder de knie krijgen daar willen ouders een kinderen nog wel mee dealen. Het breien onder de knie krijgen met de nodige frustraties is het niet waard. Als je die sjaal van 6cm in de hoek gooit blijft het gezellig. En daar draait het tegenwoordig veel om. Een gezellig instagrammable leven voor ouders en kinderen zonder frustraties.
Rekenenisleuktaalook schreef op 28-04-2026 om 10:19:
[..]
Dat kostte het toen ook, alleen kinderen hadden destijds meer geduld en motivatie om het te leren. De huidige generatie (als groep dan, niet als individu) haakt sneller af.
Als het in twee/drie keer niet lukt dan is de lol eraf. Alles op school moet leuk zijn, frustraties moeten buiten de deur blijven. Zonder wrijving geen glans is aan veel kinderen en hun ouders niet besteed.
Vergeet verder niet dat herinneringen in de loop der jaren vervagen behalve die dingen die steeds weer teruggehaald en opgepoetst worden. Met gevolg dat het vooral een ideaalplaatje wordt in je hoofd dat niet maak strookt met de werkelijkheid.
Het is niet een soort heimwee of nostalgie, maar meer analytisch: wat maakte dat het toen rustiger was, beter rekenen en taal, minder ouders, minder stress, alhoewel de juffen echt wel hard werkten denk ik, maar ik hoop iets minder hard dan nu.
En dat met grotere klassen, geen differentiatie, en toch ook geen verveling bij mij in elk geval. Ik denk dat één van de mogelijke elementen was dat we meer moesten doen: breien, naaien, maar ook schrijven bijvoorbeeld. En dat waren dan ook inderdaad dingen die geduld en doorzettingsvermogen vroegen. Motivatie was niet zo belangrijk, geen motivatie, toch doen. Zo heb ik een halve les zitten prutsen om een draad door de naald krijgen, tot ergernis van de naaijuf.
Prikkelarm is een prima term om een doelstelling te formuleren. Prikkelarm voor kinderen, leerkrachten en ouders. Tsja, dat kan saai worden, maar de leuke dingen kun je dan weer doen als je vrij bent, na school.
Bakblik schreef op 29-04-2026 om 14:53:
[..]
Ik denk dat het wat genuanceerder ligt. Ook voor Latijn en wiskunde moet je oefenen, oefenen, oefenen.
Kinderen en ouders zien daar het nut nog wel van, mooie opleiding, goede baan en alle gevolgen die daarbij horen.
Goed kunnen breien en haken is niet (meer) noodzakelijk om een huishouden draaiend te houden. Als je het binnen en paar keer oefenen onder de knie hebt is dat leuk. Als het niet lukt mag je het laten, sokken kan je kopen die hoef je niet meer te breien.
De frustraties die horen bij het wiskunde of Latijn onder de knie krijgen daar willen ouders een kinderen nog wel mee dealen. Het breien onder de knie krijgen met de nodige frustraties is het niet waard. Als je die sjaal van 6cm in de hoek gooit blijft het gezellig. En daar draait het tegenwoordig veel om. Een gezellig instagrammable leven voor ouders en kinderen zonder frustraties.
De meeste kinderen leren nu geen Latijn hoor. En wiskunde is ook aangepast aan het niveau van het onderwijs. Dat is volgens mij wat AnnaPollowop zegt. We snappen dat niet ieder kind wiskunde op hoog niveau aankan en bieden de meeste kinderen überhaupt geen Latijn aan. Maar breien of naaien zou iedereen moeten kunnen*. Als je maar je best doet. En anders heb je kennelijk geen doorzettingsvermogen en wil je gewoon instagrammable leven. Terwijl, als een kind moeite heeft met wiskunde, we prima snappen dat dat kennelijk niet diens talent is. Er zal een kind vast niet verweten worden dat ie een ruggengraatloze instagrammer is omdat ie statistiek maar niet onder de knie krijgt.
Maar ik ben het wel met je eens dat de motivatie om iets te leren natuurlijk ook ingegeven wordt door hoe nuttig een vaardigheid is. Ik vind het ook belangrijker dat mijn kind leert lezen dan dat het leert breien. Dat heb je immers echt hard nodig om je te kunnen redden in het leven. Breien niet. Dus als lezen niet lukt ga ik hulp zoeken. Als breien niet zou lukken, sja, jammer dan. Maar dat is voor mij meer het verschil tussen noodzakelijke vaardigheid (lezen) en een eventuele hobby (breien). En heeft verder niks met sociale media te maken.
*niet iedereen, de meisjes. In die goeie ouwe tijd.
AnnaPollewop schreef op 29-04-2026 om 13:51:
[..]
Niet iedereen kan alles leren, hoeveel moeite je er ook in steekt. Maar als het gaat om wiskunde of Latijn vinden we dat heel gewoon, als het gaat om breien dan heb je ineens geen doorzettingsvermogen.
Ik denk dat iedereen de beginselen van breien wel kan leren. Insteken, omslaan, doorhalen en af laten glijden. Met wat doorzettingsvermogen van mening en leerkracht zou het kunnen lukken om alle kinderen dat een paar steken goed te laten doen. Een sjaal breien (voor je pop of beer) is dan weer van heel andere orde, en een trui nog veel lastiger. Onze leerkracht textiel gaat in groep zeven of acht wel vaak met de kinderen punikken. Niet op een klosje met van die haakjes maar op een wc-rol met ijslollystokjes. Punikken is breien voor beginners.
tsjor schreef op 29-04-2026 om 21:26:
[..]
Het is niet een soort heimwee of nostalgie, maar meer analytisch: wat maakte dat het toen rustiger was, beter rekenen en taal, minder ouders, minder stress, alhoewel de juffen echt wel hard werkten denk ik, maar ik hoop iets minder hard dan nu.
En dat met grotere klassen, geen differentiatie, en toch ook geen verveling bij mij in elk geval. Ik denk dat één van de mogelijke elementen was dat we meer moesten doen: breien, naaien, maar ook schrijven bijvoorbeeld. En dat waren dan ook inderdaad dingen die geduld en doorzettingsvermogen vroegen. Motivatie was niet zo belangrijk, geen motivatie, toch doen. Zo heb ik een halve les zitten prutsen om een draad door de naald krijgen, tot ergernis van de naaijuf.
Prikkelarm is een prima term om een doelstelling te formuleren. Prikkelarm voor kinderen, leerkrachten en ouders. Tsja, dat kan saai worden, maar de leuke dingen kun je dan weer doen als je vrij bent, na school.
Je hebt wel een eigen ervaring natuurlijk. Als ik even naar mijn ouders kijk; mijn vader vond het op zich goed te doen op school maar verveelde zich wel. Het waren lange dagen voor hem.
Mijn moeder heeft echt nare herinneringen aan school. Ze zat nog op een meisjesschool. Het was er misschien wel rustiger maar ook voor een deel gebaseerd op angst. De leerkrachten (met in een paar klassen nog nonnen, ik geloof bij mijn moeder 2 jaar) waren streng, te streng in mijn ogen. Ze heeft ook wel leuke herinneringen maar als ze terugkijkt is dat vooral met een negatief gevoel.
Dat zijn niet de enige ervaringen die ik hoor. Mijn schoonvader was wel positief, mijn schoonmoeder gemengd. Maar ook van ooms een tantes verschilde het.
deze mensen zijn tussen de 70 en 80.
ik ken ook het verhaal van de buurjongen van mijn moeder. Hij kwam niet goed mee, hij werd op een gegeven moment in een hoek van een lokaal gezet en werd 'opgegeven' hij is als analfabeet van school gekomen. Heeft op latere leeftijd nog wel leren lezen, met veel doorzettingsvermogen. Daar was in zijn jeugd ook meer te bereiken geweest denk ik.
ik denk dat het onderwijs prima was voor de middenmoot en wat erboven. Zat je echt onder het gemiddelde of echt een stuk boven het gemiddelde dan niet. Daar is nu nog steeds winst te behalen denk ik maar toen zeker ook.
'ik denk dat het onderwijs prima was voor de middenmoot en wat erboven. Zat je echt onder het gemiddelde of echt een stuk boven het gemiddelde dan niet.' Ik zat boven het gemiddelde. Overigens: latijn was pas op de middelbare school, maar goede grammaticale basis hielp ook bij Engels, Frans, en had moeten helpen bij Duits, maar dat werd bij mij een fiasco, hoewel ik de theorie wel snapte.
Terug, een pleidooi dus voor een prikkelarme school, met veel meer rust voor leerlingen, en leerkrachten (ook, echt) zou welkom zijn. En daarbij zou het kunnen helpen als er meer tijd was voor 'doen', bijvoorbeeld door hele teksten op te schrijven, meer ruimte voor concentratie, bijvoorbeeld naaien, maar mag ook een drone in elkaar schroeven zijn. En een scheiding van verantwoordelijkheden voor ouders en school: ouders zorgen voor ontbijt, een bed, de huiselijke feestjes etc. en ze zijn welkom op de besprekingen van de vorderingen.
tsjor schreef op 30-04-2026 om 07:47:
'ik denk dat het onderwijs prima was voor de middenmoot en wat erboven. Zat je echt onder het gemiddelde of echt een stuk boven het gemiddelde dan niet.' Ik zat boven het gemiddelde. Overigens: latijn was pas op de middelbare school, maar goede grammaticale basis hielp ook bij Engels, Frans, en had moeten helpen bij Duits, maar dat werd bij mij een fiasco, hoewel ik de theorie wel snapte.
Terug, een pleidooi dus voor een prikkelarme school, met veel meer rust voor leerlingen, en leerkrachten (ook, echt) zou welkom zijn. En daarbij zou het kunnen helpen als er meer tijd was voor 'doen', bijvoorbeeld door hele teksten op te schrijven, meer ruimte voor concentratie, bijvoorbeeld naaien, maar mag ook een drone in elkaar schroeven zijn. En een scheiding van verantwoordelijkheden voor ouders en school: ouders zorgen voor ontbijt, een bed, de huiselijke feestjes etc. en ze zijn welkom op de besprekingen van de vorderingen.
Tsja, ik denk dat de conclusie voor mij is dat wij het gewoon niet eens zijn met elkaar en dat is prima.
Grappige discussie. Ik werd vroeger op school vaak achterin de klas gezet met een breiwerkje, als er instructie werd gegeven of mijn taken af had. Het was dat of ‘beldienst’, dan mocht je bij de directeur op de kamer zitten en de deur open doen.
Maar goed, breien heb ik dus wel geleerd. Begin jaren ‘80 was dat.
tsjor schreef op 30-04-2026 om 07:47:
'ik denk dat het onderwijs prima was voor de middenmoot en wat erboven. Zat je echt onder het gemiddelde of echt een stuk boven het gemiddelde dan niet.' Ik zat boven het gemiddelde. Overigens: latijn was pas op de middelbare school, maar goede grammaticale basis hielp ook bij Engels, Frans, en had moeten helpen bij Duits, maar dat werd bij mij een fiasco, hoewel ik de theorie wel snapte.
Terug, een pleidooi dus voor een prikkelarme school, met veel meer rust voor leerlingen, en leerkrachten (ook, echt) zou welkom zijn. En daarbij zou het kunnen helpen als er meer tijd was voor 'doen', bijvoorbeeld door hele teksten op te schrijven, meer ruimte voor concentratie, bijvoorbeeld naaien, maar mag ook een drone in elkaar schroeven zijn. En een scheiding van verantwoordelijkheden voor ouders en school: ouders zorgen voor ontbijt, een bed, de huiselijke feestjes etc. en ze zijn welkom op de besprekingen van de vorderingen.
Ik denk inderdaad dat het onderwijs destijds nogal op de middenmoot gericht was. Helaas niet de landelijke middenmoot maar precies de middenmoot van jouw klas. Of eigenlijk 'het grootste deel' van jouw klas.
Ik zelf zat in een klas waar het niveau best hoog lag. Veel kinderen gingen uiteindelijk naar havo en vwo. Met mijn mavo advies hoorde ik bij het kleine groepje zwakkere kinderen uit de klas. Kreeg een krap mavo advies. Deed uiteindelijk mavo met twee vingers in de neus. Als er destijds iets meer aandacht voor mij was geweest op school had ik ook misschien wel havo kunnen doen. Maar de klas denderde maar door. Als je het niet snapte deed de leerkracht het nog één keer voor, daarna was je kansloos. Er was niet zoiets als verlengde instructie en ondersteuning met de inoefening.
Wij leerden leerden optellen (eerst zonder daarna met tiental-overschrijding). Was ik dat nog aan het oefenen en proberen te onthouden en dan werd de dag daarna meteen begonnen met minsommen. Gevolg, ik haalde alles door elkaar, werd nooit een sterke rekenaar. Niet omdat ik geen aanleg had, maar omdat ik ergens de basis fout had zitten. Ben nu dus wel een sterke rekenaar.
Op dat vlak zie ik zo veel voordelen in het huidige onderwijs.
'Op dat vlak zie ik zo veel voordelen in het huidige onderwijs.' In beloftes wel, en ook wel in inzet voor de individuele leerling, maar niet in resultaat. Dat is het vreemd. Hoge verwachtingen, hoge beloftes, geen beter resultaat.
Rekenenisleuktaalook schreef op 01-05-2026 om 08:13:
[..]
...
Op dat vlak zie ik zo veel voordelen in het huidige onderwijs.
Ik zie in het huidige onderwijs dat één op de drie 15-jarigen functioneel analfabeet is...
tsjor schreef op 01-05-2026 om 08:20:
'Op dat vlak zie ik zo veel voordelen in het huidige onderwijs.' In beloftes wel, en ook wel in inzet voor de individuele leerling, maar niet in resultaat. Dat is het vreemd. Hoge verwachtingen, hoge beloftes, geen beter resultaat.
Het huidige onderwijs is zeker op de basisschool vreemd en heel erg gericht op het omhoog krijgen van de kinderen met leerproblemen en het extra uitdagen van leerlingen die ver boven gemiddeld zitten. De rest wordt grotendeels aan hun lot overgelaten.