Kind als enige niet verkleed

tsjor schreef op 26-04-2026 om 08:30:

'En verder is het niet het probleem dat de verwachtingen van scholen te hoog zijn hoor. Het zijn vooral de ouders van sommige kinderen die de lat voor anderen nogal hoog leggen.'

'Probleem zit er denk ik in dat veel van die extra leukigheid wordt bedacht door de ouderraad/oudervereniging waar altijd van die moeders ala Nancy van de luizenmoeder in zitten die vol plannen zijn en overleggen met de school maar daarbij ook hoge verwachtingen hebben van hun mede ouders en dat vrij dwingend brengen.'

Het gaat niet alleen om nu de koningsspelen of moederdag, er zijn heel veel momenten waarop de school iets verwacht van de ouders.

Als het onderwijsdebat weer verder gaat ben ik voor een scheiding tussen ouders en school. Veel duidelijker wie welke taak moet doen. Bijvoorbeeld: je mag van ouders verwachten dat zij zorgen dat een kind ontbijt krijgt en een bed om in te slapen. Ouders krijgen KB en KGB voor een kind, dat krijgen ze niet voor niks. Zulke dingen zijn geen taak voor de school. Mocht er al een probleem zijn op financieel gebied dan zou ik als school ouders doorverwijzen naar maatschappelijk werk of een loket van de gemeente. Ouders hebben een eigen verantwoordelijkheid, ook om te zorgen voor genoeg geld. En daar komt het nut van werken om de hoek kijken. (Ja, ik weet van de toeslagenaffaire, en dat je ongewild en onbedoeld ook klem kunt komen zitten, maar dat is aan de ouders). Zo zijn ouders ook verantwoordelijk voor de individuele ontwikkeling van het kind.
Als ouders die taak op zich nemen is het de taak van de school om onderwijs te geven. Dat is een groot, maar ook een beperkt deel van alles wat een kind nodig heeft voor de ontwikkeling, meer gericht op de positie van het kind binnen de samenleving.

De stress van jonge ouders is groot en daar hebben die 'onverwachte' dingen mee te maken die werken en zorg niet te laten verenigen, ook dingen zoals de studiedag bijvoorbeeld. Ik schrok ervan dat jonge vrouwen tussen 20 en 40 de grootste groep is van de mensen die arbeidsongeschikt worden om psychische gronden. Schrikbarend! Ook dat er een nieuwe term komt zoals 'ouderburnout'. Ik denk dat het probleem van de oranje kleding daarmee te maken heeft.

Als nu de analyse is dat het niet aan de school ligt maar aan de ouders die op school zijn dan zou de oplossing daar gevonden kunnen worden: ouders niet meer binnenhalen op school. Dat begint al bij mijn eerste schrik toen mijn ik mijn kind op een Nederlandse school moest achterlaten: ouder die de deur blokkeerde omdat ze moest vertellen dat Mientje niet goed geslapen had, ouders die in de klas op een bankje zaten te kletsen, en kinderen die chaotisch rondrenden.
Ouders de school uit. Zet een leerkracht bij de poort, neem het kind in ontvangst en laat de ouder weer verder gaan. Een kwartiertje per dag, verdeeld over de collega's, de IB-er etc. kun je daar ook voor inzetten, en je hebt veel minder stress van ouders in de school en veel minder stress voor ouders zelf. De scheiding is duidelijker. Ga niet zeuren dat het niet tot je taak behoort, want dat hoort het zorgen voor ontbijt, een bed, kleding etc. zeker niet.

Kun jij niet gewoon de quoteknop gebruiken? Erg lastig lezen dit! 

tsjor schreef op 26-04-2026 om 08:30:

Het gaat niet alleen om nu de koningsspelen of moederdag, er zijn heel veel momenten waarop de school iets verwacht van de ouders.

Als het onderwijsdebat weer verder gaat ben ik voor een scheiding tussen ouders en school. Veel duidelijker wie welke taak moet doen. Bijvoorbeeld: je mag van ouders verwachten dat zij zorgen dat een kind ontbijt krijgt en een bed om in te slapen. Ouders krijgen KB en KGB voor een kind, dat krijgen ze niet voor niks. Zulke dingen zijn geen taak voor de school. Mocht er al een probleem zijn op financieel gebied dan zou ik als school ouders doorverwijzen naar maatschappelijk werk of een loket van de gemeente. Ouders hebben een eigen verantwoordelijkheid, ook om te zorgen voor genoeg geld. En daar komt het nut van werken om de hoek kijken. (Ja, ik weet van de toeslagenaffaire, en dat je ongewild en onbedoeld ook klem kunt komen zitten, maar dat is aan de ouders). Zo zijn ouders ook verantwoordelijk voor de individuele ontwikkeling van het kind.
Als ouders die taak op zich nemen is het de taak van de school om onderwijs te geven. Dat is een groot, maar ook een beperkt deel van alles wat een kind nodig heeft voor de ontwikkeling, meer gericht op de positie van het kind binnen de samenleving.

De stress van jonge ouders is groot en daar hebben die 'onverwachte' dingen mee te maken die werken en zorg niet te laten verenigen, ook dingen zoals de studiedag bijvoorbeeld. Ik schrok ervan dat jonge vrouwen tussen 20 en 40 de grootste groep is van de mensen die arbeidsongeschikt worden om psychische gronden. Schrikbarend! Ook dat er een nieuwe term komt zoals 'ouderburnout'. Ik denk dat het probleem van de oranje kleding daarmee te maken heeft.

Als nu de analyse is dat het niet aan de school ligt maar aan de ouders die op school zijn dan zou de oplossing daar gevonden kunnen worden: ouders niet meer binnenhalen op school. Dat begint al bij mijn eerste schrik toen mijn ik mijn kind op een Nederlandse school moest achterlaten: ouder die de deur blokkeerde omdat ze moest vertellen dat Mientje niet goed geslapen had, ouders die in de klas op een bankje zaten te kletsen, en kinderen die chaotisch rondrenden.
Ouders de school uit. Zet een leerkracht bij de poort, neem het kind in ontvangst en laat de ouder weer verder gaan. Een kwartiertje per dag, verdeeld over de collega's, de IB-er etc. kun je daar ook voor inzetten, en je hebt veel minder stress van ouders in de school en veel minder stress voor ouders zelf. De scheiding is duidelijker. Ga niet zeuren dat het niet tot je taak behoort, want dat hoort het zorgen voor ontbijt, een bed, kleding etc. zeker niet.

Je kunt school en ouders niet scheiden, want je hebt de ouders nodig om het kind goed te kunnen onderwijzen en te kunnen begeleiden. School is expert in lesgeven en ouders zijn de experts over hun kind, en zijn gedrag. 

Het is niet zo dat kinderen van wie de ouders zelden tot nooit op school komen het beter doen dan kinderen van wie we de ouders vaker zien. 

Ik zie meer in een gelijkere taakverdeling tussen vaders en moeders. Het zijn nog altijd vooral de moeders die via Parro de berichtjes van school kunnen lezen. Het zijn de moeders die hun kinderen ziek melden, die op oudergesprekken komen etc. 

En misschien moeten ouders in die stressvolle basisschooltijd de lat voor hun sociale leven wat lager leggen zodat er ruimte is voor de kinderen. Ik zie kinderen die zes keer per jaar op vakantie gaan. Ouders die het druk hebben met hun eigen sport en twee of drie sporten van hun kind. Kinderen die in het weekend niet bijkomen van de schoolweek maar op maandag oververmoeid in de klas zitten van weer een pretpark op zondag. 

Je kunt ook op zondag of een andere vaste dag in de week alles wat je de komende week nodig hebt alvast klaarleggen/zetten. Na een jaartje basisschool weet je vaak al wat de knelpunten zijn. Hier hingen en werk voor kerst al allerlei tasjes aan de kapstok. Drie tasjes met spullen voor een kerststukje, drie tasjes met beker, bord, bestek voor het kerstdiner. 

Voordeel was misschien de papieren nieuwsbrief die ik kreeg en op het prikbord hing. Nu kijken ouders tien minuten voor vertrek op Parro wat hun kind vandaag weer nodig heeft en kunnen dat opsiepoepsie niet meer regelen. Denk vooruit, plan vooruit en het wordt makkelijker. 

Junio schreef op 26-04-2026 om 09:21:

[..]

Papieren nieuwsbrief zou ik zo weer terug willen. Lijkt me overigens ook voor leerkrachten rustiger. Ieder jaar dezelfde brieven sturen, nu worden de berichten over evenementen ieder jaar opnieuw getypt bij ons. De berichtenstroom vind ik ook erg groot en onoverzichtelijk vaak.

Je hebt het over ouders die veel doen buiten school en vermoeide kinderen op maandag, maar is dit niet gewoon een maatschappelijke tendens die je ook binnen school ziet?
De activiteiten vanuit school mogen wat mij betreft ook minder groots en minder uitgebreid, het vraagt een heleboel van ouders, leerkrachten, maar ook van kinderen.. huilende kinderen vooraf, huilende kinderen achteraf.. omdat het in mijn ogen vaak veel te druk, onvoorspelbaar en groots wordt opgezet, met veel herrie, luidsprekers en gedoe en vooral geen gelegenheid om je hieraan te onttrekken.

Alles vooral gericht op de extraverte mens. Mijn (jonge) kinderen hebben een dag nodig na de koningsspelen om bij te komen, dat vind ik echt zot.

Zeker weten dat kinderen ook plezier hebben met een veel simpelere, kleinere vorm en goed gaan op wat voorspelbaarheid. Minder gedoe voor de leraren en minder voor de ouders. Winwinwin zou ik zeggen.

Middelbare school daar komt het goed! Daar krijg je 4 nieuwsbrieven per jaar ofzo en alleen in uitzonderlijke gevallen een extra bericht. Op de basisschool had ik inderdaad weleens 6 berichten van school uit, en dat in 1 week. 

Nieuwsberichten op de website kunnen ook gewoon elk jaar gekopieerd worden zeker als het gaat om terugkerende evenementen. 

Overigens dat van de oranje kleding is niet iets wat uit de lucht komt vallen, hier in de omgeving zie je op de dag voor de meivakantie standaard bergen kinderen in het oranje rond hobbelen. Dat kun je haast niet missen. En zeker bij de kleuters leven ze naar dit soort evenementen toe daar is het de hele week al over de Koningsspelen gegaan. 

Alles komt neer op de moeders? Oas je werktijden gewoon goed aan.

 Ik heb mijn kind nooit afgeleverd of opgehaald bij de crèche, daarvoor was ik te vroeg de deur uit en te laat thuis.
Man eiste dat IK dan in elk geval naar het oudergesprek ging, zodat ze wisten dat zoon ook nog een moeder had  

Alleen op mijn vrije dagen stond ik later op het schoolplein om zoon te halen en brengen 
Afhalen, daar hadden we de oppas voor. Man leverde zoon 's morgens wel af op school.

Kind ziek? Man kwam er pas achter als ik al een half uur de deur uitbwas en hij mocht het dus opknappen, de eerste dag.

Deze mama wilde af en toe wel komen knutselen of begeleiden, mits het op haar vrije dag was.

Rekenenisleuketc (misschien toch eens een wat kortere gebruikersnaam kiezen?), volgens mij zeg je zelf dat de coronatijd uitstekend beviel. 

Ik ben het in grote lijnen eens met Tsjor, en dat zal ermee te maken hebben dat ik ook niet meer zo piep ben. Toen ik zelf op de basisschool zat - jaren 70 - had je wel al leesmoeders, en ik heb mijn moeder 1 x eens een handje zien toesteken op sport/feestdag toen de school 5 jaar bestond. 

En dat was het. Meer deden ouders niet, en dat in een tijd dat de voltijds huisvrouw een gebruikelijk verschijnsel was. 

Als die leukigheid die nu met bakken bovenop het lesschema wordt gegooid niet afkomstig is van de school, maar van overambitieuze ouders, dan kan je toch ook gewoon nee zeggen, als school? Iedereen maakt elkaar gek. En de school kan de eerste zijn om nee te zeggen tegen al die onzin. Alleen nog ouders vragen voor begeleiding bij het bezoek aan de plaatselijke bieb en het schoolreisje, voor iets eet/drinkbaars bij het kerstdiner en hulp bij de sintsurprise. 
En dat is het dan. Nou ja, vooruit, misschien leesouders, al vind ik dat eigenlijk een zwaktebod.
Ik zou zelfs het luizenpluizen afschaffen: luizen zijn een ongemak, geen bedreiging voor de gezondheid, ouders pluizen hun eigen kind maar. Wil je dat ouders iets meegeven (jampotje, wc-rolletjes, oranje t-shirt), dan een week van tevoren aangeven via de klassenapp of de papieren nieuwsbrief.

Ouders de klas uit, het onderwijs laten regelen door de leerkrachten - die zijn ervoor, die hebben ervoor doorgeleerd - en alleen nog leukigheid organiseren die je zelf kunt regelen met de mensen die je daarvoor beschikbaar hebt. Wat er nu gebeurt is dat de school zich volop afhankelijk maakt van hulp van ouders, en dan vervolgens gaat lopen miepen dat er ouders zijn die zich teveel bemoeien met andermans zaken (van andere ouders of op het punt van onderwijs). Dat paard van Troje heeft de sector toch echt zelf binnengehaald. 

En verder: dat de maatschappij bij elk ongemakje of leuk ideetje vindt dat het onderwijs er wat aan/mee moet doen, moet vooral krachtig worden tegengesproken door de sector - op nationaal niveau - en door de leiding van de school als het op het niveau van de school aankomt. Je kan ook best nee zeggen tegen de Koningsspelen, het is geen wettelijke verplichting. Hoef je die stomme dansjes en liedjes ook niet te oefenen. 

Rekenenisleuktaalook schreef op 26-04-2026 om 08:53:

[..]

Je kunt school en ouders niet scheiden, want je hebt de ouders nodig om het kind goed te kunnen onderwijzen en te kunnen begeleiden. School is expert in lesgeven en ouders zijn de experts over hun kind, en zijn gedrag.

Het is niet zo dat kinderen van wie de ouders zelden tot nooit op school komen het beter doen dan kinderen van wie we de ouders vaker zien.

Ik zie meer in een gelijkere taakverdeling tussen vaders en moeders. Het zijn nog altijd vooral de moeders die via Parro de berichtjes van school kunnen lezen. Het zijn de moeders die hun kinderen ziek melden, die op oudergesprekken komen etc.

En misschien moeten ouders in die stressvolle basisschooltijd de lat voor hun sociale leven wat lager leggen zodat er ruimte is voor de kinderen. Ik zie kinderen die zes keer per jaar op vakantie gaan. Ouders die het druk hebben met hun eigen sport en twee of drie sporten van hun kind. Kinderen die in het weekend niet bijkomen van de schoolweek maar op maandag oververmoeid in de klas zitten van weer een pretpark op zondag.

Je kunt ook op zondag of een andere vaste dag in de week alles wat je de komende week nodig hebt alvast klaarleggen/zetten. Na een jaartje basisschool weet je vaak al wat de knelpunten zijn. Hier hingen en werk voor kerst al allerlei tasjes aan de kapstok. Drie tasjes met spullen voor een kerststukje, drie tasjes met beker, bord, bestek voor het kerstdiner.

Voordeel was misschien de papieren nieuwsbrief die ik kreeg en op het prikbord hing. Nu kijken ouders tien minuten voor vertrek op Parro wat hun kind vandaag weer nodig heeft en kunnen dat opsiepoepsie niet meer regelen. Denk vooruit, plan vooruit en het wordt makkelijker.

En geef kinderen al vanaf bijna af aan en eigen verantwoordelijkheid in het regelen en meenemen van dingen. 

Ik maakte op zondag de hele week inzichtelijk op een weekplanner met magneten. De dagen overblijf, de dagen gym, de dag dat er kerststukjes gemaakt werden, het schoolreisje, Koninginnedag alles stond erop. Dan wisten ze wanneer iets was en konden ze zelf voorbereiden en dat oranje shirt regelen. 

Scheelt misschien ook dat mijn kinderen naar een Daltonschool gingen en er ook vanuit school een sterke focus was op eigenaarschap. Dat je als kind zelf je spullen op orde moet hebben. 

Hier in de straat is een school en meestal probeer ik daar weg te blijven als het breng-of haaltijd is maar als ik er weleens langskom of getresste ouders voor mijn deur zie parkeren lopen de ouders met hun eigen laptoptas, 2 gymtassen en 2 tassen met broodtrommel, beker en het huiswerk. Dan denk ik echt: Waarom? In de 10 jaar dat ik kinderen had op de basisschool heb ik nooit stuctureel tassen gedragen voor mijn kinderen. 

Grappig dat de stress van ouders genoemd wordt. Ik riep ieder jaar dat de maand voor Kerst en de zomervakantie erop gericht was om ouders een burn-out in te jagen. Dat zijn op mijn werk ook de drukste maanden en dan moest je tussen de bedrijven door ook nog allerlei leukigheid voor school regelen. Niet alleen dat Kerstdiner, dat altijd samenviel met de borrel op mijn werk, maar artikelen voor een kerststukje (nee, die heb ik niet gewoon liggen), kleding voor de kinderen kopen, bedenken wat je gaat maken voor het kerstdiner. Sta je ‘s morgens vroeg weer 30 hapjes in elkaar te draaien of je moest vrij nemen om dat overdag te doen. Plannen met de ex, onderhandelen wie dit jaar zijn borrel op het werk zou missen. Gelukkig hebben we het later op mijn werk voor elkaar gekregen dat de borrel een week vervroegd werd, het leverde voor iedereen problemen op.
Einde van het schooljaar idem dito. Schoolreis, juffendag, zomerfeest, feestelijke afsluiting van het schooljaar. Je hebt er bijna een goede parttime baan aan naast je normale fulltime baan.
In die tijd kwam ik echt niet aan een heel programma voor mezelf toe, ik was al blij dat ik die maanden doorkwam zonder hartkloppingen of paniekaanvallen.

Het kan gebeuren; ik zou als juf het Kind nog even schminken, maar je kan het niet trug draaien. Zo maakt iedereen zoiets wel een keer mee…

MMcGonagall schreef op 26-04-2026 om 10:38:

Grappig dat de stress van ouders genoemd wordt. Ik riep ieder jaar dat de maand voor Kerst en de zomervakantie erop gericht was om ouders een burn-out in te jagen. Dat zijn op mijn werk ook de drukste maanden en dan moest je tussen de bedrijven door ook nog allerlei leukigheid voor school regelen. Niet alleen dat Kerstdiner, dat altijd samenviel met de borrel op mijn werk, maar artikelen voor een kerststukje (nee, die heb ik niet gewoon liggen), kleding voor de kinderen kopen, bedenken wat je gaat maken voor het kerstdiner. Sta je ‘s morgens vroeg weer 30 hapjes in elkaar te draaien of je moest vrij nemen om dat overdag te doen. Plannen met de ex, onderhandelen wie dit jaar zijn borrel op het werk zou missen. Gelukkig hebben we het later op mijn werk voor elkaar gekregen dat de borrel een week vervroegd werd, het leverde voor iedereen problemen op.
Einde van het schooljaar idem dito. Schoolreis, juffendag, zomerfeest, feestelijke afsluiting van het schooljaar. Je hebt er bijna een goede parttime baan aan naast je normale fulltime baan.
In die tijd kwam ik echt niet aan een heel programma voor mezelf toe, ik was al blij dat ik die maanden doorkwam zonder hartkloppingen of paniekaanvallen.

Wie vraagt dat van je dan? Je kunt toch ook iets kopen? En waarom 30 stuks? Als iedereen 30 stuks mee geeft voor 30 kinderen dan zijn er 900 hapjes. Ieder kind eet er 10 en dan zijn er dus 600 te veel. 

" Grappig dat de stress van ouders genoemd wordt. Ik riep ieder jaar dat de maand voor Kerst en de zomervakantie erop gericht was om ouders een burn-out in te jagen"

"Onze" basisschool gedroeg zich netjes (ik ben ervan overtuigd dat 'zwarte' scholen het op dit punt een stuk beter doen dan 'witte') , en mijn kinderen zaten nauwelijks op clubjes, dus het viel bij mij nogal mee, maar ik heb van mijn collega's en vrienden wel horrorverhalen gehoord. 

Waarom toch, mensen? Als je een feestje wil bouwen op de sportclub van je kind (waarom?), doe het dan in een maand die niet al vol zit. Februari ofzo (zeg ik als noorderling). 
En ouders: zoek een paar gelijkgestemden en zeg gewoon eens gezamenlijk nee tegen dit soort overkill. 

Nederland zou een betere en meer ontspannen plek zijn als minstens de helft van de leuke initiatieven rond kinderen werd geschrapt