Basisschoolleeftijd Basisschoolleeftijd

Basisschoolleeftijd

Lees ook op

Dochter verzint mishandeling, ouders in de problemen?


Jouw laatste berichten klinken liefdevol en betrokken, NC-X! En klinken open voor feedback. 

En het is ook inderdaad niet zo simpel, dat weet ik uit eigen ervaring met ons temperamentvolle kind (lijkt in veel manieren op de omschrijving van jullie dochter). Wij hebben ook wat afgeworsteld, ons bij tijden machteloos gevoeld, een systeemtherapeut erbij betrokken.

En wat voor mij het belangrijkste ingrediënt is gebleken: met vertrouwen naar je kind kijken: vertrouwen dat het het goed wil doen, dat je kind vooral verbinding nodig heeft, vertrouwen dat het iets kan, dat het mag leren, dat ze zelf (flinke) fouten mogen maken, en dat ze goed terecht komen. Altijd van de goede intenties uitgaan, zelfs als het liegt of zich onhebbelijk gedraagt. 

Zie het als een leerproces voor jullie als ouders, sta open voor nieuwe manieren van naar je kind kijken. Je zult versteld staan van wat je over jezelf leert via jullie dochter. Ik ben in elk geval een betere ouder/persoon geworden door mijn kinderen.

Ik weet niet meer wie het zei, maar een kind opvoeden is de kans krijgen om heel erg veel bij te leren. En een leerschool is het zeker.
Nou, leerschool, terwijl ik dat schrijf vraag ik me af of ik het nu dan eindelijk wel heel goed zou kunnen na alle ervaring, en dat zou ik niet durven zeggen. Maar ik heb in al die jaren wel veel over mezelf geleerd, en over mijn partner, we hebben veel moeten loslaten en veel nieuwe dingen opgepakt en aangereikt gekregen. We zijn er zeker erg door veranderd, anders in het leven komen te staan. Het geeft veel stress, veel twijfels, veel liefde en veel voldoening. Ik had er niks van willen missen. Ik had achteraf wel dingen sneller door willen hebben, en anders willen doen.

'Als vader probeer ik het anders, vooral qua tijd. Ik werk veel vanuit
huis, dus ben veel beschikbaar voor haar. Samen hond uitlaten,
boodschappen doen, naar een trampolinepark, weekendje weg, gamen,
tekenen, klussen etc. Eigenlijk wordt iedere activiteit leuker met haar
erbij, dus ik betrek haar overal bij (als ze dat wil). '
Doe je dat nog steeds? Eigenlijk altijd beschikbaar zijn voor haar? 

Tsjor

NC-X

NC-X

31-01-2024 om 14:25 Topicstarter

tsjor schreef op 28-01-2024 om 07:49:

'Als vader probeer ik het anders, vooral qua tijd. Ik werk veel vanuit
huis, dus ben veel beschikbaar voor haar. Samen hond uitlaten,
boodschappen doen, naar een trampolinepark, weekendje weg, gamen,
tekenen, klussen etc. Eigenlijk wordt iedere activiteit leuker met haar
erbij, dus ik betrek haar overal bij (als ze dat wil). '
Doe je dat nog steeds? Eigenlijk altijd beschikbaar zijn voor haar?

Tsjor

Altijd beschikbaar zijn, dat is het niet. Ze krijgt ook genoeg tijd om zelf in te vullen.

Maar als mijn vrouw de boodschappen doet, doet ze dat graag alleen. Weinig gedoe, lekker snel. Als ik de boodschappen doe, neem ik 9 van de 10 keer onze dochter mee. Ze maakt het voor mij bijna altijd leuker: Bij bouwmarkten rent ze door de gangen (als het rustig is), bij de Ikea lacht ze om de vreemde namen van producten, bij de lokale supermarkt is ze inmiddels bekend bij het personeel omdat ze met iedereen een praatje maakt.

En verder is er iedere avond wel een kwartiertje om even bij te praten, te stoeien, etc.

Ik sta ook bijna iedere ochtend samen met haar op, dus ook een ochtendroutine met z'n tweeën. Geen onwil bij haar moeder trouwens, die moet gewoon vroeger beginnen en verder reizen.

Wij merken dat ze niet heel lang zelfstandig speelt, dus dat proberen wij ook wat te verbeteren. Wellicht hebben wij daar ook de deur voor open gezet?

NC-X schreef op 31-01-2024 om 14:25:

[..]

Altijd beschikbaar zijn, dat is het niet. Ze krijgt ook genoeg tijd om zelf in te vullen.

Maar als mijn vrouw de boodschappen doet, doet ze dat graag alleen. Weinig gedoe, lekker snel. Als ik de boodschappen doe, neem ik 9 van de 10 keer onze dochter mee. Ze maakt het voor mij bijna altijd leuker: Bij bouwmarkten rent ze door de gangen (als het rustig is), bij de Ikea lacht ze om de vreemde namen van producten, bij de lokale supermarkt is ze inmiddels bekend bij het personeel omdat ze met iedereen een praatje maakt.

En verder is er iedere avond wel een kwartiertje om even bij te praten, te stoeien, etc.

Ik sta ook bijna iedere ochtend samen met haar op, dus ook een ochtendroutine met z'n tweeën. Geen onwil bij haar moeder trouwens, die moet gewoon vroeger beginnen en verder reizen.

Wij merken dat ze niet heel lang zelfstandig speelt, dus dat proberen wij ook wat te verbeteren. Wellicht hebben wij daar ook de deur voor open gezet?

Als mijn vader zo zou schrijven over tijd doorbrengen met mij zou ik dat heel mooi vinden. Zoveel liefde. Weet je dochter dit? Dat je haar niet meeneemt omdat dat nu eenmaal moet, om haar moeder te ontlasten oid, maar omdat je haar zo een ontzettend leuk mens vindt om om je heen te hebben? 

Ik merk dat ik gaandeweg een andere indruk heb gekregen van het verhaal waarmee je begon. Het verhaal over mishandeling is niet zozeer een fantasieverhaal (dat had mijn pleegdochter) maar haar eigen definitie van bepaalde situaties. Het is haar mening. Gelukkig/hopelijk klopt die mening niet met wat de rest van de samenleving onder mishandeling verstaat.
Verder moet ik wel denken aan een situatie van moeder/kind, waarbij ik dacht: ze aanbidt het kind, ze is niet de moeder, maar de grootste fan van het kind. Zeker bij een eerste (en enigste) kind is de valkuil groot dat alles geweldig is en heel interessant. Waarbij het kind eigenlijk de touwtjes in handen krijgt, en neemt. In de genoemde situatie veranderden er dingen toen er een tweede kind kwam, want dat kind was heel anders, maar ook net zo geweldig, alleen was moeder nu wel echt moeder en niet aanbiddende fan.
Ik vind het heel leuk hoe je beschrijft wat je doet met het kind, maar het roept bij mij toch wel een beetje die situatie op: het kind heeft eigenlijk het definiëren van de omgeving in handen, en daarmee ook de macht. Jij vindt het leuk en volgt haar dus.
Maar jij bent de ouder en zij is het kind. Ouders zijn degenen die uiteindelijk de beslissingen nemen, de termen bepalen, de grenzen aangeven, bepalen wat goed is voor een kind; en dat alles dynamisch: het verandert met de leeftijd en de ontwikkeling van een kind, maar ook daarin zijn ouders bepalend. Ik ben blij dat jullie een psycholoog hebben die jullie begeleidt bij het opnemen van de ouderrol. 

Tsjor

NC-X

NC-X

02-02-2024 om 10:30 Topicstarter

Zo, ondertussen nog best veel gebeurd.

Wij merkten zelf dat de meest recente incidenten, minder lang door gaan. Ze weet verrassend snel kwaad te worden, maar is ook erg snel weer helemaal terug en aanspreekbaar. Dat was voorheen niet zo. Of dat door de medicatie komt, weten we niet. Die wordt ook nog steeds opgebouwd. Misschien ook enkel een momentopname en willen wij het graag positief zien?

Op school ook een gesprek gehad. In de klas is het voor de leerkracht een normale vrolijke meid. Wel één met faalangst, maar dat komt nou eenmaal voor op school. Geen echte problemen daar gemerkt in ieder geval.

Met bovenstaande twee dingen, gingen wij weer in gesprek met psycholoog en jeugdpsychiater. Nadat wij half december de speltherapie stopgezet hadden (eenzijdig van onze kant, was men het niet mee eens, maar onze keuze werd gerespecteerd), had men een pauze ingelast. Eerst 2 maanden rust, dan kijken welke vorm therapie haar wel kan helpen. Nou, dat was wel even schrikken...

Ze hebben besloten dat ze te complex is geworden, om daar nog geholpen te kunnen worden. Ze hebben het uitgelegd als dat je jeugdzorg kan zien op 3 niveaus van ernst.
1. is basis: huisarts + CJG
2. is voor ernstigere zaken: onze huidige JGGZ praktijk
3. is voor de meest complexe zaken: de grootste JGGZ praktijk in deze omgeving

Wij worden doorverwezen naar 3., omdat de analyse is dat er 5 regulatie stoornissen tegelijk spelen (psychisch, emotioneel, lichamelijk, etc). Te lastig voor een gewone praktijk dus. Hiervoor zijn de meest zware trajecten nodig, zoals opname. Dat was dan ook het advies en doorverwijzing: gezinsopname voor 6 weken. Natuurlijk wel pas als ook de praktijk van categorie 3 ook tot die conclusie komt. Op het moment van overdracht, wil men ook de huidige zorg stopzetten en overdragen aan de categorie 3 praktijk.

Nu wij dus tegen afronding (uitzetting?) aanzitten, wist men ook opeens de diagnose te vertellen: MCDD. Niet eerder over gehad. Wij hadden in december nog wel gevraagd naar scherpstelling van de diagnose, maar daar wist men nog niets over.

En inderdaad MCDD, zoals enkelen hier al aangegeven hadden.

NC-X

NC-X

02-02-2024 om 10:41 Topicstarter

tsjor schreef op 01-02-2024 om 15:47:

Ik merk dat ik gaandeweg een andere indruk heb gekregen van het verhaal waarmee je begon. Het verhaal over mishandeling is niet zozeer een fantasieverhaal (dat had mijn pleegdochter) maar haar eigen definitie van bepaalde situaties. Het is haar mening. Gelukkig/hopelijk klopt die mening niet met wat de rest van de samenleving onder mishandeling verstaat.
Verder moet ik wel denken aan een situatie van moeder/kind, waarbij ik dacht: ze aanbidt het kind, ze is niet de moeder, maar de grootste fan van het kind. Zeker bij een eerste (en enigste) kind is de valkuil groot dat alles geweldig is en heel interessant. Waarbij het kind eigenlijk de touwtjes in handen krijgt, en neemt. In de genoemde situatie veranderden er dingen toen er een tweede kind kwam, want dat kind was heel anders, maar ook net zo geweldig, alleen was moeder nu wel echt moeder en niet aanbiddende fan.
Ik vind het heel leuk hoe je beschrijft wat je doet met het kind, maar het roept bij mij toch wel een beetje die situatie op: het kind heeft eigenlijk het definiëren van de omgeving in handen, en daarmee ook de macht. Jij vindt het leuk en volgt haar dus.
Maar jij bent de ouder en zij is het kind. Ouders zijn degenen die uiteindelijk de beslissingen nemen, de termen bepalen, de grenzen aangeven, bepalen wat goed is voor een kind; en dat alles dynamisch: het verandert met de leeftijd en de ontwikkeling van een kind, maar ook daarin zijn ouders bepalend. Ik ben blij dat jullie een psycholoog hebben die jullie begeleidt bij het opnemen van de ouderrol.

Tsjor

Klopt helemaal. Ik 'stoor' mijzelf ook wel aan de topictitel van mishandeling. Dat was bij het aanmaken logisch, maar voelt niet meer passend bij de huidige situatie. 

Het voelt niet echt alsof ik haar volg, maar het resultaat is inderdaad dat zij meer touwtjes in handen heeft, dan gezond is voor een functionerend gezin. En met leeftijd komt meer opstandigheid, het wat vroeger leuk en schattig was (dus toch teveel controle gegeven), begint voor de ouders nu ongewenst te zijn. Die ouders proberen dat aan te passen en voilà: dikke ruzie.

NC-X

NC-X

02-02-2024 om 10:44 Topicstarter

Meesje schreef op 31-01-2024 om 15:38:

[..]

Als mijn vader zo zou schrijven over tijd doorbrengen met mij zou ik dat heel mooi vinden. Zoveel liefde. Weet je dochter dit? Dat je haar niet meeneemt omdat dat nu eenmaal moet, om haar moeder te ontlasten oid, maar omdat je haar zo een ontzettend leuk mens vindt om om je heen te hebben?

Meestal benoem ik dat niet nee. Ik denk vooral omdat ik niet echt een type ben die zo over gevoel praat.

NC-X

NC-X

08-02-2024 om 11:36 Topicstarter

Na het vorige nieuws (advies tot 6 weken gezinsopname) emotioneel wat gezakt is, zijn wij bij de huisarts langs gegaan om er eens met een onafhankelijk persoon over te praten. Op zich een goed gesprek, maar hij kan er ook weinig mee. De beste optie is maar om gewoon de doorverwijzing naar de zwaarste vorm te accepteren - en vanuit daar verder zien. Het alternatief is vanaf 0 bij een andere praktijk te starten en dat gaat veel tijd kosten. 

Onze huidige praktijk te confronteren met onvrede, zal waarschijnlijk niet nuttig zijn.
Maar door deze gang van zaken, in het kort, hebben wij er toch een naar gevoel aan over gehouden:

-Zij: Speltherapie is nu een jaar gaande - dit gaan wij met 6-12 maanden verlengen. Wij hebben een serie bevindingen, maar nog geen echte indicatie voor dochter.

-Wij: Dochter heeft (nog steeds) geen klik en vertrouwen met begeleider. Is er een andere begeleider voor haar beschikbaar?

-Zij: Geen klik hebben is onderdeel van het behandeling. Stel deze vraag trouwens NIET bij de hoofdbehandelaar.

-Wij: Toch gevraagd bij de hoofdbehandelaar.

-Zij: Hoofdbehandelaar wil hier niet op reageren.

-Wij: Zijn er ook andere vormen van therapie beschikbaar?

-Zij: Natuurlijk! Maar dat is pas onderwerp van bespreking, zodra speltherapie afgelopen of gestopt is.

Wij: Oke. Dan stoppen wij met de speltherapie wegens geen klik hebben + weinig resultaat.

Zij: Niet blij mee, maar wij accepteren het.

Wij: Oke, welke alternatieven kunnen jullie bieden waar jullie het over hadden?

Zij: Gaan we het over hebben. Maar eerst een pauze in behandeling van 2 maanden, anders zit het te dicht op elkaar. 

-2 maanden-

Zij: Wij kunnen niks voor jullie betekenen. Dochter heeft dermate lastige problemen, dat wij met een team van psychiaters en psychologen er niets mee aan kunnen. Dit is zo ernstig, dat wij gezinsopname van 6 weken voorstellen. Wij verwijzen jullie door naar een praktijk die de meest zware behandelingen aan kan. Eenmaal daar binnen, nemen zij ook alle lopende zaken als medicatie over. Dat was het, fijne dag.

Zij: Oja. Ze heeft MCDD. Fijne dag.

Hier zit duidelijk (vind ik) de druk van jeugdzorg achter die weten dat ze de gang van zaken kunnen afdwingen bij de ouders. Ik voel weinig respect naar jullie toe en wil om jullie erbij te betrekken. 

Wij waren ooit in de situatie dat er een voorstel lag om opname van ons als gezin met kinderen in de leeftijd van 17, 15 en 10. In een andere situatie maar het vergelijkbare was dat de hulpverleners niet meer wisten wat ze voor ons konden doen, maar zich wel zorgen maakten over de kinderen. Toen ik uitsprak dat ik dit geen goed idee vond en wel ambulante hulp zou willen die in ons gezin zou komen maar niet als gezin ergens op de stoep wilde komen staan, werd mij verteld dat jeugdzorg eerst drang mag uitoefenen maar bij niet meewerkende ouders ook dwang. Echt er op ingaan wat ik er verder van vond werd er niet. 

Dit is gelukkig niet doorgegaan, ik denk doordat ik het ineens als een uitdaging ging zien te laten merken dat ik zelf de regie in handen ging nemen. 

Ik hoop dat ik het te somber inzie voor jullie, maar het is wel een tip, ga zelf kijken wat je kan doen met deze diagnose. Probeer goed contact met school te houden. En nog een tip: laat niet merken dat je ermee omhoog zit, wordt vaak uitgelegd als labiel zijn. 

Jeetje NC-X, als het zo gegaan is als jij weergeeft is er weinig gedaan om jullie als ouders mee te nemen in het proces en het waarom van bepaalde keuzes. 

Waarom was het hebben van 'geen klik' onderdeel van de behandeling? Hebben zij dat uitgelegd? 

Is uitgelegd waarom ze nu aan MCCD denken? En waar de overgang van speltherapie naar familie opname vandaan komt. Het klinkt als een erg grote stap.

Wat zouden de doelen van familie opname zijn? En kunnen jullie je daar in vinden? Misschien is het een kans op echt goede en afgestemde hulp?

NC-X

NC-X

08-02-2024 om 15:30 Topicstarter

Thera schreef op 08-02-2024 om 12:26:

Hier zit duidelijk (vind ik) de druk van jeugdzorg achter die weten dat ze de gang van zaken kunnen afdwingen bij de ouders. Ik voel weinig respect naar jullie toe en wil om jullie erbij te betrekken.

Wij waren ooit in de situatie dat er een voorstel lag om opname van ons als gezin met kinderen in de leeftijd van 17, 15 en 10. In een andere situatie maar het vergelijkbare was dat de hulpverleners niet meer wisten wat ze voor ons konden doen, maar zich wel zorgen maakten over de kinderen. Toen ik uitsprak dat ik dit geen goed idee vond en wel ambulante hulp zou willen die in ons gezin zou komen maar niet als gezin ergens op de stoep wilde komen staan, werd mij verteld dat jeugdzorg eerst drang mag uitoefenen maar bij niet meewerkende ouders ook dwang. Echt er op ingaan wat ik er verder van vond werd er niet.

Dit is gelukkig niet doorgegaan, ik denk doordat ik het ineens als een uitdaging ging zien te laten merken dat ik zelf de regie in handen ging nemen.

Ik hoop dat ik het te somber inzie voor jullie, maar het is wel een tip, ga zelf kijken wat je kan doen met deze diagnose. Probeer goed contact met school te houden. En nog een tip: laat niet merken dat je ermee omhoog zit, wordt vaak uitgelegd als labiel zijn.

Wauw, dat lijkt me echt schrikken, dat ze uit gaan leggen hoe ze met drang en dwang het door zouden zetten. Lijkt me lastig om daar rustig onder te blijven, als je ziet hoeveel impact dat zal hebben. Gelukkig kunnen voorkomen.

Ze hebben bij ons gelukkig niet dit soort dwang of drang benoemd.

Wij hebben de huisarts dus om advies gevraagd en hebben vandaag de doorverwijzing geaccepteerd. Maar dan wel onder onze voorwaarden: eerst komt de brief bij ons terecht. En geen advies tot opname erbij, gewoon melden dat het te complex is geworden. Dan hopen we dat we met de doorverwijzing niet van nul moeten beginnen op een wachtlijst. Beetje asociaal misschien tegenover al die andere gezinnen die met goede redenen op een wachtlijst staan? Maar een jaar wachten tot wij weer verder kunnen in dit alles zou wel erg lang voelen.

Uiteindelijk kwamen wij met ons kind vanwege geen klik met de eerste therapeut ook terecht bij een deel van de organisatie dat eigenlijk voor zwaardere gevallen bedoeld was. Ik was daar eerst sceptisch over, maar terugkijkend was het heel fijn om ergens te zijn waar op meer manieren hulp geboden kon worden.

NC-X

NC-X

08-02-2024 om 15:44 Topicstarter

kaatjecato schreef op 08-02-2024 om 15:11:

Jeetje NC-X, als het zo gegaan is als jij weergeeft is er weinig gedaan om jullie als ouders mee te nemen in het proces en het waarom van bepaalde keuzes.

Waarom was het hebben van 'geen klik' onderdeel van de behandeling? Hebben zij dat uitgelegd?

Is uitgelegd waarom ze nu aan MCCD denken? En waar de overgang van speltherapie naar familie opname vandaan komt. Het klinkt als een erg grote stap.

Wat zouden de doelen van familie opname zijn? En kunnen jullie je daar in vinden? Misschien is het een kans op echt goede en afgestemde hulp?

Geen klik: was logisch volgens de behandelaar. Het gaat om een bang kind, wat ook nog eens enorm sociaal is en dingen snel doorziet en overdenkt. Die kan daar best wat van vinden, zo'n speltherapie. 

De speltherapie zou volgens de uitleg moeten zijn: Achterhalen waar de problematiek zit, maar met hetzelfde spel ook haar helpen haarzelf te zijn. Want met 45min per week spelen in een kamer vol speelgoed, zal ze zichzelf leren veiliger te voelen. Na verloop van tijd zou de vertrouwensband dan aan moeten sterken. 

Realiteit is dat dochter voor de tijd aangeeft: 'ik vertrouw de behandelaar niet. Ik ga mijn best doen om de ware ik niet te laten zien, want die kant mag niemand zien. Ik merk dat ze vragen stelt als 'maar wáárom mag dat poppetje niet mee spelen?' en dat ze daarmee probeert dat ik meer ga vertellen. Dat doe ik niet. Ik vertrouw haar niet.'


Waarom ze MCDD denken: niet zo rechtstreeks benoemd. De diagnose was echt 2min voor het einde van het gesprek benoemd. Daarvoor heeft men wel uitgelegd dat ze zien dat een soort politieagentje-in-haar-hoofd heeft (=stemmen horen) en ook zichzelf knijpt bij boosheid (=fysiek probleem). Dat maakt het een multi probleem, dus complex. Als je dan de afkorting (en ook uitleg) van MCDD erbij haalt, ja dan snappen wij dat wel.


Doel van familie opname: hebben wij wel gevraagd. Om de situaties aandachtig te kunnen bekijken. Hoe de dynamiek in het gezin is, voor, tijdens en na een incident. Dat ze op zo'n manier nog beter een beeld kunnen krijgen van de problematiek en zo ook de juiste persoon de juiste tips mee konden geven. Daarnaast kon in deze tijd ook meteen getest worden met de tips. Het is geen echte behandeling an sich, maar een uitgebreide analyse.

Wij kunnen ons daar niet in vinden. Wij denken: als wij niet gevraagd hadden om een andere behandelaar, dat het balletje niet aan het rollen was geraakt en deze praktijk nog vrolijk een jaar verder was gegaan met de speltherapie. Best apart. En de opname (volgens de praktijk soms full time 2 maanden lang) is wel een overtreffende trap. Een gematigdere versie, zoals een behandelaar die een uurtje per week aan huis komt, zou veel meer passend zijn.

Reageer op dit bericht

Op dit topic is al langer dan 4 weken niet gereageerd, daarom is het reageerveld verborgen. Je kan ook een nieuw topic starten.