Basisschoolleeftijd Basisschoolleeftijd

Basisschoolleeftijd

Lees ook op

Dochter verzint mishandeling, ouders in de problemen?


NC-X schreef op 09-02-2024 om 16:15:

[..]

Bedank, goed inzicht denk ik. Naar aanleiding van dit, net kort met mijn vrouw besproken: die korte sessies mochten niet naast een GGZ traject. Maar nu dat gestopt is...gaan wij het opnieuw vragen. Zal vast niet de bron van angst of zelfvertrouwen zomaar verhelpen, maar misschien wel onze dochter het gevoel geven dat er iets mee gedaan wordt.

Onze dochter geeft ook regelmatig aan dat ze er zelf ook last van heeft, dat ze wil dat haar hoofd moet stoppen en dat ze haar leven een dikke onvoldoende geeft. Dat geeft ons wel het idee dat ze niet goed is zoals ze is. In ieder geval niet voor zichzelf. Het lastige is alleen de juiste manier vinden om haar te helpen.

Ik zou ook jou de Omdenken podcasts eens aanraden. Niet omdat dat de heilige graal is maar omdat ze stof tot nadenken geven en omdat ze je heel scherp naar jezelf laten kijken. Zelf vond ik bv nr 138 relevant, over vaderschap. Maar ook andere afleveringen (bv nr 1) gaan over de boodschap die je impliciet je kind alsmaar meegeeft, nl dat het kind niet goed is zoals het is en dat als het niet verandert, er niks van terecht komt.
En dat is een heel trieste boodschap als je er over nadenkt. 
Daarmee wil ik zeker niet afdoen aan de problemen, maar wel wat andere invalshoeken aanreiken. Want als je dochter MCDD heeft, dan is ze nog steeds je dochter en jullie nog steeds haar ouders en de wereld niet ten einde.

Ouderschap is sowieso worstelen, van beide kanten. Een diagnose komt daarbij, en ik wil daar niet min over doen, maar je moet toch verder samen en ook kinderen met welke beperking dan ook zijn kinderen en je bent nog steeds ouders dus je kunt nog steeds lol maken en ruzie en van elkaar houden. Ik vind therapeuten daar altijd wat eenzijdig in. Je kind is niet haar diagnose. Het leven is zoveel meer dan dat en er zijn zo veel verschillende manieren van opvoeden en grootbrengen (dat laatste is het belangrijkste).

Ik was 1 van de mensen die zei dat ik veel dingen herkende uit de diagnose die mijn kind heeft, MCDD. En ik wil je vooral mee geven, dat als er nu dus gedacht wordt in die richting, dat deze lange en ingewikkelde weg die jullie tot nu toe afgelegd hebben niet ongewoon is. Het constante zoeken naar hulp, het niet begrepen (willen?) worden door de hulpverlening, het vaak niet begrepen worden door omstanders en de wanhoop die je soms kan ervaren...het is niet gek en vooral: het ligt niet aan jou als opvoeder. Want (mogelijk) MCDD is zo ontzettend complex, het woord zegt het zelf al. Ons kind is op vijfjarige leeftijd lange tijd opgenomen geweest om de diagnose te kunnen stellen  en om intern behandeling te krijgen, ook na een lange zoektocht en onbegrip. Pas na de diagnose bleek dat het helemaal niet aan ons lag als opvoeders. Zou ik het achteraf weer zo doen, geen idee. Het was zeer ingrijpend voor ons en voor kind, maar op dat moment leek of was het, onvermijdelijk. Ik denk dat een gezinsopname in dat opzicht beter is voor iedereen, het is geen " we gaan kijken of de ouders het wel goed doen", het is de mogelijkheid een kind beter en intensiever te observeren dan een uurtje per week therapie. En dat alles in de veilige nabijheid van de ouders. Ik hoop dat je dat na alles nog durft te geloven, want mocht deze voorlopige diagnose bevestigd worden dan is intensieve hulp in dit traject hard nodig. En dat begint eigenlijk al met de opname zelf voor de diagnose, die is pas te stellen door heel intensieve observatie (overigens ook om MCDD juist uit te sluiten).

Reageer op dit bericht

Op dit topic is al langer dan 4 weken niet gereageerd, daarom is het reageerveld verborgen. Je kan ook een nieuw topic starten.