Controleren gedrag mbt eigen spullen
Hallo,
Ik ben nieuw hier en heb dit account speciaal aangemaakt omdat ik even niet goed weet hoe ik met het gedrag van mijn 4 jarige dochter om moet gaan en daarnaast zoek ik ook herkenning en hoop ik dat dit een fase is!!
Mijn dochter is een erg gevoelig meisje met een sterke eigen wil. De laatste tijd valt het me op dat ze erg controlerend is op haar spullen en dan vooral of ze alles wel vanuit school of een andere plek heeft meegenomen. Voorbeelden zijn:
- Bij het ophalen op school wil ze nog even checken of er toch niets meer in haar luizenzak zit.
- Sloffen voor school altijd weer mee naar huis willen nemen.
- Savonds vragen of ik clipjes in haar haar had gedaan omdat ze voelde dat ze geen clipjes in haar haar toen ze haar staart los maakte
- Extreme paniek bij het vergeten van een tandenborstel bij opa. En ook extreme paniek toen er nog een puzzelstukje bij oma lag.
- Tijdens het eten moeten checken of haar handschoenen in haar tas zitten. Toen ik zei dat we dit pas na het eten gingen doen zag ik echt paniek in haar ogen en moest ze huilen. Ik heb toen alsnog haar tas gepakt en uiteraard zaten de handschoenen erin.
Die paniek uit zich in huilen en er snachts onrustig van slapen. Overigens zijn dit spullen waar ze niet echt waarde aan hecht. Die puzzel ligt nu nog steeds in de auto en ze zou het liefst iedere week een nieuwe tandenborstel kopen.
Vandaag kwam er voor het eerst een vriendinnetje spelen. Dit ging heel goed! Haar vriedinnetje had een hoedje van ons op gedaan die ze uiteraard weer aan mij gaf toen ze naar huis ging. Ik wist even niet waar ik het hoedje had gelegd en m'n dochter was gelijk in paniek en zei dat haar vriendinnetje deze had meegenomen. Dit was niet zo..hij lag in de garage, daarna was het weer goed. Het huis was een bende en we waren een ijsbolletje van de ijscowagen kwijt, wederom zei ze dat vriendinnetje dit had meegenomen. Maar hij lag gewoon onder de bank. Ik kan haar er niet van overtuigen dat vriendinnetje dit niet heeft gedaan totdat ik het missende onderdeel vind. Overigens speelt zij amper met die ijscowagen en dat hoedje wil ze absoluut niet meer op. Ik heb met mijn dochter gepraat en gezegd dat ze niet zomaar vriendinnetje de schuld kan geven.
Het lijkt wel alsof ze zo bang is om iets kwijt te raken wat van haar is, ongeacht wat dit is. Volgens mij is er ook nog nooit iets echt belangrijks voor haar kwijt geweest. Dus ik weet niet waar dit gedrag vandaan komt. Op internet lees ik dat dit ook een vorm van controle kan zijn om zichzelf veilig te voelen. Ik heb haar wel eens gevraagd wat nu het ergste is wat er kan gebeuren als haar handschoenen nog op school zouden liggen, hierop kan ze nog niet echt goed antwoord geven. Ze is vooral bang dat iemand ze meeneemt. Overigens is mijn fiets wel een keer gestolen, en zij was er bij toen ie er ineens niet meer was. Dit was met haar vader die toen best in paniek was en zelf heeft ze er ook wel om gehuild. Trigger misschien? Alhoewel het daarvoor ook wel in mindere mate speelde.
Iemand herkenning? Ik wil haar zo graag helpen en dat ze kan begrijpen dat iets vergeten echt niet erg is. Maar hoe doe ik dit? Of is dit een fase? Sorry voor mijn lange verhaal!
Klinkt logisch, wat er op internet staat. Ze heeft in ieder geval behoefte aan zekerheid en duidelijkheid. Ik zou die dan ook geven. Zelf ga je ook kijken als je twijfelt of je de deur op de knip hebt gedaan.
Mocht er meer aan de hand zijn en/of ze er echt last van krijgt, kun je ook eens met de huisarts praten. Ik herken het wel, met mijn kind was er dan wel een achterliggende oorzaak, maar het kan even goed een fase zijn.
Misschien aan haar vader vragen?
Het is iets dat ze blijkbaar met hem gemeen heeft. Hoe gaat hij er mee om?
MMcGonagall schreef op 26-01-2026 om 22:47:
Klinkt logisch, wat er op internet staat. Ze heeft in ieder geval behoefte aan zekerheid en duidelijkheid. Ik zou die dan ook geven. Zelf ga je ook kijken als je twijfelt of je de deur op de knip hebt gedaan.
Mocht er meer aan de hand zijn en/of ze er echt last van krijgt, kun je ook eens met de huisarts praten. Ik herken het wel, met mijn kind was er dan wel een achterliggende oorzaak, maar het kan even goed een fase zijn.
Bedankt voor je reactie! Mag ik vragen wat bij jouw kind de achterliggende oorzaak was?
Je hebt wel gelijk, zelf ga je inderdaad ook eea checken als je zekerheid wilt. Maar het iemand anders de schuld geven, vind ik wel een dingetje.
Ies schreef op 26-01-2026 om 22:48:
Misschien aan haar vader vragen?
Het is iets dat ze blijkbaar met hem gemeen heeft. Hoe gaat hij er mee om?
In dit geval ging het om een nieuwe dure fiets die niet van hem was. Ik denk dat het best normaal is dat je dan even in paniek bent. Verder is ie niet zo snel in paniek hoor. Maar zij zag natuurlijk wel zijn reactie en ze moesten samen naar huis lopen (klein stukje). Ze was toen nog 3 en begreep niet waarom iemand zomaar een fiets meeneemt.
Ik zou je dochter wel de veiligheid en structuur bieden die nodig is, maar niet overal in meegaan.
Als iedereen zijn sloffen op school laat, dan zij ook. Ze zijn voor op school, iedereen laat ze op school, dan kun je ze ook niet vergeten. 's avonds en 's nachts is er op school niemand, dus ze raken ook niet kwijt.
Tijdens het eten, ben je aan het eten en blijf je aan tafel. Iets zoeken kan ook later nog.
Als je iets kwijt bent, is dat geen ramp. Dan zoek je even. Je mag nooit zomaar mensen beschuldigingen van het stelen van dingen.
Dingen kunnen gestolen worden, maar dat gebeurt gelukkig niet zo vaak.
Dus structuur bouwen en veiligheid meegeven. Als je na school je tas aan de kapstok hangt, dan hangt die er morgenochtend ook nog wel.
MamaE schreef op 26-01-2026 om 23:43:
Ik zou je dochter wel de veiligheid en structuur bieden die nodig is, maar niet overal in meegaan.
Als iedereen zijn sloffen op school laat, dan zij ook. Ze zijn voor op school, iedereen laat ze op school, dan kun je ze ook niet vergeten. 's avonds en 's nachts is er op school niemand, dus ze raken ook niet kwijt.
Tijdens het eten, ben je aan het eten en blijf je aan tafel. Iets zoeken kan ook later nog.
Als je iets kwijt bent, is dat geen ramp. Dan zoek je even. Je mag nooit zomaar mensen beschuldigingen van het stelen van dingen.
Dingen kunnen gestolen worden, maar dat gebeurt gelukkig niet zo vaak.
Dus structuur bouwen en veiligheid meegeven. Als je na school je tas aan de kapstok hangt, dan hangt die er morgenochtend ook nog wel.
Kind is pas vier hè?
Kinderlogica: Ik heb het niet, ik zie het niet, het was er net wel, dus heb jij het.
Dat is niet iemand beschuldigen van diefstal.
Kleuters zijn rare wezentjes en in een kleuterklas gebeurt van alles. Daar verdwijnt van alles, kleuters pikken ook wel eens dingen😀 Kan het niet zo zijn dat er een akkefietje in de klas is geweest en dat dat op haar enorme indruk heeft gemaakt?
Jaren geleden toen zoon op de bs zat was er een kind wat spullen uit tassen op de gang pakte en in andere tassen terugstopte. Dat werd een gedoe, ook beschuldigingen van diefstallen in de klas. Ik weet nog dat mijn zoon toen angstvallig zijn tas bij zich hield en ook checkte voordat hij de school verliet. Inmiddels 17 en nog steeds laat hij zijn tas niet slingeren op school.
Ik denk juist dat je dit gedrag moet belonen. Mijn dochter was op die leeftijd erg achteloos met haar spullen. Een keer kwam ze op haar sokken thuis omdat ze haar schoenen was vergeten. Die lagen nog in de speeltuin. Ook moesten wij zowat om de 2 weken nieuwe schoolspullen zoals pennen kopen omdat ze of kwijtraakte of had gegeven aan vriendinnentjes, maar dan wist ze niet meer welke. Haar jasje is ook meerdere keren kwijtgeraakt. Soms kocht ik wel 8 jasjes per jaar. Hetzelfde geldt voor mutsen, sjaals en handschoenen. Gelukkig is die fase voorbij.
Ik denk zeker niet dat je dit gedrag moet belonen. Het komt op mij vrij dwangmatig over en dat dwangmatige wil je afzwakken, niet versterken. En ik denk dat je helemaal gelijk hebt dat je tegengas geeft op het beschuldigen van anderen.
Zelf vraag ik me af of dit gaat om "ik ben bang spullen kwijt te raken" of dat dit inderdaad een uiting is van "ik ben bang controle kwijt te raken", en zelf ben ik geneigd te denken aan dat laatste. Maar dat komt ook omdat ik heb samengeleefd met iemand die dwangmatige trekjes had dus ik sla daar nogal snel op aan 
.
Ik vermoed zomaar dat dit helemaal niet zo vreemd is voor kinderen in deze leeftijd maar ik zou er niet volledig in meegaan en zo af en toe proberen te laten zien dat er echt geen rampen gebeuren als je iets even kwijt bent. Meestal komt het terug, en als dat niet zo is vergaat ook de wereld niet.
Ik vind het juist een goed teken dat ze zo op haar spullen let. Maar als TO het hinderlijk vindt, dan moet ze erachter komen hoe dat gedrag ontstaat. Hoe gaan jij en je man met jullie spullen om TO?
FruitMoeder schreef op 27-01-2026 om 08:36:
Ik vind het juist een goed teken dat ze zo op haar spullen let. Maar als TO het hinderlijk vindt, dan moet ze erachter komen hoe dat gedrag ontstaat. Hoe gaan jij en je man met jullie spullen om TO?
Op je spullen letten of dwangmatig in de gate n houden en angst is denk ik wat te .
Kind heeft er duidelijk last van . Is er een centrum voor jeugd en gezin in jullie buurt ?
Ik zou zelf eens laagdrempelig overleggen.
Roos57 schreef op 27-01-2026 om 08:43:
[..]
Op je spullen letten of dwangmatig in de gate n houden en angst is denk ik wat te .
Kind heeft er duidelijk last van . Is er een centrum voor jeugd en gezin in jullie buurt ?
Ik zou zelf eens laagdrempelig overleggen.
Misschien zegt TO zelf hoe duur alles wel niet is en dat dochter er zuinig op moet zijn. Dan snap ik wel waarom dochter die houding heeft ontwikkeld. Ik denk dat TO naar haar eigen gedrag moet kijken en hoe ze haar dochter ermee beinvloed. Ik heb het andere uiterste meegemaakt dat spullen maar kwijtraken of vergeten worden. Dus misschien zie ik de ernst van dit gedrag niet. En ik moet TO's dochter wel gelijk geven kleuters hebben de neiging dingen mee te nemen die niet van hun zijn, zowel per ongeluk als expres
FruitMoeder schreef op 27-01-2026 om 09:04:
[..]
Misschien zegt TO zelf hoe duur alles wel niet is en dat dochter er zuinig op moet zijn. Dan snap ik wel waarom dochter die houding heeft ontwikkeld. Ik denk dat TO naar haar eigen gedrag moet kijken en hoe ze haar dochter ermee beinvloed. Ik heb het andere uiterste meegemaakt dat spullen maar kwijtraken of vergeten worden. Dus misschien zie ik de ernst van dit gedrag niet. En ik moet TO's dochter wel gelijk geven kleuters hebben de neiging dingen mee te nemen die niet van hun zijn, zowel per ongeluk als expres
Ja dat kan . Maar ik lees extreme paniek en dat vind ik wat te .
Ik zou dit gedrag ook zeker niet belonen. Netjes met je spullen omgaan vind ik zeker belangrijk. Ook dat een kind leert dat dingen geld kosten. Maar je kan een kind ook het vertrouwen meegeven dat dingen niet zomaar verdwijnen en op hun plek blijven als je ze ergens legt of opbergt. Ik zit ook niet heel de dag uit het raam te kijken of niemand mijn auto steelt. Dan krijg ik toch niks gedaan, zowel thuis als op het werk.
Als mijn kind heel slordig is en ik acht jassen en twintig broodtrommels moet kopen in een jaar, dan zou ik dat mijn kind wel laten voelen door bijvoorbeeld te zeggen 'nee we gaan nu niet zwemmen of maar de bios, want we moesten alweer een nieuwe jas kopen omdat jij die kwijtraakte in de speeltuin'.
MamaE schreef op 27-01-2026 om 09:30:
Ik zou dit gedrag ook zeker niet belonen. Netjes met je spullen omgaan vind ik zeker belangrijk. Ook dat een kind leert dat dingen geld kosten. Maar je kan een kind ook het vertrouwen meegeven dat dingen niet zomaar verdwijnen en op hun plek blijven als je ze ergens legt of opbergt. Ik zit ook niet heel de dag uit het raam te kijken of niemand mijn auto steelt. Dan krijg ik toch niks gedaan, zowel thuis als op het werk.
Als mijn kind heel slordig is en ik acht jassen en twintig broodtrommels moet kopen in een jaar, dan zou ik dat mijn kind wel laten voelen door bijvoorbeeld te zeggen 'nee we gaan nu niet zwemmen of maar de bios, want we moesten alweer een nieuwe jas kopen omdat jij die kwijtraakte in de speeltuin'.
Ik denk niet echt dat dat zou helpen. Bij het lezen van de titel van dit topic verwachte ik een post over kinderen die altijd al hun spullen kwijtraken, want dat kwam in mijn omgeving heel veel voor. Ook bij die van mij. En bij al die kinderen ging het beter toen ze een jaar of zeven waren. Tot die tijd was het vooral een kwestie van altijd vragen of ze al hun spullen hadden en thuis aandacht besteden aan netjes met je spullen omgaan. Tegen een kleuter zeggen dat we nu niet gaan zwemmen omdat ze de afgelopen weken teveel broodtrommels zijn kwijtgeraakt, is veel te abstract. Dat gaat er echt niet voor zorgen dat zo’n kind ineens wel op z’n spullen let.
TO, ik herken het dus niet. De paniek en het huilen klinkt heel onprettig voor je kind, en dat ze anderen ervan ‘beschuldigt’ dat ze dingen meenemen, lijkt me voor niemand fijn. Ik heb alleen geen tips voor wat je ermee moet.