Zwanger... wat nu?

Ik zou wennen aan het idee en het absoluut houden.♥️

Ik zie geen redenen om het niet te doen, maar ja die zijn ook niet echt nodig om het toch te laten beëindigen. Mij lijkt het juist enorm leuk, nog een baby. In mijn familie hebben de meeste een wat groter leeftijdsverschil tussen de kinderen.

Lees even in het draadje over Leeftijdsverschil, daar staan een hoop afwegingen in die je mee kunt nemen.
Maak zsm een afspraak bij het FIOM, die zijn hierin gespecialiseerd.
Hebben jullie het nooit gehad over wat te doen als het zou gebeuren? Wij hadden daar wel afspraken over.
Heel veel sterkte gewenst!

Open toch opnieuw het gesprek met je man. Fijn dat hij beide keuzes steunt, maar dat wil niet zeggen dat jij de keuze alleen moet maken. en zij zijn niet degenen die de keuze met of voor jou kunnen maken. 
Maak het overigens niet te zwaar voor jezelf: je bent nu 36, ik was 39 bij de jongste. Je zit dan echt niet tot je 60ste vast. Mijn oudste was 10 bij de geboorte van de jongste, en hoewel leeftijdsverschil echt wel een factor is heeft het ook veel plezierige kanten. Kinderen hebben een goede band onderling. 
Bespreek met je man: wat was die vrijheid waar wij naar verlangden, wat zou dan niet meer mogelijk zijn, wat zou daarvoor in de plaats komen, hoe steunen we elkaar de beslissing als die genomen is, wat die beslissing ook is. 
En inderdaad: kijk in hoeverre er een risico is voor jou tijdens de zwangerschap. 

Ik ken stellen die de baby lieten komen en die de zwangerschap beëindigen. Iedereen die de baby(s - want zelfs zat er een tweeling bij) lieten komen waren achteraf heel blij met die beslissing. En de oudere kinderen, zoals jullie dochter, hielpen mee want grote zus. En ook oppas in huis als je zelf iets hebt. Weghalen bleek levenslang gedachte hoe zou het zijn geweest. Ons kindje zou nu zo oud zijn en achteraf verdriet over snel moeten beslissen etc. 

Natuurlijk lijkt mij jouw gezondheid wel het belangrijkste. 

Wij hebben zelf met leeftijdsverschil nog een kindje mogen krijgen en zie nu zo duidelijk hoe mooi het is dat ze een zus en elkaar hebben. 

Sterkte met je besluit.

Xxx

tsjor schreef op 01-02-2026 om 09:32:

Open toch opnieuw het gesprek met je man. Fijn dat hij beide keuzes steunt, maar dat wil niet zeggen dat jij de keuze alleen moet maken. en zij zijn niet degenen die de keuze met of voor jou kunnen maken.
Maak het overigens niet te zwaar voor jezelf: je bent nu 36, ik was 39 bij de jongste. Je zit dan echt niet tot je 60ste vast. Mijn oudste was 10 bij de geboorte van de jongste, en hoewel leeftijdsverschil echt wel een factor is heeft het ook veel plezierige kanten. Kinderen hebben een goede band onderling.
Bespreek met je man: wat was die vrijheid waar wij naar verlangden, wat zou dan niet meer mogelijk zijn, wat zou daarvoor in de plaats komen, hoe steunen we elkaar de beslissing als die genomen is, wat die beslissing ook is.
En inderdaad: kijk in hoeverre er een risico is voor jou tijdens de zwangerschap.

Ik ben het heel erg eens met jouw bovenste alinea. Zoiets moet je niet alleen moeten beslissen, je man moet ook verantwoordelijkheid nemen hierin.

Verder zou ik zeker goed onderzoek doen naar je gezondheid to!

Nios schreef op 01-02-2026 om 10:10:

-quote verwijderd-

75% van de sterftegevallen in het kraambed worden veroorzaakt door pre-eclampsie..  ik snap wel dat ze twijfelt ... wat een rot reactie zeg.

Nios schreef op 01-02-2026 om 10:10:

-quote verwijderd-

Mijn god.  Je stond niet vooraan in de rij toen er begrip werd uitgedeeld zeker?  Wat een rot reactie. Vermoorden? doe normaal!

Dat het dragen van een kind de moeder schade kan berokkenen is wel oké?  To heeft bij de eerste een levensbedreigende complicatie gehad besef je dat? Snap heel goed dat ze dat niet nog een keer wil. 

Tuinfluiter schreef op 01-02-2026 om 10:31:

Voor mij zou mijn gezondheid het belangrijkste zijn.
Zou samen met man naar jullie huisarts gaan en met hem de medische kant (risico's) bespreken. Als het risico te groot is zou ik de zwangerschap verbreken.
Stel aan elkaar ook de vraag waarom hebben we tot nu toe één kind. Het antwoord hierop kan ook verhelderend zijn. Sterkte bij deze moeilijke beslissing.

Dit' en laat je man een knip zetten jullie kinderwens is vervuld geef je aan. 

Wat is erger; spijt wat je wel hebt gedaan of wat je niet hebt gedaan? 

Dat wat je wél doet daar moet je onmiddellijk mee dealen, je verandert een beetje dus je groeit. Op welke manier, dat weet je nog niet omdat de echte situatie en de kracht die je daaruit krijgt, nog niet bestaat. Dát het komt weet je, maar je kan je er niet echt op voorbereiden. Dat de "soep niet even heet gegeten wordt als dat het opgediend wordt" is wel zeker. Dus angsten komen zelden allemaal uit en ze worden gecompenseerd. De voortgang van je leven is zo weer twintig jaar verzekerd want dat weet je dan weer wel zeker.

Dat wat je niet doet, niet. Het geeft later wel twijfel: wat als? Natuurlijk ben je zo ook gelukkig, maar je bent toch iets misgelopen, wat bijzondere ervaringen had kunnen opleveren. En dat blijft dus wel tot het eind van je leven in een zekere vorm.

Uiteraard kan je de eerste weken in verwarring raken omdat je leven ineens verandert. En in die tijd waarin je weet dat je hem niet terug kan brengen, zal de eerste belangrijkste verandering (berusting) zich voltrekken. 

PS: ik heb geen anti-abortus overtuigingen. Hoewel ik de rem "gij zult niet doden" ook wel kan invoelen.

Ik heb wel twee keer pre-eclampsie gehad. Mij werd destijds verteld dat die kans groter was als de tweede van een andere vader was. Bij twee kinderen van dezelfde man, herkent je lichaam dat vreemde weefsel. Maar je wordt goed in de gaten gehouden. De sterfte in het kraambed is in Nederland heel klein.
Ik vind de argumenten tegen dus niet zo sterk. Je hebt ruimte in je huis en hart en financieel is het ook goed te doen. Daarbij ga je er zeker van houden als het er is en ben je je twijfels vast al kwijt als je zes maanden zwanger bent. Het is nu gewoon even schrikken.