Zwanger... wat nu?
Mijn man en ik hebben een dochter van 9.
En zijn er deze week achter gekomen dat ik ongepland 8 weken zwanger ben. Een behoorlijke shock.
Maar ja en nu dan?
We hebben de financiele ruimte en nog een slaapkamer over.
Maar ik ben 36 en we moeten weer helemaal opnieuw beginnen. Dochter is al 9 en eigenlijk was die nieuwe vrijheid wel lekker (makkelijk). Heel veel zullen ze niet aan elkaar hebben. En hebben we zin om tot ons 60e een kind thuis te hebben? Vorige zwangerschap had ik pre-eclampsia dus ook angst voor herhaling.
Aan de andere kant word ik intens verdrietig als ik denk aan het afbreken van de zwangerschap. Ook vannacht weer uren gehuild.
Mijn man zegt dat de keuze aan mij is. Hij steunt beide beslissingen. Maar heeft de voorkeur voor niet opnieuw beginnen.
Het voelt eenzaam om deze keuze te moeten maken. Ik zou graag willen weten wat jullie zouden doen in mijn situatie.
Voor mij persoonlijk, en dat is eigenlijk de enige invalshoek wat ieder op een forum kan hebben, zou mijn gevoel leidend zijn. Ik was 42 toen ik onverwacht zwanger raakte in omstandigheden die niet bepaald gunstig leken. Voor mij was toen het gevoel: dit kind moet er zijn. Het is het grootste geschenk van mijn leven geweest en nog. Maar dat was mijn gevoel. Bij jou lees ik aan de ene kant overwegingen en aan de andere kant verdriet als het niet door zou gaan. Ook lees ik weinig input van je man, zou hij wel evenveel in de opvoeding en de zorgtaken participeren? Ik zou ook mijn licht bij een arts opsteken vwb de eclampsie. sterkte
Het simpele feit dat je er op een forum over post, zegt voor mij al dat je niet 100% klaar bemt voor een baby. Gezien alle voorgeschiedenis snap ik dat heel goed. Ik zou er in jouw situatie niet aam beginnen. Een kind krijgen is een van de weinige beslissingen in je leven die je niet kan terugdraaien dus vind ik dat je er allebei 100% achter moet staan
Sterkte in elk geval!
Je vorige zwangerschap is toch weer lang geleden. Tegenwoordig is men beslist verder. 10 jaar brengt toch majeure veranderingen in de inzichten en remedies. Hoogstwaarschijnlijk ook in dit. Ik stel me voor dat er 24/7 monitoring van je functies tot de mogelijkheden behoort waardoor er tijdig wordt ingegrepen zodra er zich iets in wijzigt. Ik zou dit echt doorbespreken met specialisten.
Zijn je nieren helemaal hersteld. Weet je hoe je nierfunctie momenteel is.
Jaennudan schreef op 01-02-2026 om 10:49:
Bedankt voor alle reacties tot nu toe. Heel fijn om het toch met mensen te kunnen bespreken.
Uiteraard vorige week besproken wat de riscos zijn wat betreft pre eclampsia. Er zijn wat opties zoals calcium en asprine slikken de hele zwangerschap. Hiermee is pre eclampsia niet te voorkomen maar is er een kans dat het pas later terugkomt. Het blijft koffie dik kijken.
Vorige keer ben ik opgenomen omdat de bloeddruk niet meer onder controle te houden was en mijn nieren waren uitgevallen. Baby heeft een week op de nicu gelegen. De schrik zit er dus goed in.
Is dit een arts met veel ervaring op gebied pre eclampsia ?
En 1 die jouw dossier goed kent ?
Beste TO, ik lees in jouw openingspost meer argumenten om met de zwangerschap te stoppen dan om ermee door te gaan. En eigenlijk, wie zijn wij om je daarin raad te geven? Het enige dat telt is JOUW gevoel. En dat van je man natuurlijk. Je kan niet voor iedereen goed doen. Wat je ook doet, er zullen altijd criticasters zijn! Als jullie alles gedaan hebben om zwangerschap te voorkomen omdat jullie zegden dat jullie gezin goed was zoals het er uitzag, dan is er geen enkele reden om door te gaan met die zwangerschap. Luister naar je hart, wat je beslist met je hart is altijd een goede beslissing. En laat zulk een ingrijpend gebeuren niet afhangen van het idee/oordeel/goed- of afkeuring van anderen.
Wat je ook beslist, ik wens je het beste.
als je nachtenlang ligt te huilen bij het idee de zwangerschap af te breken, spreekt je hart toch luid en duidelijk?
De enige reden om het af te breken die ik in jouw verhaal lees, komt neer op dat het niet gepland is?
Volgens mij zegt jouw gevoel juist dat deze baby toch wel heel erg gewenst is als ik je op zo lees en het zal gewoon zo moeten zijn dat dit kleine wondertje bij je is gekomen. Ik denk dat wanneer je dat niet zou doen je echt heel erg spijt ervan zou gaan krijgen. Je bent ook nog jong zat. Ik zou er gewoon voor gaan en ervoor zorgen dat er zoveel mogelijk wordt gedaan om de risico's te beperken. Sterkte en hopelijk kun je er snel echt van genieten van jouw onverwachtse wondertje.
Het lijkt me vooral heel belangrijk om goed te bekijken wat de risico's voor jou zijn. Ik heb geen verstand van pre-eclampsia (gelukkig niet), ik weet alleen dat het heel ernstig is, en als ik lees dat je nieren waren uitgevallen dan vraag ik me af hoe groot het risico is op ernstige blijvende nierschade bij een tweede zwangerschap. Het is mooi dat er iets bestaat als dialyse, maar ik wens niemand toe om daarvan afhankelijk te zijn.
Iets anders, jouw argument "tot je 60e met kinderen thuis". Ik kreeg mijn eerste met 37 en mijn 2e met bijna 41. Jij bent nu 36 en dan lijkt 60 enorm oud, ik ben nu 57 en ik moet zeggen: de tijd is omgevlogen 
. Oudste is inmiddels het huis uit, jongste van 17 nog thuis. Van alle argumenten voor of tegen lijkt dit mij de minst bezwaarlijke: tegen de tijd dat je zover bent is het zo vanzelfsprekend dat je je daar niet druk om maakt. En was 60 niet het nieuwe 40?
Ik ben het wel met Tsjor eens dat je eea meer met je man moet bespreken. Het is mooi dat hij op voorhand aangeeft achter jouw keuze te staan, maar het lijkt met toch ook wel fijn om dit keuzeproces niet helemaal alleen te hoeven doen. Ik wens jullie hoe dan ook veel sterkte met al het wikken en wegen.
ik ben nu 42 en moet er niet aan denken.
Echter zou het me overkomen dan zou ik het houden. En zien als het lot
Wellicht moet het zo zijn om redenen. Bijzonder voor je dochter ook dat ze een sibling zal krijgen
echter wordt het miskraam zou ik ook weer enorm opgelucht zijn.
.
Maar he. Dat ben ik he.
Zoals zovelen al schrijven, jouw gezondheid op de 1e plaats!
Verder lees ik zeker ook je twijfel vwb wel/geen abortus, heel begrijpelijk ook. Al zegt jouw man jou in alle keuzes te steunen, lees ik zowel vanuit hem en ook vanuit jou, al is hij hier duidelijker in, waar de voorkeur naar uitgaat. Dat het krijgen van nog een kind niet meer echt in jullie toekomstvisie zou passen, althans, dat is wat ik lees tussen de regels door.
Al is dit onderwerp in de laatste jaren gelukkig al wat meer belicht en besproken, anno 2026 blijft het toch een soort van taboe om uit te spreken dat men ook spijt kan hebben van een kind itt een abortus (wat wél eerder wordt geaccepteerd).
De uitspraak ‘beter spijt van een abortus dan van een kind’ blijft voor velen lastig, maar ik begrijp beide keuzes. En prima om advies aan anderen te vragen, maar persoonlijk vind ik dat, vwb dit onderwerp, het de keuze soms nóg moeilijker zal maken.
Sterkte met jullie beslissing.
MMcGonagall schreef op 01-02-2026 om 10:40:
Ik heb wel twee keer pre-eclampsie gehad. Mij werd destijds verteld dat die kans groter was als de tweede van een andere vader was. Bij twee kinderen van dezelfde man, herkent je lichaam dat vreemde weefsel. Maar je wordt goed in de gaten gehouden. De sterfte in het kraambed is in Nederland heel klein.
Ik vind de argumenten tegen dus niet zo sterk. Je hebt ruimte in je huis en hart en financieel is het ook goed te doen. Daarbij ga je er zeker van houden als het er is en ben je je twijfels vast al kwijt als je zes maanden zwanger bent. Het is nu gewoon even schrikken.
Gelukkig zijn het dan ook niet jouw argumenten, maar die van To. En elk argument is sterk genoeg, als dat de keuze is die iemand wil maken. Niet opnieuw willen is meer dan een legitieme reden. Angst voor je gezondheid ook.
Ik vind dat je dat risico en misschien wel een klein trauma wel heel makkelijk opzij schuift voor een ander.
En je gaat er vast van houden en de twijfels ben je dan vast kwijt, vind ik daarentegen weer niet zo sterk.
CharlieB schreef op 01-02-2026 om 14:17:
[..]
Gelukkig zijn het dan ook niet jouw argumenten, maar die van To. En elk argument is sterk genoeg, als dat de keuze is die iemand wil maken. Niet opnieuw willen is meer dan een legitieme reden. Angst voor je gezondheid ook.
Ik vind dat je dat risico en misschien wel een klein trauma wel heel makkelijk opzij schuift voor een ander.
En je gaat er vast van houden en de twijfels ben je dan vast kwijt, vind ik daarentegen weer niet zo sterk.
Eens, vooral met je laatste zin. Je zou maar een ‘niet gezond’ kindje krijgen, in welk opzicht dan ook. Ook daar zul je vast van gaan houden, maar ik vind dat in deze situatie wel een grote dooddoener hoor en zeker geen sprake van ‘die twijfels ben je dan vast snel kwijt’, verre van zélfs. Soms is het ook ‘gewoon’ oké om je zegeningen te tellen met 1 kind!
Jorni schreef op 01-02-2026 om 12:12:
Volgens mij zegt jouw gevoel juist dat deze baby toch wel heel erg gewenst is als ik je op zo lees en het zal gewoon zo moeten zijn dat dit kleine wondertje bij je is gekomen. Ik denk dat wanneer je dat niet zou doen je echt heel erg spijt ervan zou gaan krijgen. Je bent ook nog jong zat. Ik zou er gewoon voor gaan en ervoor zorgen dat er zoveel mogelijk wordt gedaan om de risico's te beperken. Sterkte en hopelijk kun je er snel echt van genieten van jouw onverwachtse wondertje.
Sorry, maar…wondertje?
Zeespiegel schreef op 01-02-2026 om 12:05:
als je nachtenlang ligt te huilen bij het idee de zwangerschap af te breken, spreekt je hart toch luid en duidelijk?
De enige reden om het af te breken die ik in jouw verhaal lees, komt neer op dat het niet gepland is?
Hier ben ik het helemaal mee eens.
En daarbij vind ik: je kunt ook besluiten dat de keuze al voor jullie gemaakt is.