Mee naar sollicitatiegesprek kind?
Mijn jongste zoon (16) mag maandag op sollicitatiegesprek komen voor winkelmedewerker bij een supermarkt. Hij heeft ASS en heeft grote moeite met gesprekken voeren met onbekenden en bij spannende dingen zoals mondelinge overhoringen op school. Dus dit is erg spannend voor hem.
De sollicitatie tot nu toe is helemaal online gegaan, en hij heeft niet bij voorbaat al iets over ASS gezegd. In principe hoeft dat ook niet, maar het zal mogelijk wel opvallen dat het gesprek wat moeilijk of stroef gaat. Ik oefen al met hem, wat hij kan antwoorden bij vragen waar hij normaal gesproken van op slot gaat. (Vertel eens wat over jezelf, wat zijn je hobby’s, waarom wil je hier werken) Hij zou het fijn vinden als ik mee ga, maar ja…is dat niet gek? Ik heb gezegd dat ik wel buiten of in de winkel wil blijven wachten, voor als ze nog vragen hebben of toelichting nodig hebben. Mocht ie dan ondanks de oefening toch dichtklappen, dan kan ik misschien de boel wat uitleggen? Of kan hij gelijk aan het begin, als hij durft, beter gelijk iets zeggen over ASS of zenuwen? Je zult het in die functie qua vakken vullen denk ik niet aan hem merken, als hij eenmaal na een tijdje op zijn gemak is, dan gaat het prima. Kassa draaien zou wel heel spannend zijn, maar dat doen ze toch niet gelijk?
Wie heeft hier ervaring mee als ouder of als HR-functionaris of leidinggevende en kan ons hierin adviseren?
Nee, niet doen. Hij wordt misschien niet direct deze keer aangenomen maar dan komt er wel weer een nieuwe kans. Mijn dochter met ASS was 18 toen het lukte, maar het zou echt niet best zijn geweest voor haar zelfvertrouwen als ik mee zou gaan.
Lastige situatie. Maar meegaan naar een regulier sollicitatiegesprek zou ik afraden.
Als hij kan zeggen dat hij zenuwachtig is voor het gesprek kan dat al helpen.
Mocht het hem zelf niet lukken om ergens aangenomen te worden kan het nog helpen om ergens te solliciteren waar een goede vriend of broer of zus al werkt.
Of samen met iemand solliciteren als je ook graag samen wil werken.
Of is er misschien iemand in jullie netwerk die een bijbaan kan bieden of eens bij werkgever kan informeren om zo wat ervaring op te doen?
Zeker niet meegaan.
eventueel een briefje maken, door hemzelf, dat hij kan laten lezen als hij dicht klapt.
Waar hij kort uitlegt wat er aan de hand is.
Aan de andere kant ook aan vakkenvullers worden veel vragen gesteld, waar producten liggen, of ze iets willen pakken, of er nog meer voorraad is etc.
Bij kassawerk is het verloop van de handelingen veel voorspelbaarder.
Proficiat dat uw zoon al aan solliciteren toe is. En wat oneindig lief dat u het voor hem allemaal zo wil regelen.
Persoonlijk zou ik bijvb in uw geval een mail sturen naar het mailadres waar je zoon zijn sollicitatie heeft moeten achterlaten. En - vanuit standpunt moeder - een heel klein beetje de situatie uitleggen. En dat hij best als vuller goed werk zal leveren maar in een eerste gesprek met onbekende mensen, wat terughoudend kan overkomen. Als 'ze' dan willen, kunnen 'ze' daar rekening mee houden.
Echt meegaan naar het aanwerfgesprek zou ik niet doen. Kan hij mee uitgelachen worden.
Succes voor je zoon gewenst vanuit België
Nee zeker niet mee gaan. Wel goed voorbereiden. Hier een dochter met ADD, redelijk wat kenmerken van ASS en een grote angst voor het onbekende dus ook voor sollicitatiegesprekken en het starten op een nieuwe werk/stageplek. Inmiddels heeft dochter redelijk wat gesprekken gehad voor werk of stage (waarbij ze overigens bijna altijd wel werd aangenomen). Ik besprak het altijd heel goed met haar voor. Waar loop je naartoe als je binnenkomt, wat zeg je dan, wat kan je antwoorden op de gestelde vragen, wat zeg je als je het even niet weet, wat vertel je over jezelf en de dingen die je lastig vindt etc. De spanning is bij mijn dochter zo groot dat ik haar altijd moet brengen (anders gaat ze niet) en haar de hele route moed inpraat. De gesprekken zijn haar tot nu toe altijd meegvallen gelukkig.
Het werken ging altijd wel erg moeizaam de eerste weken. Voornamelijk omdat ze heel veel stress/angst had het niet goed te doen, nog niet alles te weten etc. Ook dan bespraken we weer hoe ze daarover het gespren kan voeren. Wat kan je vragen zodat dingen duidelijker zijn, wat kan je zeggen als je iets lastig vindt of niet weet etc. Na een paar weken ging het dan meestal vanzelf beter. Alleen bij haar huidige baan, in de horeca, heeft het vrjj lang geduurd voordat ze echt was gewend en nog steeds heeft ze stress als het heel druk is maar verder vindt ze het wel heel leuk tegenwoordig.
Bij mijn andere dochter heb ik trouwens eens gehad dat tijdens een sollicitatiegesprek (bij een kasteel) aan haar werd gevraagd hoe ze was gekomen en toen ze antwoorde dat ik haar had gebracht kreeg ze de opdracht mij op te halen (ik zat in de auto te wachten) en kregen we samen een uitgebreide rondleiding en koffie in het restaurant. Dat was wel heel leuk.
bij mijn eerste sollicitatiegesprek ooit, bleef de manager maar vragen waar mijn ouders waren, alsof ik een verdwaald kind was i.p.v. een sollicitant. Toen was ik nog wel wat jonger, de minimum leeftijd voor arbeid.
Die man bleef de vraag maar herhalen. En ik bleef maar herhalen dat mijn moeder thuis was. En maar de vraag herhalen, alsof het antwoord zou veranderen.
Was dus wel fijn geweest als mijn ouders net buiten de deur hadden gestaan ofzo. Maar ik denk niet dat ik de baan dan wel gekregen zou hebben.
De klik tussen kandidaat en werkgever moet er zijn. Tenzij je van plan bent tijdens de werkzaamheden ook mee te werken, zie ik niet wat je op zijn gesprek moet doen.
Ik heb bij ons op kantoor ook een keer een jonge sollicitant gezien, waarbij de meegekomen intercedent tijdens de rondleiding veel hoorbaarder aanwezig was dan de kandidaat. Hij is wel aangenomen. Maar bleek dus echt zelf niet de nodige vragen te stellen, tijdens zijn inwerkperiode. Met als gevolg dat het geleverde werk van onvoldoende kwaliteit was, en hij binnen een paar weken weer kon vertrekken.
Dus mocht je toch mee gaan, houdt je op de achtergrond. Kijk mee zodat je achteraf feedback kan geven, maar houdt je er op het moment zelf buiten.
ik zou niet meegaan, maar wel thuis het gesprek oefenen met hem. Dan weet hij een beetje wat hij kan verwachten, maar doet hij het toch zelf.
Niet meegaan, want hij zal het zelf moeten doen. Ook al wordt hij niet aangenomen, dan leert hij hoe zo'n gesprek gaat.
Ik denk dat supermarktmanagers ervaring hebben en heus snappen dat niet iedere 16-jarige vlot is en dat ze eerst los moeten komen. En dat het bij sommigen langer duurt.
ik zou niet mee naar binnen gaan. Wel even buiten een rondje lopen.
Wat Ysenda schreef vind ik een hele goede van dat briefje meenemen
Met wat tekst en uitleg
ik zou hem dat briefje meegeven.
Als t goed gaat houd hij hem lekker in zijn zak.
Als t fout gaat kan hij hem geven.
En dan ook t briefje schrijven vanuit dit standpunt.
Als hij wordt aangenomen moet hij het ook zelf oplossen. Ook als iemand hem ineens aanspreekt of een moeilijke vraag stelt.
Ik zou het goed met hem voorbereiden. Maar ook goed bespreken dat er een kans is dat hij niet wordt aangenomen. En dat dat ook niet het einde van de wereld is.
Wat veel reacties al, lief dat jullie met me meedenken!
Ik denk dat ik hem er met de auto naartoe breng, en dat ik dan in de auto wacht. Ik had alvast een briefje gemaakt met daarop de dagen waarop hij deze zomer niet kan werken. Ik kan daaronder mijn telefoonnummer wel noteren, zodat ze me zelf eventueel kunnen bellen met vragen.
Ik ga vandaag en morgenochtend met hem oefenen (vraag en antwoord) en stel hem gerust dat ze heus wel begrijpen dat jongeren nog niet goed zijn met dit soort gesprekken. En anders zou het geen goede match voor hem zijn geweest, denk ik dan maar.
En sowieso zal hij toch moeten leren omgaan met dit soort situaties.
Hier een andere reactie als de anderen.
Toen onze zoon vorig jaar op 16-jarige leeftijd solliciteerde voor zijn BBL opleiding (4 dagen werken, 1 dag naar school) is op zijn verzoek zijn vader wel meegegaan naar het sollicitatiegesprek. De plek waar hij solliciteerde was niet nieuw, hij had hier al twee weken stage gelopen, dus hij kende iedereen al. Maar hij wilde graag dat er iemand bij was vanwege alle afspraken die er gemaakt zouden worden. Hij wist al dat hij aangenomen zou worden, maar alle details moesten nog afgesproken worden. Zoals wordt de schooldag betaald, hoe zit het met de kosten voor school, wanneer ga ik beginnen met werken, hoe werkt het met vakanties? Zijn vader werkt in hetzelfde vakgebied, dus is bekend met de regels en kent ook veel mensen in dat bedrijf. Voor onze zoon was het fijn. Hij had van tevoren wel gevraagd of hij zijn vader mocht meenemen en dat was geen probleem. Ik had zelfs het idee dat ze het fijn vonden dat er een betrokken ouder mee was.
Maar ik snap dat het voor een bijbaantje anders is. Bij zijn vorige bijbaantjes heeft hij het ook allemaal zelf gedaan. Het is voor je zoon misschien wel fijn dat je in de buurt bent.
Toen mijn kind bij de supermarkt solliciteerde, was die binnen 10 minuten weer buiten.
Veel meer dan: wat wil je gaan doen (kassa, vullen oid) en wanneer kun je beginnen? werd er niet gevraagd. Stapeltje papieren meegekregen en klaar.