Zijn de tekens aanwezig dat zij een relatie wil met mij?

Ik ben de laatste tijd aan het daten met een leuke meid.

We hebben elkaar in de zomer ontmoet bij een feest; zij was daar als gast mee met haar vader. Zij was 21 en ik 27 op dat moment. Wij werden aan elkaar gekoppeld door haar vader.

Eerst was zij erg terughoudend om te praten, maar later kwam ze los. Toen hebben we elkaars Snapchat uitgewisseld; zij vond het nog te vroeg om haar telefoonnummer te geven.

Daarna liep het eigenlijk vrij snel dood: geen reactie, geen antwoorden. Dat is ook een antwoord 😅.

Na zes weken begon ze mij weer berichten te sturen. Ik was haar eigenlijk al vergeten en ben doorgegaan met mijn leven. Blijkbaar heb ik toch een goede indruk achtergelaten.

Toen zijn we langzaam wat meer gaan praten via Snapchat — niet het beste platform, maar beter dan radiostilte. Ze begon langzaam te pushen: “hé, we moeten eens een ijsje gaan eten.” Iedere keer wanneer ik haar uitnodigde was ze erg terughoudend: “ik kan niet, heb al andere plannen,” etc.

Er was dus totaal geen interesse om af te spreken.

Toch bleven we chatten; er was wel een soort klik. Ik dacht dat het misschien te snel voor haar was, dus ik heb het tempo omlaag gebracht. Tot ze een week voor kerst begon: “laten we samen naar de kerstmarkt gaan, als je dat leuk vindt.” Hierop reageerde ik met: dat lijkt me leuk. Haar moeder ging toen wel mee omdat ze toch een beetje angstig was — dat snap ik opzich wel als vrouw.

Een week later kreeg ik haar mobiele nummer en begon ze me steeds meer selfies te sturen via Snapchat. Ik kwam steeds meer in haar kring terecht. Toen stuurde ze me een bericht via WhatsApp: “Zaterdag ben ik alleen thuis, heb je zin om af te spreken?” Ik zei: “leuk idee, heb je zin om te bowlen?” Dat vond zij een leuk voorstel. Uiteindelijk zijn we niet gaan bowlen maar uit eten gegaan en hebben we een film gepakt. Op de heenweg in de auto zei ze dat ze ons in de toekomst wel samen zag, en aan het einde van de date herhaalde ze dat nog eens. Op dat moment schrok ik een beetje van die opmerking en gaf een vaag antwoord. Later stelde ze de vraag nog een keer, waarop ik zei: “laten we kijken of het na een paar dates nog steeds klikt.” Dat antwoord had ze niet verwacht; ze had direct “ja” verwacht. Dat zag ik aan haar uitdrukking. Dat zette haar aan om nog meer gas te geven en nog opener te worden. Toen vertelde ze over een chronische ziekte die ze heeft en vroeg of ik dat erg vond. Mijn antwoord was nee; als dat later problemen geeft, is dat een probleem voor later. Dit mag ons toch niet in de weg staan.

Toen ik haar thuis had gebracht ben ik nog even gebleven en haar ouders kwamen thuis. Haar moeder zei meteen: “oh, jij lijkt me een leuke schoonzoon.” Dat voelde als een duidelijke hint dat ze positief over me gesproken hadden. Ik maakte er een corny vadergrapje over om te testen of ze erom kon lachen. De grap was: “ik moet me toch wat vaker met zeep gaan wassen.” Haar moeder lachte direct; zij had twee minuten nodig om de grap te snappen en lachte toen hard.

Een dag later begon ze te vragen of ik iets te doen had met oud en nieuw. Ze wilde mij er graag bij hebben. Nog niet wetende waar ik ja op had gezegd — dat zij dus ook al plannen had: de vuurdoop van de familie en haar oma. Dat begreep ik pas later, op 30 december. Toen zei ze: “we gaan naar mijn familie toe, vind je dat erg?” Mijn antwoord: “nee, dat vind ik niet erg, is toch gezellig.” Haar antwoord: “weet je het echt zeker?” Mijn reactie: “ja, dat weet ik zeker.” Haar antwoord weer: “weet je het echt zeker?” Mijn antwoord: “100% zeker.”

Op oudjaarsavond kwam het gesprek: wat zou je doen met 30 miljoen euro als je de Staatsloterij wint? Ik zei: een huis kopen op Bali, om haar te testen. Haar reactie was meteen corrigerend: “nee! wij blijven in [plaatsnaam] wonen.” Vooral het woord “wij” was belangrijk in die context.

Later speelden we met de familie een spelletje met dobbelsteen en kaarten. Ik kreeg de kaart “zou je volgend jaar uit eten willen?” Mijn antwoord was: “ik denk dat het antwoord 100% duidelijk is.” Haar moeder snapte de hint direct. Zij niet; toen haar moeder de hint uitlegde zag je een voorzichtig lachje en probeerde ze haar emoties in bedwang te houden.

Om twaalf uur, bij de jaarwisseling, liep ik zonder veiligheidsbril naar buiten. Dat vond ze duidelijk niet leuk en ze zei: “je gaat hem nu opdoen of anders.” Later die avond, toen ik weer bij haar thuis was, kwam ze nog wat losser: ze gaf een knuffel en vroeg of ik daar klaar voor was. Fysieke aanraking is voor haar lastig, dus als zij dat doet is dat behoorlijk bijzonder.

Om de kers op de taart vroeg ik haar wat het mooiste moment van vorig jaar was. Ze gaf eerst de vraag terug: “jij eerst!” Dat was een test. Mijn antwoord:
"Jou leren kennen
Een vast contract krijgen op mijn werk"

Haar reactie:
"Jou leren kennen
Optreden
Dat ze mag afstuderen"

“Jou leren kennen” kwam los genoemd, daarna pas de rest. Daarna rook ze de vervolgvraag: “Welke hoogtepunten hoop je volgend jaar te bereiken?” Haar antwoord:

"Dat wij een klik blijven houden
Dat we lief tegen elkaar zijn"
(En nog een paar dingen die ik beter privé houd.)
Toen vroeg ze de vraag terug aan mij. Mijn reactie: “Ik probeer niet te veel doelen te stellen, maar als ik er één moet noemen: dat wij een goede klik blijven houden.”

Nu wil ik haar bij de volgende date even in de ogen aankijken om te zien of ze nog steeds hetzelfde voelt als bij de eerste en tweede date.

Wat is jullie mening?