Neem ik het voor lief?
hello,😄
Ik wil gewoon even mijn verhaal kwijt aan echte mensen in plaats van een chatgpt..
Mijn vriend (29) en ik (28) zijn een jaar samen. Alles lijkt goed en we hebben het goed. Er is alleen èèn minpuntje, zodra ik mijn frustraties wil aangeven begint hij te schreeuwen omdat hij het er niet over wilt hebben. Hij heeft met wat betreft zijn baan, collegas, een gezellige sfeer.
Ze gaan maandelijks iets samen doen, van weekendjes weg tot uit eten wat eindigd in stappen en dus veel drinken. Ze hebben allemaal een studie verleden en kunnen dus aardig drinken. De meeste zijn dan ook jonger en vinden dit meer dan normaal.
Ik heb gemerkt dat ik het eerste jaar weg viel, met collega's een weekend weg was geen probleem maar met mij kon het er niet vanaf. Ik dacht, ik zie 'volgend jaar' wel. Ondanks onze 'date' periode. Vervolgens wil hij een toekomst opbouwen, kinderen, samenwonen etc. maar ook nog met collegas weg.
Hij heeft hier in bewezen dat hij snachts laat, ineens niet meer bereikbaar is en lang leve de lol voorop staat. Vervolgens heb ik de dag erna niks aan hem en ik vind ik het niet leuk dat ik afgesloten word omdat het daar gezellig is en er geen tijd voor contact is of een welterusten. Een keertje begrijp ik volledig, maar dit gebeurt maandelijks. Hotels, etentjes, feesten,vakanties, activiteiten..
Zodra ik dit aankaart, escaleert het. 'Ik wil het niet horen, hou op' 'Ja maar hoezo zou ik dit nu nog doen?' 'Hou er eens over op' en geschreeuw, vervolgens staat het volgende activiteit dit weekend alweer gepland zonder dat ik dit wist en ik mag nooit mee.
Ik wil weten of dit gedrag normaal is als je daadwerkelijk iets wilt opbouwen.. en of men ervaring heeft met dit soort communicatie in relaties
Liefs,
Chess schreef op 03-02-2026 om 20:46:
dank jullie wel. Hier heb ik veel aan gehad om te lezen dat het uit ervaring anders kan zijn dan dit 🙏
Jij hebt een gevoel en kan dit niet bij hem kwijt, hij is er niet voor jou. Bedenk hoe dit in de toekomst zou kunnen zijn als jullie zouden samenwonen en/of kinderen hebben. Het lijkt erop dat hij in een andere fase van het leven zit dan jij. Ik zou er voor passen. Als je geen prioriteit bent zou ik niet bij hem blijven als optie.
Ik haak af bij het schreeuwen. Dat vind ik zo kinderachtig en idioot respectloos. Ik vind schreeuwen net zo erg als slaan, dat zou voor mij meteen een grote adios zijn. Tegen mij wordt niet geschreeuwd, echt niet. Stappen zonder mij, prima. Weekend weg zonder mij, prima. Vakantie zonder mij, prima. Maar niet schreeuwen.