Man verdenkt mij van een geheime relatie

En met welk dilemma zit je?

Ik zou hem veel plezier als single wensen.
En vragen hoe hij de meubel-verdeling ziet.

Met zo'n man heb je namelijk geen vijanden nodig en tegen de tijd dat je dit al zou weerlegt hebben ziet hij wel weer andere spoken.

ooooo het verhaal wordt iets anders 

Ingewikkeld, 30 jaar is een lange tijd. Was hij in het verleden ook zo, of is dat wat nieuws? J schrijft dat hij moeite heeft met je persoonlijke ontwikkeling. Wil je daar wat meer over delen? Op welk vlak/welke vlakken ben je je meer of anders gaan ontwikkelen? En hoe raakt dat jouw relatie en man? Kan het zijn dat je man zich onzeker voelt over hoe jij je als nieuwe jij verhoudt tot hem?

heel vervelend. Je hebt waarschijnlijk al een geprobeerd hem recht in de ogen te kijken, en te zeggen dat je niet vreemd gaat en daar geen behoefte aan hebt?

Waarom denkt hij dat zelfs maar? Na 30 jaar huwelijk is weinig seks hebben niet bepaald verdacht. Zou eerder verdacht zijn als je libido dan opeens omhoog gaat eigenlijk.

Ben je vaak 's avonds weg, dat hij teveel tijd heeft om domme dingen te bedenken?

Ai, gaat het wel goed met je man? Het klinkt depressief. Ik vind dit soort gedrag toch een soort van rode vlag voor onderliggend mentaal lijden. Niet om het goed te praten hoor, het is voor jou afschuwelijk. Het klinkt ook als dat jij voor jezelf voor groei bent gegaan, meer in je kracht gekomen bent en dat hij daardoor een soort leegte ervaart, zelf niet mee is gegroeid. Hebben jullie het al over naar een relatietherapeut gaan gehad?

Zijn geloof is jouw taak niet.

Kan me wel herinneren dat mijn man ooit een moment heeft gehad dat hij aan zichzelf twijfelde. Ik ging af en toe op bezoek bij de zoon van de bovenbuurman. Hij had daar een hobby die ik ook had. Hij veel gevorderder. Onder het eten kwam hij me iets brengen in verband met de hobby. Mijn man deed open, was verrassend kortaf, terwijl hij altijd erg aardig was, smeet dat wat hij van hem aanpakte op de salontafel, keek nog eens naar me, ik keek verrast naar hem, maar ik toonde niet veel belangstelling. En toen veranderde zijn gespannen gezicht ineens en ging hij gewoon eten. Kennelijk concludeerde hij aan mijn gezicht, zonder dat ik iets ontkend had, dat ik geen persoonlijke belangstelling had en verwierp de gedachte dat dat wel zo was. Nooit meer twijfel gehad. Het sloeg ook nergens op.

Jouw probleem is dat je je een taak hebt laten aanpraten. Je hebt die overijverig aangenomen.

Florence126 schreef op 28-03-2026 om 21:30:

[..]

Voor mij is het een heel ingewikkeld verhaal. Waar ik ongewild een vervelende hoofdrol heb gekregen

Wat is er zo ingewikkeld aan? Lijkt mij overduidelijk dat hij bang is om jou kwijt te raken. Wat hij uiteindelijk misschien juist veroorzaakt door het gedrag dat hij vertoont vanwege die angst. Is dat zo, dat hij je kan kwijtraken? En is dat iets waar hij wat aan kan doen? Of zijn jullie al zo ver uit elkaar gegroeid dat het niet meer gaat goedkomen?

De meeste relatiproblemen zijn herleidbaar tot communicatieproblemen. Praten jullie over wezenlijke zaken, of alleen maar over dit soort oppervlakkige dingen als: ring omhouden en in je eentje naar de bios. Of bespreken jullie ook wat daarachter ligt? Ik vermoed van niet, als hij na 1 opmerking over snurken elders gaat slapen en liever zelf je tablet doorspit. Relatietherapie is al geopperd. Zou je daar nog energie in willen steken?

Na 30 jaar kan het ook helemaal ‘op’ zijn natuurlijk. Zie je vaker bij vrouwen, die raken door de overgang en uitvliegende kinderen minder op zorggedrag gericht en gaan carrière maken. Heel normaal. En ook wel een omschakeling voor de mannen in hun leven.