Hoe ga ik om met de hobby van mijn vriend?
Ja, ik zat te googlen naar ervaringen en op een gegeven moment kwam dit forum voorbij. Ik ben dus nieuw hier en ik ga het gewoon hier in de groep gooien. Ik ben benieuwd hoe anderen hier eventueel in zouden staan of mee om zouden gaan, wellicht heb ik er iets aan:
Vrouw, 46 jaar, woonachtig in Spanje, en na mijn hele leven het alleen zijn heb afgewisseld met slechte relaties ben ik nu sinds een jaar samen met een man die echt bij me past. We helpen elkaar met klussen, wandelen graag met al onze honden samen, af een toe een feestje, ritjes op de motor, het is echt geweldig samen.
En we hebben ook allebei ons eigen leven, werk, eigen vrienden en bezigheden.
En dat gaat heel goed op één dingetje na: zijn levenslange passie is jagen. Hij is zeker geen standaard jager die alles wat beweegt neerknalt en een horde uitgemergelde honden heeft. Hij schiet weinig, en zijn dieren zijn allemaal keurig verzorgt.
Wat is dan het probleem? Ik heb hier veel moeite mee. Dat hij met een groep vrienden een dier opjaagt (ik heb het over groot wild, en ja, het zijn er ook teveel, ze horen hier eigenlijk niet eens) neerknalt en ook meeneemt want het word opgegeten, kost mij als heel groot vegetarisch dierenliefhebber heel erg veel moeite. Soms zelfs zoveel dat het ruzie en spanning oplevert.
Ik wist dit natuurlijk van te voren, ik wist alleen niet dat ik het er zo moeilijk mee zou krijgen. Hij valt mij er verder niet mee lastig, en hij respecteert dat ik het niet leuk vind.
Ik wil deze relatie niet laten stuklopen hierop. Als hij het niet doet doet een ander het wel, en deze dieren hebben iig nog een goed leven gehad. Hoe zouden jullie hiermee dealen, relativeren, enz.
Ik ben benieuwd. Groetjes!
Proberen los te laten als je verder gek op deze man bent. Dat kan ook echt een keuze zijn, om je emotioneel daarvan los te maken. Kan je zijn dat je een reden zoekt om dit niet te laten slagen?
Hoe zouden jullie hiermee dealen, relativeren, enz?
Zo:
Ik wil deze relatie niet laten stuklopen hierop. Als hij het niet doet doet een ander het wel, en deze dieren hebben iig nog een goed leven gehad.
Als ik het goed begrijp is het wildbeheer en wordt het dier ook nog opgegeten. Dan is het misschien eerder een goed ding dan heel erg. Hij zou het wel in/bij zijn eigen huis mogen doen. Dus niet met een zwijn in jouw keuken komen staan oid. Hij hoeft ook niet zijn verhalen over jagen met jou te delen, dat moet hij dan maar met vrienden delen. Vanzelfsprekend moet hij jou geen vlees aanbieden.
Exact wat Meesje zegt. Als die man toch vlees wil eten is dit het duurzaamste, natuur- en diervriendelijkste en minst hypocriete wat hij kan doen. Laat het los. En inderdaad, ook eens met Nehalennia: loslaten is een keuze. En hoe langer je daarop oefent, hoe makkelijker het wordt.
Ik ben ook vegetarisch en mijn man gaat regelmatig met een vriend mee die jager is. Afspraak is hier dat ik er niks mee te maken wil hebben. Ik hoef geen foto's te zien, geen leuke verhalen te horen, geen hele stukken vlees hier in huis (hij krijgt wel eens een gans of groot stuk hert o.i.d) etc. Het mag in kleine, schoongemaakte, gevacumeerde stukken hier in de koelkast/diepvries en that's it. Dat vind ik al vreselijk maar er ligt hier ook vlees van de slager in de koelkast dus dat is wat mij betreft dan even erg. Ik vind het ook echt niet leuk maar heb het geaccepteerd en losgelaten. Zonde als dit tussen jullie in blijft staan.
ik zou bij mijn principes blijven . Het voelt niet goed . Dus of hij stopt of ik zou stoppen met de relatie.
Iets wat voor mij zo belangrijk is zou ik niet kunnen accepteren denk ik .
Zolang hij mij er niet mee gaat confronteren, mag hij zijn hobby blijven doen, jij zal vast ook wat dingetjes hebben die van hem niet gehoeven hadden.( Ik snurk bv verschrikkelijk, tja daar leeft mijn man mee)
Een relatie is geven en nemen.
Als hij verder echt zo leuk is: geniet ervan.
Roos57 schreef op 21-05-2026 om 15:46:
ik zou bij mijn principes blijven . Het voelt niet goed . Dus of hij stopt of ik zou stoppen met de relatie.
Iets wat voor mij zo belangrijk is zou ik niet kunnen accepteren denk ik .
Er bestaat altijd wel ergens een eigenschap van je partner die niet zo bij je past, maar dit is van een andere orde. Dus bovenstaande zou ik ook hebben! Dit is namelijk niet zomaar een hobby maar een fundamentele morele keuze die lijnrecht ingaat tegen die van jou. Ik denk dat ik zou stoppen met de relatie zodra de passie een beetje uitgedoofd raakt. En dan een ander zoeken. Ook al zou hij alsnog ermee stoppen, ik denk niet dat het zou gaan werken.
Dank allen voor de reacties! Ik denk dat ik met mijn verstand echt wel weet dat het veel erger kan. En ja, hij is eens mee gegaan met mij naar een opera en heeft ook beloofd dat nooit meer te doen. Dat is dus echt mijn ding.
Ik probeer me ook voor te stellen of ik een man die ieder vrij weekend weg gaat sporten leuk zou vinden. Ik kan me dat alleen niet zo goed voorstellen, ik heb nooit in die situatie gezeten.
Anne1234, vooral jij bedankt omdat je in hetzelfde schuitje zit. Fijn te lezen dat loslaten mogelijk is, ook al lukt dat mij dus nog niet.
Degenen die uitmaken adviseren: ik snap het advies heel goed, geloof me, ik heb het soms overwogen en kan (nog) niet uitsluiten dat ik dat niet meer overweeg. Maar verbreken kan altijd. En dit is verder zo'n fijne man.
Hij belde me net op, of we straks samen met de pick up en de honden mee het bos ingaan om wat nieuwe stokken voor in mijn kippenhok te halen, hij weet dat ik dat graag wil vernieuwen, maar in mijn kleine auto vervoer ik geen zitstokken van 3 meter lang.
Dat zijn die details die hem zo leuk maken en ik hoop oprecht dat ik kan ophouden over die jacht te blijven maken.
Maar gaat hij naar afrika en betaald hij veel geld om speciaal daarvoor gefokte dieren voor de lol af te schieten? Dan nee. Kan niet
of is het wildbeheer wat uitvoert? Dan gelukkig zijn er mensen die dit doen hoor! Is echt enorm belangrijk dat het gebeurd. En kan je toch geen bezwaar tegen hebben dan?
Meesje schreef op 21-05-2026 om 14:44:
Hoe zouden jullie hiermee dealen, relativeren, enz?
Zo:
Ik wil deze relatie niet laten stuklopen hierop. Als hij het niet doet doet een ander het wel, en deze dieren hebben iig nog een goed leven gehad.
Als ik het goed begrijp is het wildbeheer en wordt het dier ook nog opgegeten. Dan is het misschien eerder een goed ding dan heel erg. Hij zou het wel in/bij zijn eigen huis mogen doen. Dus niet met een zwijn in jouw keuken komen staan oid. Hij hoeft ook niet zijn verhalen over jagen met jou te delen, dat moet hij dan maar met vrienden delen. Vanzelfsprekend moet hij jou geen vlees aanbieden.
Dit. Ik zou meer moeite hebben met een man die zich zou volproppen met vlees uit de bio-industrie. Ik vind dit de allerbeste manier om vlees te eten. Dat jij vegetariër bent hoeft denk ik de relatie niet stuk te maken. Er zijn ook relaties waarvan de één gelovig is en de ander niet. Kan ook goed gaan. Elkaar vrijlaten hierin.
absor schreef op 21-05-2026 om 16:44:
Maar gaat hij naar afrika en betaald hij veel geld om speciaal daarvoor gefokte dieren voor de lol af te schieten? Dan nee. Kan niet
of is het wildbeheer wat uitvoert? Dan gelukkig zijn er mensen die dit doen hoor! Is echt enorm belangrijk dat het gebeurd. En kan je toch geen bezwaar tegen hebben dan?
Nee! Het is geen zgn Trophy Hunting. Het heet inderdaad wildbeheer, het betreft een diersoort dat hier in de jaren 70 is uitgezet (mensen zijn zo lekker dom), geen natuurlijke vijand heeft en nu in een hele grote populatie de endemische beplanting weg knabbelt.
Herfst appeltaart: hij eet juist relatief weinig vlees als ik het vergelijk met vrienden, de buren, mijn familie in Nederland, enz! Koopt af en toe wat, besteld een steak in een restaurant (daar zitten we ook niet iedere dag) eet chorizo op brood, maar dus zeker niet iedere dag een lap vlees bij het eten.
Dat ik dat niet eet is zeker het probleem niet.
Overal is wat, en je zult altijd iets vinden wat je niet leuk vind. Maar als het op andere gebieden klikt, zou ik niet stoppen met de relatie. Het is zoeken naar iets wat voor jullie beiden werkt en dan is het accepteren dat je op sommige punten verschilt.
Zelf eet ik vegetarisch, man eet vlees. Het is geen probleem hier.
Ik heb jagers in mijn omgeving, en ik vind er wat van, maar zal het er niet over hebben. Zolang ze niet vervelend doen over mijn eetwijze, kan ik daar mee leven.
Wij hadden hier een buurman die hielp bij het minimaliseren van de ganzen rond Schiphol. Vlees kreeg hij mee en met een gezin waarvan de kinderen uitvlogen was het wel eens teveel voor hem en zijn vrouw. Kregen wij ook wat.
Nu is er wat met de vergunning, moet het vlees naar de destructie tot nader order.
Daar vind ik dan als flexitariër ook wat van.
Dat goed vlees om administratieve redenen niet opgegeten mag worden maar vernietigd moet worden. Als ik vlees eet, eet ik liever zo'n gans dan een plofkip.
Met wildbeheer heb ik geen moeite; heb dan veel meer moeite met de kiloknallers en de producenten die daar aan meewerken. Hier in de Alpen worden er in ons dorp iedere herfst wel rond de 100 dieren geschoben, omdat het anders gewoon te veel word. En wild uit de buurt , daar heb ik dus geen problemen mee